No escenario do Auditorio de Galicia lembramos que en 1972 nacía
Fuxan Os Ventos nas San Lucas de Mondoñedo. Dende aquela
percorremos un longo camiño cheo de encontros e desencontros, con
despedidas tan dolorosas que lle fan pagar unha dura portaxe á parte
máis sentida da nosa memoria sempre que cruzamos o regato do Cepelo
ou escoitamos o doce asubiar da merla amable.
Propuxémonos o regreso ao camiño, desta volta na compaña de vellas
e novas amizades que fan máis levadía a andaina; e aquí estamos, no
futuro –non no agardado dende hai 36 anos–, compartindo convosco
os soños que visten o ceo de azul e mais branco, os soños que crean as
melodías doutro futuro, este, desexado.
Compostela a 18 de outubro de 2008.
FUXAN OS VENTOS
Carmen Vázquez:
voz.
Tereixa Novo:
voz.
Xoán Fuertes:
violín, bouzouki, guitarra, voz.
Alfonso Fernández:
voz.
Maruxa Fociños:
voz.
Moncho Díaz:
guitarra, frautas, voz.
Antón Castro:
mandolina, zanfonas, ocarina, voz.
Xosé Vázquez:
percusión tradicional, voz.
Pedro Lucas:
gaitas, frautas, ocarina, voz.
A BANDA
Xose Lois
Romero:
dirección musical
e arranxos
instrumentais
para a banda.
Acordeón,
percusión tradicional.
Simón García:
contrabaixo.
Benxamín Otero:
óboe, corno inglés.
Guillerme Fernández:
guitarra.
Roi Adrio:
percusión.
Cuarteto
Saiva Nova:
Fernando do Campo:
concertino.
Iván Novo:
violín.
Sergio Sieiro:
viola.
Rosalía Vázquez:
violoncelo.
Colaboracións
Mercedes Peón:
pandeireta en Ancares e voz en Muller.
Técnico de
iluminación directo: Pepe Campos e Manuel Cantorna (TVG).
Produción técnica
de escenario:
Nalgures Producións.
Videocreacións:
Lara Bacelo.
Técnico audiovisual
directo: Cuco e Lara Bacelo.
Maquillaxe directo:
Patricia López e Ana Blanco / TVG.
Mesturas e
masterización: Segundo Grandío (Casa de Tolos).
Produción audio:
Fuxan os Ventos.
Montaxe e
postprodución vídeo
directo e making of:
Casa de Tolos e Non Si Servizos Culturais.
Gravación
entrevistas e
making of:
Lara Bacelo / Casa de Tolos.
Fotografías:
Karlos Abal.
Deseño e
maquetación:
Roi Fernández (Logoferoz).
Patrocina:
· Xacobeo.
· Consellería de Industria.
· Dirección Xeral de Turismo.
· Concellería de Cultura do Concello de Santiago de Compostela.
· Auditorio de Galicia.
· TVG.
· Consellería de Cultura.
· Dirección Xeral de Creación e
Difusión cultural.
· Restaurante O Dezaseis.
Colabora:
· Radio Galega.
· Vieiros.com
Artesáns:
Sito Carracedo,
Xaneco,
Xaime Rivas,
Xermán
Arias,
Ramón R. Casal
e Lois Mouriño.
TERRA DE SOÑOS é un proxecto colectivo no que
Fuxan quere dar actualidade ás cancións que dende
hai moitos anos forman parte do imaxinario musical de
varias xeracións, para que os máis novos as coñezan e
se recoñezan nelas como parte dun pobo que viviu, e
quere seguir vivindo, no seu idioma, na súa cultura, no
seu territorio...
TERRA DE SOÑOS quere ser tamén unha homenaxe
e recoñecemento aos homes e mulleres desta terra que
conservaron, e aínda seguen a facelo, a nosa cultura
popular, aos poetas e poetisas que nos forneceron de
marabillosos textos, aos músicos que nos prestaron as
súas notas e aos compañeiros e compañeiras que nalgún
momento formaron parte da xa longa vida de Fuxan os
Ventos.
Mais este proxecto tomou corpo e fíxose realidade polo
empeño e bo facer de Noa Díaz Novo que percorreu
todos os recunchos de TERRA DE SOÑOS, para que
os soños perduren.
1. Alalá da pena Letra e música: Tradicionais
Ai, vállame Dios, como chove esta noite!
Ai, vállame Dios, que lostrexos se ven!
Pedrisca nos campos de Vilar de Fortes.
Ai, millo milliño do meu corazón!
Quen ten amores non dorme.
Eu tamén antes eisí faguía,
e agora que non os teño,
durmo sempre, de noite e de día.
Os amores quitan sono,
e eu sen eles
xa non teño dono.
Mariñeiros á ventura,
dunha noite atreboada
que cecais non ten retorno
a ningunha madrugada.
Mariñeiros que navegan
procurando a pesca incerta.
O armador en terra firme,
dorme namentres espera.
A muller do mariñeiro
agarda mentras, esperta
ao carón dun lar sen lume;
zoa o vento sobre as tellas.
O mariñeiro pelexa
no medio e medio do mar,
co vento que peta firme,
e fai o barco abalar.
No medio e medio da noite
o armador dorme agardando,
agarda esperta a muller,
e o mariñeiro loitando.
E choran sete mulleres
no medio e medio do día,
na noite do mar revolto
sete homes se perdían.
O armador xura de rabia,
no medio e medio do día,
na tempestade da noite
un barco a pique se ía.
Pola mañá desgonzados,
sete corpos sobre a praia,
sete mariñeiros mortos,
bébedos de auga salgada.
Na tarde tocan campás
o repinicar da morte,
mentres tanto sae ao mar
outro barco con sete homes.
3. A costureira Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xosé Lois Romero
Costureiriña bonita,
onde tes os teus vestidos?
Téñoos na hucha gardados,
ai si, ai non,
para poñer os domingos.
Costureiriña bonita,
dime onde tes a cama.
No poleiro das galiñas
ai si, ai non,
nunha presiña de pallas.
Costureiriña bonita
dime onde tes o niño.
Nun carballo da Illana
ai si, ai non,
no máis alto ramalliño.
Costureiriña bonita,
onde gardas os melindros?
Téñoos na hucha gardados
ai si, ai non,
para comer os domingos.
O amor da costureiriña
era papel e mollouse;
e agora costureiriña
ai si, ai non,
o teu amor acabouse.
4. O meu amor mariñeiro Letra: Manuel Alegre/X.L.Rivas “Mini”
Música: X.L.Rivas “Mini”
Meu amor é mariñeiro
e vive no alto mar;
son os seus brazos o vento
ninguén llos pode amarrar.
Meu amor é mariñeiro
e cando me vén falar
pon un caravel nos beizos
no corazón un cantar.
Eu son libre como as aves
e paso a vida a cantar;
corazón que nace libre
non se pode encadear.
Traio un navío nas veas
eu nacín para mariñar;
quen tente pórme cadeas
hame primeiro matar!
Vale máis ser libre un día
no confín do bravo mar,
que vivir toda a vida,
preso, escravo e a calar!
El vive alá lonxe, lonxe,
onde brúa o bravo mar,
e coa súa forza inmorrente
onda nós ha de voltar!
Nun momento, de repente,
eu sei que un día virá,
como se o mar e o vento,
en nós abrise a cantar.
Hei pasar polos lugares
como o vento no areal
abrir tódalas ventanas
coa escravitude acabar!
Polas rúas das cidades
hei de pasar a cantar,
traendo na man dereita
a espada da liberdade.
Como se un navío entrase
de súpeto, na cidade,
traendo a voar no mastro
bandeiras de liberdade!
5. Ancares Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xoán Fuertes
Colaboracións: Mercedes Peón (pandeireta), Pepe Ferreirós (gaita)
Hoxe aquí, mañá alá,
pasadomañá na feira,
deste modo vai pasando
esta vida pasaxeira.
Podes falar o que queiras
e cantar o que che adoite,
cando ti dis que é de día
todos pensan que é de noite.
Ditosos os que se deitan
sen ansias en que pensar,
érguense porque espertan
e saben que han de xantar.
Non digas que vai dereito
o cravo que torto entrou,
non digas que é carpinteiro
quen nunca táboa labrou.
Catro cousas quere o amo
do criado que o serve:
tarde á cama, erguerse cedo,
comer pouco, estar alegre.
Adeus, adeus que me vou,
adeus, que me quero ir,
págame a miña soldada
que non te quero servir.
6. Nana para un amante Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xoán Fuertes
Colaboración: Uxía
Quen é ese que anda no postigo,
o meu maridiño deitado comigo
é, rum, rum.
Que é ese que peta á ventá,
estache o pai do que chora na cama
e rum, rum.
Esta noite non, queridiño,
que che está na cama
o pai do meniño.
E rum, rum meniño e.
Demo do patache!,
ía para Ribadeo,
déulle o vento en proa
e á casa volveu
e rum, rum.
Esta noite non
que che está na cama
o pai do concón,
e rum, rum meniño e.
E se queres algo
sáeme ao camiño
que eu de mañá cedo
hei de ir ao muíño
e rum, rum.
Esta noite non, queridiño,
que che está na cama
o pai do meniño.
E rum, rum meniño e.
Se non o entendiches
enténdelo agora
que che está comigo
o pai do que chora
e rum, rum.
Esta noite non
que che está na cama
o pai do concón,
E rum, rum meniño e.
7. Os cesteiros Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xoán Fuertes
Somos probes cesteiros,
cestos que compoñer,
probiños de nosoutros
que vamos a morrer.
Fame que temos, vaia por Dios!
non sei se é fame se será tos;
entra pola boca, sae polos pés,
todo este mundo anda ao revés.
Cando vamos prá feira
cos cestos a vender
chamamos as mulleres
que nolos veñan ver.
E son bos cestos e son, son, son,
que coma os meus non hai ningún bon
e son bos cestos, míremos ben,
pois coma os meus xa non os fai ninguén.
Cando vamos prá vila
pola calle raial
quedan as señoritas
sentadas nun portal.
Elas, moi empolvadas,
saen pró mirador
e falan polos dedos
palabriñas de amor.
Eses son cestos eses son, son,
en todos eles non hai un bon.
Víste-los cestos víste-los ben
pois coma eles non os fai ninguén.
8. Romance da lavandeira Letra: Tradicional
Música: X.L.Rivas “Mini”
Era unha noite de lúa,
era unha noite clara,
eu pasaba polo río,
de volta da muiñada.
Topei unha lavandeira
que lavaba ao par da auga
ela lavaba no río,
e unha cantiga cantaba.
Moza que vés do muiño,
moza que vas pola estrada:
axúdame a retorcere
miña sábana lavada.
Santa María te axude,
e San Lourenzo te valla!
Desparece a lavandeira
como fumeira espallada.
Onde as sábanas tendera
poza de sangue deixara.
Era unha noite de lúa,
era unha noite clara.
9. Canto de seitura Letra: Tradicional
Música: Tradicional/Xoán Fuertes
Arranxos: Xoán Fuertes
Colaboración: Guadi Galego
Segador que ben segas
na herba boa,
que pra segar na mala
o tempo che sobra.
Aí veñen os segadores
en busca dos seus amores
despois de segar
e segar
na herba.
Carolina no baile
dixo en voz alta:
“se me gustan os mozos
é pola gaita”.
Carolina en el baile
cayó de culo,
se le vió el fandango
todo peludo.
Algún día por verte
daba cien vueltas,
ahora por no verte
doy cuatrocientas.
Carolina en el baile
rompió las medias;
pobre de Carolina,
cómo las lleva!
Durme meu neno, durme,
sen máis pranto,
que o tempo de chorar,
vai pasando.
Que a terra na que vives,
no quere bágoas,
precisa homes enteiros,
pra libertala.
Durme meu neno, durme,
colle forzas,
que a vida que te agarda,
pide loita.
Recollerás o froito
sementado,
no inverno escuro e frío,
no que estamos.
Semente feita en sangue por un pobo
que xorde dende a historia, dende o sono,
un sono cheo de aldraxe e miserento,
un sono de inxustizas e silencio.
Mira a lingua que falo, desprezada,
por ser lingua de probes, lingua escrava,
son o orgullo que temos, lingua e pobres.
Só neles hai verdade e mais honores.
Durme meu neno, durme, neste colo,
que esta terra de escravos non ten odio.
Ten séculos de esperanza, agardada,
que pon hoxe nos fillos que amamanta.
11. As pachocas Letra: Tradicional
Música: Tradicional/Antón Castro
Arranxos: Xoán Fuertes
Colaboración: Pepe Ferreirós (pandeireta)
Que ben cantan, que ben bailan
aquelas catro pachocas!
Que ben cantan, que ben bailan!
Que ben menean as zocas!
Aqueles que andan no baile
ambos me parecen ben,
ela parece unha rosa
e el parece un caravel.
Eu pedinllo a unha nena
no porteliño do prado.
Respondeume a picarona
que estaba o campo mollado.
Aquel paxaro non canta
seica non ten alegría,
non se fai cousa de noite
que non se saiba de día.
Vamos ruando, meniña,
e vamos ruando a eito,
xa que levamos a sona,
levaremos o proveito.
Séntate aquí miña prima
ti nunha pedra e eu noutra,
axudarasme a cantar,
a miña fortuna pouca.
12. Muiñada Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xesús Mato
Era unha noite de chuvia e de frío
a que eu pasei no muíño do río,
toda contenta empecei a cantar,
para non ter medo e a noite pasar.
Dum, dum, petan á porta, saio a correr:
é Marquexiño que viña moer!
Viña cun conto, levado do demo
cousas que as mozas, moitas non queremos!
O pillo dicía: “eu quero moer,
no muíño do río, hoxe tén de ser!”
No meu muíño non moe ninguén
todos o queren porque moe ben!
Que moe ben, dirano os tolos,
pero, polo visto, non moe para todos!
E se ti queres, para min moerá
e se non queres xa che pesará!
E, se me pesa, hei de pousar
pero, por ti, non hei de chamar!
Pero Marquixo, como é ‘caradura’
foise achegando e colleume a cintura.
Eu teño xenio, logo me enfadei,
co aliviadoiro, no lombo lle dei.
Boteino fóra, e cerreille a porta
porque pensei que lle daba unha volta.
Pobre Marquixo, qué mal lle saleu,
que levou na chepa, e mais non moeu.
13. A romeira Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Moncho Díaz/Xoán Fuertes
Por aqueles campos verdes
unha romeira camiña
gardapé verde levaba,
corpiño de granadía,
chapeu con cinta encarnada
que os ollos lle ensombrecía.
Pasando entre unhas silveiras
a saia se lle prendía.
Mira a un lado e mira ao outro
por ver se alguén a seguía,
vira vir un cabaleiro
que de amor a pretendía.
Vaise correndo tras ela
e alcanzala non podía,
atopouna descansando
ao pé dunha verde oliva.
-Por Deus che pido, señor,
por Deus e Santa María,
que me deixes ir honrada
cumprir miña romaría!
O cabaleiro é malvado,
díxolle que non quería,
colléronse brazo a brazo
e tumbala non podía.
A nena que era discreta
un puñal de ouro traía
e ao malvado cabaleiro
o corazón lle partía.
-Por Deus che pido, romeira,
por Deus e Santa María,
non digas que me mataches
na túa terra nin na miña!
-Non direi, non, cabaleiro,
ata que volva prá vila,
que faga a festa mi padre,
con gaitas e montería!
14. Cantar de cego Letra: Florencio da Fontaneira/Marica Campo
Música: Florencio da Fontaneira
Arranxos: Xosé Lois Romero
Colaboracións: Xabier Díaz (voz), Pepe Ferreirós (uilleam pipe)
Perdín a vista querida,
apagouse a miña vela;
para min sempre é de noite
Váiame a Madalena!
Perdín a vista querida,
a prenda que máis valía;
non me queda que perder
ata que perda a vida.
Vou gañando o meu panciño
facendo mofa de min;
as miñas bágoas por viño
a miña dor por violín.
Veñan señores e escoiten
farei que esquezan as bágoas
que eu sei os cantos mellores
e as historias máis estrañas.
Como sen saber qué como
e ata non son reparado
que a miña fame non cómpre
distinguir o bo do malo.
Morrerei calquera noite
que a miña noite é máis clara;
cecais no cumio dun monte
e os corvos faranme a cama.
15. Dáme lume Letra: Tradicional/Marica Campo
Música: Tradicional
Arranxos: Baldomero Iglesias
Dáme lume, Xoana,
polo vertedeiro,
se non me coñeces:
eu sonche o ferreiro.
Se ti es o ferreiro,
sube pró sobrado;
comerás o caldo
no medio ferrado.
O medio ferrado,
non o quero nin ver
eu teño un canciño, larincuncún,
que xa me mantén!
E un canciño non hai que queira,
laricuncún, correr a freixeira!
Se tes un canciño
que xa te mantén
por que andas tentando
o meu proceder?!
O teu proceder,
xa o teño tentado;
ti por ben mo dabas,
e eu viña roubalo!
Se viñas roubalo,
íalo sudar,
que no meu sobrado, laricuncún
tamén ladra un can!
E un canciño non hai que queira,
laricuncún, correr a freixeira!
16. O carro Letra: Manuel María
Música: Baldomero Iglesias
Non canta na Chá ninguén,
por iso, meu carro canta,
canta o seu eixo tan ben
que a señardade me espanta.
Non hai canto tan fermoso:
fino coma un asubío,
anque é, as vegadas, saudoso
faise no ar rechouchío.
O meu carro é cerna dura:
sábese carballo e freixo.
Que fermosa é a súa feitura!
Que lixeireza a do eixo!
As cousas vanse aledando
por onde meu carro pasa.
Carrétame herba pró gando!
Tráeme a colleita pra casa!
17. Brazos prá seitura Letra e música: Fuxan os Ventos
Colaboracións: Guadi Galego (voz), Sabela Rodríguez (recitado)
O vento da emigración
arrasou a nosa terra,
os vellos laian,
os nenos, berran.
Hai anos cincuenta,
hoxe nin vinte hai,
chega o mes da sega
quen seiturará?
Quince na Suiza,
doce alén do mar,
tres no sur da Francia
quen seiturará?
Dos vinte que quedan
dez a traballar,
sete que son nenos
quen seiturará?
Tres vellos que agardan
a morte chegar,
co corpo engurrado
quen seiturará?
Homes e mulleres,
hai que sementar
a nosa verdade,
por ela loitar.
Pechemos as portas,
que non fuxan máis,
pois se se van todos
quen seiturará?
18. O estraperlo Letra e música: Tradicionais
Arranxos: X.L. Freire/Pedro Lucas
Colaboración: Miguel Lustres (acordeón)
Que levas en esa saia
que tanto valor lle dás?
Levo garbanzos e fabas
para ir a estraperlar.
Con iso do estraperlo,
con iso de estraperlar.
Con iso do estraperlo
nin Deus quere traballar.
Que levas nesas alforxas
que tanto valor lle dás?
Levo café e azúcar
da raia de Portugal..
19. Malveliña Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Moncho Díaz/Xoán Fuertes
Colaboración: Rodrigo Romaní (arpa)
Paseábase Malvela
da sala pró ventanal
dolores dánlle de parto,
non teñen conto nin par.
Tanto aperta os seus dediños
que os aneles fai quebrar
-Quen me dera estar agora
nos pazos de Valladar,
descansando estas dolores
nos brazos de miña nai.
-Erte, Malveliña, erte,
vai parir a Valladar;
parirás onda tu madre,
non pasarás tanto mal.
-E cando veña don Berso
quen lle m’a pór de xantar?
-De xantar heille pór eu
a i-hora dele chegar,
e da caza que trouxer
eu che mandarei mitad.
Malvela sae pola porta,
don Berso peta ao portal
-Onde vai o meu espello
onde me soio espellar?
-Por cal preguntas, meu fillo,
polo de ouro ou de cristal?
-Non é polo de ouro, madre,
nin é polo de cristal,
pregunto por Malveliña
que non me veu abrazar.
-Malvela non está en casa,
foi parir a Valladar,
como se aquí eu non tivese
pan nin viño para lle dar.
Vai cun galanciño ao lado
da raia de Portugal
malo sexas ti, meu fillo,
pola non ires buscar!
-Non farei iso mi madre
ata saber a verdad.
20. O afiador Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xosé Lois Romero
Colaboración: Xabier Díaz (voz)
Traigo la roda de la molandeira
pra afiarlle a aquel que queira;
e a todos lles cobro igoal:
por navallas, tres perriñas,
e por tixeiras, un rial.
Dálle na roda, dálle madeira
pra afiare a aquel que queira
eu cuchillos, eu navallas, eu tixeiras.
Cuando salí de Galicia,
a correre el mundo enteiro
fui por grandes ciudades
con ventanas e balcoes.
Cuando salí de Galicia,
salí bien acompañado,
dunhos cuantos haraganes
como los que tengo al lado.
Viña decindo unha nena
no coche da Trabadense
que pra ser bon paragüeiro
hai que nascer en Ourense.
Cabeza de burro
que nada entende,
o pai do neno
na cama se tende.
Ai rorró, ai rorró
que agora non.
Que nada entendes
cabeza de burro,
o pai do neno
observa tudo.
Se ti queres
e eu tamén,
todo habemos
de arranxar.
Son muller
moi capaz
para a casa
gobernar.
Canta o galo
sae o día
reloxo
dos namorados.
Acórdate,
meu amor,
non nos collan
descoidados..
22. O lobo Letra: Darío Xohán Cabana
Música: Antón Campelo
Por unha noite de séculos
corrían tres feros galgos,
tres feros galgos da noite
afiados coma dardos.
Un lobo de ollos de lume
tras deles ía avanzando;
levaba luz nos seus ollos,
luz de días agardados.
E entrando en terra de soños,
ían os soños cantando:
Corre, lobo de esperanzas,
brinca muros e valados,
que eses tres galgos de noite
queden vencidos e escravos.
Ponte de luz as estrelas
con nova forza alumaron;
os galgos corrían ben,
mais o lobo ía airado
e nun recanto de lume,
matounos de tres zarpazos.
E os ríos cantaron a coro
un canto nunca cantado
o horizonte abriuse en cantigas
por un claro navallazo,
e o ceo foi outra vez
un ceo azul e mais branco.
Ai, meu gaiteiriño,
aínda me acorda,
cando baixabas polo monte abaixo,
e víñasme ti dicindo:
“Bota carne no pote, Marianiña,
bota carne no pote, Marianá,
un molete enteiro enservelletado,
unha bota de viño, chupaená!”
Muller, fartura de loita
que che hei dicir eu, muller?
Se ti es coma a terra nosa,
e a terra coma ti é!
Deixeivos a entrambas soias
anque convosco quedei.
Baleira quedou a terra
ti sementada, abofé.
E o vento dicía
pronto hei de volver,
pra tirar a fame,
pra poder comer.
Ai, muller, cantas noitiñas,
te deitaches coa tristura?,
e o vento frío traía,
as novas dos que murmuran.
Ti es o milagre da terra
e a terra é un milagre teu,
mestura de mel e cerna
de fera e de anxo do ceo.
Pariches de pé ao fillo,
como fan no monte as bestas.
E hoxe que eu volto vencido,
para que eu venza ti te deitas.
E ao voltar, que che hei dicir?!
Maldito o día e a hora
en que vos deixei aquí
para procurar vida fóra!
O inverno da emigración
roubounos a primavera,
quen eu era, xa non son,
e ti non es a que eras.
Xa poden os leiros dar
colleitas ben abondosas,
poden en Madrid falar
con palabras ben fermosas,
que nunca, nunca
nos han de pagar
a nosa fame de outrora!.
24. Iste vaise Letra: Rosalía de Castro
Música: José Niza
Arranxos: Xoán Fuertes/Xosé Lois Romero
Iste vaise e aquel vaise
e todos, todos se van;
Galicia sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tes, en cambio, orfos e orfas,
tes campos de soedade.
Tes nais que non teñen fillos,
e fillos que non teñen pai.
E tes corazóns que sofren
longas ausencias mortais,
viúvas de vivos e mortos
que ninguén consolará.
25. A Carolina Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xosé Lois Romero
A saia da Carolina,
ten un lagarto pintado;
cando a Carolina baila,
o lagarto dálle ao rabo.
Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor!
Dime con quen bailaches
Bailei co meu amor
Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor!
A Carolina é unha tola
que todo o fai ó revés;
vístese pola cabeza
e díspese polos pés.
Bailaches, Carolina?
Bailei, no cuartel!
Dime con quen bailaches
Bailei co coronel
Bailaches, Carolina?
Bailei, no cuartel!
O señor cura non baila
porque ten unha coroa.
baile, señor cura, baile,
que Deus todo llo perdoa.
Bailaches, Carolina?
Bailei, abofél!
Dime con quen bailache
Bailei co meu Xosé
Bailaches, Carolina?
Bailei, abofé!
No curro da Carolina
non entra carro pechado
namais entra Carolina
co seu cocho polo rabo.
Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor!...
Co teu amor Carolina
non volvas a bailar,
porque che levanta a saia
e é moi mala de baixar.
26. O aradiño Letra: Manuel María
Música: Antón Campelo
Labrado da miña mau
fixen coa miña navalla
un aradiño de pau.
Leva timón e chavella
e unha rella furadora
feita cunha lata vella.
Ten orelleira, rabela
tan luída e rematada
que namora mirar pra ela.
O meu arado é tan feito
que pode incluso esfender
labradíos a barbeito.
Teño xa que darlle estreno
ao meu arado arador,
ao meu arado pequeno.
E non sei onde hei de ir
buscar os bois que preciso,
buscar os bois pra xunguir.
Labrado da miña mau
fixen coa miña navalla
un aradiño de pau.
27. O vira vira Letra e música: Tradicionais
Arranxos: Xoán Fuertes
Veño da terra de ouro,
veño da terra dourada,
veño da terra dos homes
pero non veño casada.
Adiós, rapaciña, adiós;
eu para ti xa non era
anque máis altos navíos
navegan con menos vela.
E vira e vira,
se non viro eu;
teu pai é meu sogro,
teu amor son eu.
Eu caseime por un ano
por saber que vida era;
agora o ano acabouse,
solteiriña quen me dera!
Dices que te vas, te vas;
xa te puideches ter ido;
se te foras hai un ano,
xa me tiñas esquecido.
vieiros.com/nova/76782/fuxan-os-ventos-catro-decadas-de-grav.. : (Fuxan os Ventos: catro décadas de gravacións) : Vai facer un ano que Fuxan os Ventos volveron aos escenarios. Daqueles concertos celebrados no Auditorio de Galicia en Compostela os días 18 e 19 de outubro de 2008, naceu o disco Terra de soños, que vén de editar BOA Music. Trátase dunha publicación dobre en formato digipack: o cd inclúe 20 cancións, e o dvd 28 temas gravados en vídeo ademais dun making off con entrevistas a músicos da banda, convidados, colaboradores e grupos actuais.
(..)
culturagalega.org/mega/noticia.php?id=15553 : (Os Soños de Fuxan) : Un ano despois dos dous concertos que reuniron o grupo en Compostela, Fuxan os ventos tiran un novo disco. Terra de Soños recupera en formato Digibook (CD+DVD)os temas que soaron na capital galega. Mentres o CD achega vinte cancións, o DVD recolle, canda a un making of, a totalidade do directo, coa participación de convidados coma Guadi Galego, Ugia, Xavier Díaz ou Mercedes Peón. O proxecto, editado por BOA Music, está xa dispoñible en tendas de todo o Estado, quioscos e Internet. Os membros do grupo sinalaban que continuarán con esta xira cando menos ata 2010, e non descartan emprender novos proxectos no futuro.
folque.com/actualidade/nova.php?id=136&lg=gal : (Folque: Fuxan Os Ventos publican "Terra de Soños") : O espectáculo "Terra de soños", que se presentou o pasado outono en Compostela e foi gravado ao vivo coma os concertos que o seguiron por diferentes cidades galegas é o cerne para este lanzamento discográfico en digipack o vindeiro 14 de outubro. Asimesmo, a banda actuará nas festas de San Froilán o 12 de outubro.
Case dúas décadas despois de que o grupo fixese a súa última actuación, o espectáculo Terra de soños brindou ao público galego a oportunidade de gozar do regreso de Fuxan vos Ventos aos escenarios. Foi este un retorno que xerou enorme expectación, tanto para aqueles que viviron o nacemento da banda, alá polo ano 1972, e foron partícipes do compromiso que destilaban as súas reivindicativas letras en galego, como para a seguinte xeración, aquela que creceu escoitando os casetes de Fuxan vos Ventos desde o asento traseiro do coche paterno. Tanto uns como os outros foron os que presenciaron a extraordinaria popularización de cantos tradicionais como A Carolina e a transformación doutros como Sementeira en auténticos himnos dun pobo.
Os dous concertos celebrados en Santiago de Compostela os días 18 e 19 de outubro de 2008, e que logo tiveron a súa continuación noutras cidades galegas, foron o xerme deste disco que agora ve a luz en formato digipack (CD+DVD). Aquela primeira cita no Auditorio de Galicia non supuxo un regreso calquera. Porque na escenificación da vinculación entre a canción popular galega e as novas formas de expresión do folk atópase o eixo que vertebra este Terra de soños: ademais das colaboracións dos máis destacados músicos do panorama galego actual, como Xabier Díaz, Guadi Galego, Uxía, Mercedes Peón, Pepe Ferreirós, Rodrigo Romaní ou Nova Galega de Danza, que achegaron un novo sabor aos xa clásicos temas do grupo, Fuxan vos Ventos contou co acompañamento dunha banda dirixida por Xosé Lois Romeu (Nova Galega de Danza; Vaamonde, Lamas & Romeu), artífice tamén dos arranxos instrumentais para este proxecto. Nesa banda figuran músicos tan destacados como Guillerme Fernández, Benxamín Otero, Roi Adrio, Simón García ou o cuarteto de corda Saiva Nova (Fernando Docampo, Iván Novo, Rosalía Vázquez e Sergio Sieiro).
Fuxan vos Ventos foi, por encima de todo, un grupo comprometido coa identidade de Galicia e cos obstáculos que a súa sociedade tivo que superar ao longo da súa historia recente. Foron, e son, un grupo que soubo transmitir as súas letras de pólvora e chegar a todas as capas da sociedade e en galego, cousa impensable na metade da década do setenta.
Con oito discos editados e unha traxectoria de máis de trinta anos, Fuxan vos Ventos xa traspasou fronteiras e xeracións. No entanto, o recoñecemento e a posta en valor da súa achega á cultura galega contemporánea, desde unha óptica renovada e actualizada, é hoxe cando se presentan máis que necesarios. Esa é a razón de ser deste Terra de soños.
anosaterra.org/nova/fuxan-os-ventos-ofrecen-un-concerto-mana.. : (A nosa Terra - Fuxan os Ventos ofrecen un concerto mañá en Castrelos) : O grupo Fuxan os Ventos regresará ao auditorio do parque de Castrelos 21 anos despois da súa última actuación e dará un concerto mañá ás 23.00 horas, onde presentará o seu espectáculo 'Terra de Soños', que contará coa participación de artistas invitados como Rodrigo Romaní ou Uxía, entre outros.
Unha das integrantes do grupo, Tereixa Novo, explicou en Vigo que no recital se presentará unha actualización da discografía da formación musical ao século XXI. "Actuamos acompañados por unha banda e contamos coa colaboración de importantes artistas galegos", precisou.
Pola súa banda, o edil de Cultura do Concello de Vigo, Xesús López, destacou que Fuxan os Ventos é un grupo "mítico que forma parte do pasado e o presente" da cultura do país. "Co seu espectáculo faranos recordar a todos aqueles que vivimos os anos 70 como atopar luz e esperanza no medio das tebras existentes nese momento político", afirmou, para destacar o "compromiso" con Galiza que demostra a formación musical.
anosaterra.org/nova/34909/fuxan-os-ventos-presenta-novo-disc.. : (Fuxan os Ventos presenta novo disco) : Fuxan os Ventos presenta o 14 de outubro en Compostela 'Terra de Soños', un libro cd e un en dvd co espectáculo celebrado no Auditorio de Galicia que supuxo o regreso da banda tras case dúas décadas sen subirse aos escenarios
Arteria Noroeste acollerá a presentación de Terra de Soños, un libro cd e dvd no que a banda de música tradicional e folk fai un repaso polo seu repertorio acompañada de convidados de renome. Tanto o cd como o dvd recollen o espectáculo que a banda ofreceu no Auditorio de Galicia, en Compostela, no que se escenificaron a estreita vinculación que entre a canción popular galega e as novas formas de expresión do folk que caracterizan ao grupo.
Ademais de reunir a todos os membros de Fuxan os Ventos sobre o escenario tras case vinte anos do seu último concerto, Terra de Soños contou con convidados de luxo da altura de Xabier Díaz, Guadi Galego, Uxía, Mercedes Peón, Pepe Ferreirós, Rodrigo Romaní, a Nova Galega de Danza e cunha banda dirixida por Xosé Lois Romero, artífice tamén dos arranxos instrumentais para este proxecto.
Con oito discos editados e una traxectoria de máis de trinta anos comprometida coa identidade de Galiza, Fuxan os Ventos traspasou fronteiras e xeracións. Con este traballo ofrece unha visión renovada e actualizada do seu legado musical.
