Entrevistas, reportaxes..
na prensa e outras webs

..

R estrea un documental sobre a música galega nos anos setenta
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/television/2013/05/25/r-estrea-documental-sobre-musica-galega-anos-setenta/0003_201305G25P58991.htm
(texto engadido o día 25/ / 5/ / 13 )


«De Voces Ceibes a Milladoiro», dirixido por Antón Seoane, conta o cambio entre 1973 e 1978

Foron anos «emocionantes». Así cualifica os cinco anos entre 1973 e 1978 Antón Seoane, integrante de Milladoiro e codirector do documental que hoxe se presenta no Centro Galego das Artes da Imaxe, De Voces Ceibes a Milladoiro. Unha memoria do movemento popular da canción galega. O documental, coproducido por R e Casa de Tolos, estrease ás seis da tarde na sede coruñesa do CGAI, pero xa pode ser visto polos clientes da plataforma galega que estean subscritos á canle musical Tolemias.
Segundo Antón Seoane, este documental «é a terceira pata dun banco formado por un libro e un disco nos que se contan as vivencias dun tempo que foi moi emocionante de vivir». Guiados por Seoane, no documental hai outras voces para contar eses cinco anos que cambiaron a música en Galicia. Pilocha, Rodrigo Romaní, Bibiano, Miro Casabella, Vicente Araguas, Nonito Pereira ou os que, antes de Milladoiro, formaban Faíscas do Xiabre.
Seoane sinalou na presentación do documental que nin a película nin o libro e o disco, que poderían saír antes do verán, «son un tratado histórico senón a recollida dunhas vivencias dun tempo».
O documental conta eses cinco anos desde o momento en que a música galega comeza a tomar protagonismo ata o día en que se se pode «dicir que naceu Milladoiro». Seoane asegura que na película «non están todos os que son, houbo quen non quixo falar e quen non puído», e comenta o caso de Luís Emilio Batallán quen lles asegurou que non lembraba nada de aquilo.
O codirector da longametraxe, Segundo Grandío, explicou que este é «o primeiro documental que poñemos en marcha desde Casa de Tolos», sinalou tamén que o seu carácter musical «complementa moi ben a oferta da canle ao que vai destinada, Tolemias». Grandío explicou que esta película documenta un momento clave na música folk, argumentando que «sen Milladoiro non se pode entender a música folk, sería radicalmente distinta». Grandío apuntou que a película era «moi amena e descubre algunhas novidades dun tempo fundamental para a o que hoxe se entende por música galega».
Para Alfonso Martínez, responsable de contidos de R, «é un fito estrear un documental coma este e completar unha oferta de vídeo baixo demanda nunha canle na que se xa se poden desfrutar 75 concertos».
Segundo as cifras do operador, na actualidade Tolemias conta con máis de 2.000 subscritores mentres que R conta con 100.000 abonados. A subscrición a esta canle custa 0,90 euros máis IVE.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Novos camiños para o vello folk galego - La Voz de Galicia
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/ocioycultura/2012/11/03/novos-caminos-vello-folk-galego/0003_201211SC3P2991.htm
(texto engadido o día 4/ / 11/ / 12 )


A forza da música galega navega polo temporal da crise. Dixo Antón Vilar Ponte: «Interésanos máis un coro galego en Madrid que un deputado en Cortes por Galicia». «Tal foi a dedución feita por tan egrexio persoeiro a respecto do coro pontevedrés Aires d'a Terra, de grande sona a comezos do século XX. Tendo en conta que o propio Ponte era representante político galego en Madrid, maxinemos qué pensaría calquera daqueles devanceiros galeguistas ao respecto da brillante realidade que a nosa música folk está vivindo case cen anos despois daquel período». Isto escribían no ano 2000 Xoán Manuel Estévez e Óscar Losada no libro Crónica do folk galego. 25 anos de historia (TrisTram).


Unha ducia de anos despois, a situación parece outra e ata cambiou o nome: «Universalmente é música celta e aquí parece que se vai impoñendo o de música de raíz, que é máis ampla, porque, por exemplo, para os norteamericanos si falas de folk entenden que son cantautores», explica Roi Maceda, que forma parte do grupo Quempallou e traballa para a discográfica Zouma. Quempallou é unha das formacións que editou disco este ano: Vellas Novas é o seu título. Ademais actuaron en festivais como o de Pardiñas, Lorient, Brincadeira (Cambre) ou Ponte da Barca (Portugal).


Neste outono tamén Uxía Senlle publicaba disco, Andando a terra. Uxía canta a Manuel María, un traballo no que, como indica o título, canta os poemas do escritor da Terra Chá. É a maneira que ten Uxía de celebrar os seus máis de 25 anos no mundo da música, unha traxectoria que vai seguir esta liña xa que ten teño en proxecto «pór música a poemas de Saramago ou Pessoa».


Triple «Sons da lubre»


O grupo máis activo dos últimos anos está sendo Luar na Lubre, e por varios motivos: en xaneiro incorporou a súa nova voz feminina, Paula Rey; en xuño presentaba novo disco, Mar Maior (Warner España). Logo veu a xira de presentación que Bieito Romero resumía nestes datos, antes dos concertos desta semana en Palencia ou no Festival Irish Fleed de Cáceres: «Once semanas nas listas dos discos máis vendidos, 22 concertos, os catro primeiros enchendo durante catro días seguidos no Círculo de Belas Artes de Madrid. En total, máis de 40.000 asistentes». E para a próxima semana máis novidades: «Sairá outro disco, Sons da lubre nas noites de luar, un recompilatorio con tres cedés e un DVD do concerto que fixemos o 31 de xullo na praza da Quintana, en Santiago, diante de 6.000 persoas». Con todo isto, e datos como os 30 concertos do ano pasado con motivo dos 25 anos do grupo, Bieito Romero explica que Luar na Lubre tivo que reinventarse: «Agora somos empresa, estamos casi autofinanciándonos porque esta é unha música de militancia, ninguén contrata folk en Galicia; facer música é ir contracorrente».


Na mesma liña sitúanse dous históricos como Mini e Mero: «É duro dicilo, pero o momento actual é máis difícil para a música galega que cando comezamos nós hai case 40 anos». Isto dicían no encontro de música tradicional Terra de Trasancos que organizou o mes pasado o coro Toxos e Froles en Ferrol. Xosé Luis Rivas Cruz, Mini, insistía esta semana en que iso débese «a moitos factores, como é a depreciación da cultura galega, o autoodio, que non se impulse a cultura desde a Administración, e non falo de subvencións, senón de intencións».


Para Mini e Mero, que teñen recollidas «entre 14.000 e 15.000 cantigas de sempre» que queren que estean a disposición «de todo o mundo na Rede», a cultura «non se pode subvencionar, ten que camiñar por si soa», apunta o primeiro, despois de lembrar que Irmandiños é o último disco destes dous músicos, e o seu grupo A Quenlla, premiados co Pedrón de Ouro.


Roi Maceda asegura que na música galega «o problema é a visibilidade porque Galicia é moi creativa, estamos a un nivel altísimo, na primeira liña de vangarda; o problema é saber vender todo o que facemos».


Festivais si, pagando


Maceda indica que esta fin de semana ten lugar o Castañazo Rock en Chantada, onde están citados os organizadores de varios festivais galegos. A idea é facer unha fronte común que lles permita saír adiante «compartindo estratexias e medios». «Os festivais de música galega teñen moitos problemas e, polo que me din, algún, como o Irmandiños de Moeche, estivo a piques de suspenderse este ano», explica este músico.


«Moitos festivais subsistiron este ano porque fixeron a programación cos colegas», apunta Montse Rivera, de Leilía. E abre a controvertida cuestión do pagamento: «Non hai cultura de pagar por ver actuar a un grupo galego, porque durante anos a música galega foi gratis». Esta é outra liña de debate para un futuro que, segundo os gaiteiros Bellón e Maceiras, non terá nada que ver con aquel bum nos anos 90. Entenden que un dos cambios é que «estamos acostumados á subvención e agora mesmo o apoio a música é penoso, aínda que este é un problema dunha conciencia social na que se valora máis o que vén de fóra que o noso».


Salienta Bellón «todo o poder musical que ten Galicia» e apunta como están sendo as empresas privadas as que están apoiando as iniciativas musicais. Cita os casos de R ou Estrella de Galicia e asegura que «o único que vive da música é Carlos Núñez», actualmente en xira por Estados Unidos e que «actúa nos clubs de Nova York», anota Maceda, que fala tamén de Cristina Pato, que, «está a un nivel moi alto» e tamén se reinventou.


Bellón está «a favor de que se pague entrada para os festivais, como se fai en tódolos sitios do mundo» e apunta outra novidade: «Susana Seivane, que é moi amiga, fai un formato de trío e así pode viaxar fóra, porque con todo o grupo non se pode».


Montse Rivera distingue entre os organizadores dos festivais e apunta que «as empresas de contratación tamén están caendo ou reducindo persoal». E cita casos como os de Abada ou Nordesía. A portavoz de Leilía, que actuarán o día 15 no Pazo da Cultura de Narón (20.30 horas), salienta que «por un lado está a crise do mundo profesional e logo a cultura base: nunca tiven tanta xente como agora nas clases de baile». O mesmo pasa na escola BellónMaceiras de Fene, onde votou a andar esta semana unha banda «con 40 gaiteiros de todas as idades; é unha cousa que temos comentado moitas veces con Montse, de Leilía, que tamén dá clases: con esta xente o relevo está garantido».


+ 1 noticia relacionada

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A revolución tamén se fai bailando | Sara Alonso - EL PAíS
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2012/03/22/galicia/1332449512_434744.html
(texto engadido o día 23/ / 3/ / 12 )
Adoitan dedicarlles breves parágrafos e letras minúsculas en cartaces de teloneiros. Asinan contratos miserentos. Pero nin se resignan nin se flaxelan, “porque o país non se fai chorando”. Seguen a bourear baixo tellados de uralita, enlamando os zapatos nos torreiros das festas e creando parroquia até no último palco, nunha incansable romaría de aldeas, porta a porta, veciño a veciño. É o marketingmáis eficaz. Botarlle horas ao volante e chegar alí onde remata o asfaltado dos camiños. Sen buscar o aplauso, con humildade. O mérito, din, é ser xente desta eira e deste tempo. A xeración máis combatente da creación sonora da terra volve aos escenarios disposta a rozar a maleza da indiferenza e facer agromar a rebelión das mentes. Chega a primavera da música galega.

Desde que Mördor se convertera en Zënzar e as Encrobas no epicentro do rock galego, en Cerceda sempre florece primeiro. En maio, a incombustible banda de Xosé Bocixa —voz— volve aos escenarios, coa mesma insubmisión de cando bruaban contra o servizo militar obrigatorio en casetes de 500 pesetas a unidade. “Case 25 anos despois, o espírito do grupo mantense inmóbil. É o mundo en xeral o que non deixa de empeorar. Por iso volvemos ás nosas orixes, con sons eclécticos e cancións tralleiras, que falan do conflito social entre ricos e pobres, entre explotadores e explotados, cancións que falan dunha vida subordinada á rutina do traballo”.

Avisan, que coma anuncian na carátula, Vaise armar. Polo pronto, o próximo 14 de abril, axudarán a montar balbordo aos seus discípulos máis avanzados, os Machina. O cuarteto prepara a presentación oficial de Ensaio sobre o silencio, plasmación da “madurez persoal e musical” da banda referencial do metal galego. Arredor de 13 cortes “directos e rápidos”, os cercedenses reflexionan sobre historias enganadas, patrias impostas e camiños marcados. “Estamos cansos de que apandemos sempre os mesmos. Queremos dilapidar os silencios da medocracia, dunha crise que nos condena á miseria”.

A palabra segue a ser unha arma cargada de futuro. Por iso, hainos que se meten a editores. Os Quempallou xa teñen o prelo a punto para distribuír o seu cuarto álbum, Vellas Novas, no que volven bater con retranca nas pandeiretas, enchendo o fol de festa, empeñados en recuperar voces que falan e contan cousas que lles petan de preto. “Desgrazadamente, despois de décadas de normalización lingüística estamos nunha situación pre-democrática, sen prensa en galego”. De aí que o leitmotiv do disco, incluído o deseño gráfico, sexa o xornalismo. Tirando de repertorio popular pero con maior protagonismo das composicións propias. Cantándolle aos galegos que emigraron á Habana para gañarse un peso ou aos que parolan fronte a unha cunca de viño. “Non pretendemos reescribir a música tradicional, senón falar da realidade que nos rodea Tamén na foliada”, canta Guillerme, “hai que coidar esta terra”.

Desde o cortello dos xa veteranos Ruxe-Ruxe, Vituco Neira subscribe o fondo, pero matiza a forma. “Para criticar as cruezas da realidade non sempre hai que poñerse no papel de francotirador. Nós non queremos facer simples textos de protesta. Creamos aquilo que nos sae do corazón, aquilo que realmente sentimos”. E o que lles pide o corpo é ouvear Máis cancións sobre toxos, cardos e silveiras, e falar do que lles doe pero tamén do que lles enche a alma de folgos. De “amores macarras” e negocios co demo. Dese rock país que o 31 de marzo subirán ao escenario da Sala Capitol.

Menos directos, menos vendas

Aos concellos péchanlles a billa e aos grupos os circuítos nos que tocar. Menos festivais, menos directos, menos vendas. Malia existir máis formacións e estilos ca nunca, a pesar da normalización do galego e, incluso, aínda estando máis ou menos resoltas certas eivas históricas, como a falla dunha industria discográfica, grazas á Rede e á aparición de selos de autoedición, a crise afasta a utopía de vivir do que dá a música. Intensifica a eterna contradición entre unha oferta talentosa e unha economía de subsistencia. Pero o escenario tampouco é tan novidoso. “As dificultades son sempre as mesmas”, recoñece Bocixa: “Autoodio, descoñecemento, falta de apoio gobernamental...”.
Para Guillerme Costa, voz dos Quempallou, “o desexable sería que a cultura puidera sobrevivir sen subvencións igual que a lingua sen plans de normalización”, unha situación para a que considera imprescindible o cambio de actitude de medios de comunicación e partidos españolistas como o PP respecto das diferentes culturas do Estado. Bocixa engade a problema xurdida da “pretendida confusión” creada arredor da “suposta” dependencia institucional da música. “Onde van parar os investimentos en cultura das diferentes entidades autonómicas? É que os macro-concertos do Monte do Gozo non son cultura subvencionada? O que acontece é que a Xunta gasta o orzamento en artistas que veñen de fóra”. Aos Ruxe xa lles cansa dar sempre os mesmos titulares, pero Vituco recoñece que, tristemente, son certas cantilenas as que non cambian. “Chamáronnos para tocar en Euskadi, en Italia, mesmo nas Azores, pero nunca do concello no que estamos empadroados, no que pagamos os nosos impostos. É máis interesante traer a grupos de pop madrileños, que soan nos 40 Principales, porque son "guays" e din "I love you". E o rebaño vaise facendo máis grande”. Sen sostén institucional, agoira Bocixa, ao final só quedarán os festivais de resistencia, de contracultura, “aos que acabas por non cobrar”. “Pero os músicos non deberiamos confundir unha asociación cultural cun festival. Moitos grupos aceptan estar nun cartel de soa a cambio de ir de balde. Se a xente se vende por 300 euros é difícil mellorar a situación”.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Xiras con lucro e nostalxia | Galicia | EL PAíS
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2012/03/15/galicia/1331842064_072805.html
(texto engadido o día 16/ / 3/ / 12 )
Alfonso Pato

En 1996 os que quedaban dos Sex Pistols, o grupo punk máis célebre da historia, volveron reunirse vinte anos despois da súa disolución. Fieis á filosofía transgresora do grupo, nomearon a súa xira sen cinismos nin dobre volta: “Xira do lucro indecente”. Unha declaración de intencións que confirma o que sempre se sospeita sobre un grupo cando se volve xuntar despois de anos inactivo, aínda que a veces as intencións se agochen baixo a demanda da nostalxia. Este verán parece despuntar un andazo revival en Galicia, pero, segundo apuntan os grupos, en moitos casos as motivacións van máis alá de xuntarse para encher o peto, e hai boas escusas como efemérides ou iniciativas de fans teimudos. Aerolíneas Federales, Heredeiros da Crus, Os Resentidos, Los Cafres ou o novo proxecto de Alberto Comesaña e Teo Cardalda son nomes que aparecerán nos vindeiros meses nos carteis de moitos festivais, onde segue a ter éxito a nostalxia oitenteira.

“Volvemos para tocar en Perú por un fan que estivo teimando durante tres anos. Só eu me adico profesionalmente á música e os outros traballan e teñen familia, co que era difícil pero foi por insistencia”, lembra o cantante e líder de Aerolíneas Miguel Costas, ao tempo que engade un triste desenlace ó seu regreso: “Desgraciadamente o rapaz morreu ao pouco de tocar nós en Lima, co cal polo menos cumprímoslle o desexo”. O que fora membro de Siniestro Total subliña este feito para matizar que o regreso do seu grupo non se basa en cuestións de facer caixa. “No noso caso non é un regreso porque quedaramos sen traballo e estamos a ver se sacamos pasta”, declara Costas, que avanza que a banda “só se reunirá de xeito esporádico pero por agora sen ánimo de facer unha xira”.

Entre a efeméride e o factor fan baséase a volta d’Os Resentidos, que deran por concluída a súa traxectoria no ano 1994. Despois, o seu líder, Antón Reixa, tirou tres anos máis co seu proxecto Nación Reixa. Baixo o nome de Fundación Resentidos, o núcleo central do grupo volverá reunirse o 12 de maio en Ourense, nun concerto no que prometen sorpresas. Agás en contadas colaboracións, Reixa di que non lembra “estar nun palco desde o 97 ou 98”. A volta do grupo débese ó pulo dun grupo de fans para celebrar cun disco tributo unha data sinalada: os 30 anos do nacemento da banda. “Agradezo esta homenaxe, porque senón existise a escusa deste disco nin tomariamos o esforzo de intentalo”, explica o líder d’Os Resentidos, que ve neste concerto un bo motivo para reivindicar “a forza e a contemporaneidade do rock en galego, que nos oitenta era case unha anécdota pero logrou expandirse”. Reixa combinará desde estes días o seu traballo de campaña para presentarse á presidencia da SGAE cos ensaios coa banda na fin de semana. As eleccións son o 26 de Abril e Os Resentidos tocan o 12 de maio, co cal podería darse a circunstancia de que marchase dos escenarios como músico e volvese como presidente desta poderosa entidade de xestión. “Aínda non me deu tempo a pensar ata tan lonxe”, afirma. Segundo avanza Reixa, non descartan facer “dous ou tres concertos máis”.

Se no caso d’Os Resentidos a efeméride dos 30 anos prendeu a mecha da volta, o mesmo pasou cos Heredeiros da Crus, que este ano conmemoran os 20 anos do seu nacimento. A banda de Ribeira levaba oito anos sen tocar e acaba de volver ao grande cun concerto memorable en Ordes, onde meteron 3.000 fans incondicionais. “Isto é rock e non imos dicir que non nos interesan os cartos, pero o encontro foi tamén unha gran experiencia. Levabamos case tres anos conversando e a excusa dos 20 anos era o último intento e saíu”, explica Antonio Novo, Tuchiño, guitarrista de Heredeiros. Vencidas as reticencias iniciais que tiña o cantante, Javi Maneiro, a banda decidiu montar un concerto para medir forzas. “Tratábase de probar e de non ir por aí dando vergoña. Saíunos moi ben e agora virán máis cousas”, avanza Tuchiño.

A presentación do libro Vigo a 80 revolucións por minuto de Emilio Alonso, foi a escusa que moveu o regreso de Los Cafres, un grupo vigués dos oitenta que só gravou un disco pero que deixou pegada con temas como Alimaña, unha das mellores cancións que xenerou a movida. “Volvémonos atopar, estivemos a gusto e decidimos tirar un pouco máis”, explica Antonio Cafre, cantante do grupo, que ten apalabradas varias actuacións para este verán, pero matiza que “todo se irá estudando sen presas.

Outra filosofía diferente é a que move a Alberto Comesaña e Teo Cardalda. Xuntos acaban de impulsar un proxecto chamado Cómplices e Siniestras Amistades, no que partindo dunha banda base, cantan algúns dos temas máis célebres de grupos como Cómplices, Semen Up, Amistades Peligrosas ou Siniestro Total, coa colaboración de Miguel Costas. “Isto non é un regreso, porque nunca deixamos de tocar. É un xeito de que o teu repertorio o gocen os que o coñecen e dalo a coñecer entre os máis novos”, afirma Comesaña, que adianta que están negociando media dúcia de datas en Galicia.

A excepción deste proxecto, a maioría parecen ter claro que non continuarán en activo máis alá do verán. Aerolíneas e Os Resentidos aclaran que son reencontros puntuais, Heredeiros farán polo de agora tres festivais que xa teñen pechados e Los Cafres esperan confirmación dunhas cantas datas. Dado o reducido do circuíto galego e os tempos que corren, parece que neste andazo revival a nostalxia está chamada a ter máis peso que o lucro.

Discos e documentais

Malia que maioría destes grupos non se lle albiscan ganas de tirar millas, parece que a súa volta non se limitará só ás actuacións. Entre os plans da maioría están editar inéditos, gravar material DVD en directo e, nalgún caso, rodar un documental, como é o caso dos Heredeiros da Crus.
O seu regreso ós escenarios foi seguido polo cineasta Jorge Coira, que prepara un documental sobre a banda. Os Heredeiros tamén rexistraron o seu regreso no concerto de Ordes, co que farán unha edición en DVD. “A idea é sacar un disco con temas novos, pero con calma”, avanza Tuchiño. Amparados polo éxito de Perú, Aerolíneas acaban de publicar vinte temas inéditos que abarcan unha década desde 1983 a 1993, e no caso de Los Cafres “a idea é gravar algúns temas novos e dar a coñecer algo inédito”, avanza o cantante Antonio Cafre. O proxecto impulsado por Alberto Comesaña e Teo Cardalda, tamén espera facer un concerto especial que será gravado “para ofrecerllo a algunhas televisións coas que hai negociacións”, adianta Comesaña.
Polo que respecta a Os Resentidos, case á par do concerto de Ourense está previsto que se publique o disco homenaxe titulado A tribo toda baila, no que numerosas bandas revisitarán algúns dos seus temas máis célebres. Ademais do material xenerado polos propios grupos que voltan á ruta, Antón Reixa tamén prepara para xullo o musical Galicia Caníbal, que parte de moitas das cancións da movida, algunhas destes grupos que agora se volven reunir.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



O canto agochado entre pipotes
http://www.culturagalega.org/noticia.php?id=20572
(texto engadido o día 14/ / 3/ / 12 )


A RECUPERACIóN DO CANTO DE TABERNA CONTA CON CADA VEZ MáIS ADEPTOS NO PAíS



¿Quen dixo que as tabernas de toda a vida están condenadas á desaparición? Nos últimos anos multiplícanse as iniciativas para lles dar nova a vida da man da música. Os cantos tabernarios resoan por todos os recantos do país cada vez con máis forza. Pontevedra é a última en se sumar á iniciativa, da man de Maravallada, cun ciclo dedicado a esta forma da nosa tradición. Os que se queiran iniciar, téñeno ven sinxelo, xa está dispoñible na rede un Repertorio Tabernario cos ghits que mais soan onda os pipotes.

No primeiro venres de marzo, a cidade de Pontevedra vía renacer unha actividade que, cando menos na súa vertente máis tradicional, levaba anos sen se practicar. O grupo Maravallada botaba a andar o ciclo Cantos de Taberna, unha iniciativa coa que o Concello quere traer de volta esta forma musical aos bares locais. A iniciativa enmárcase nun renacer xeral desta actividade, que da man de asociacións e concellos está a se recuperar, malia á mudanza de hábitos de ocio e á paulatina desaparición dos lugares onde se adoitaba practicar.

O canto
Definir o que se entende por canto da taberna é complicado. Para alén do lugar no que se interpretan os temas, a primeira vista semella que non hai moitas diferenzas con outras formas da nosa tradición, xa que os temas e a instrumentación coinciden a miúdo. “Poderíase dicir que é un canto furtivo, porque de entrada realízase a unhas horas, na noitiña, nas que moita xente tería que estar xa na casa”, explica Torres. Como principais diferenzas, os especialistas sinalan que se dá un predominio vocal sobre os instrumentos, e que é característico o cantar en grupo, e con voces masculinas. “Polo xeral era un canto de homes, xa que antes non había mulleres na taberna”, lembra. En canto á música “é un canto con pouca instrumentación, hai que pensar que polo xeral era improvisado, e entón podíase contar cunha guitarra que houbese na taberna, ou un acordeón, pero pouca cousa máis”, sinalan desde Maravallada.

A música
Dentro da recuperación destes cantos, hai tamén tendencias. Deste xeito, Torres apunta que “desde a nosa perspectiva, non se pode meter un grupo de música nun local e chamarlle a iso música de taberna. Nós levamos un acordeón, percusión e como oito algunha gaita para cancións moi específicas, e aos grupos que veñen ao ciclo pedímoslles o mesmo. Ademais, non se poden meter grupos moi numerosos nunha taberna, porque polo xeral son pequenas e entón non se cabe”. Suso Sánchez é un dos organizadores, desde a asociación O Castelo, do concurso de Cantos de Taberna desta localidade, que reúne desde hai catro anos 16 grupos de todo o país. Desde a súa experiencia sinala que “nós facemos o concurso aberto, a calquera que queira participar. Aínda que orixinalmente os cantos eran fundamentalmente vocais, nós temos no certame desde rondallas, a grupos de música tradicional, pandeireteiras ou mesmo xente con saxos ou guitarras, procuramos variedade”.

Tradición e innovación
A variedade e a improvisación son marca deste xénero musical. “Había sempre innovacións”, apunta Sánchez. Malia á importante pegada do repertorio tradicional, no era estraño a introdución de tangos, boleros ou todo tipo de temas coñecidos en festas, a radio ou a televisión. “Nós cinguímonos á tradición, pero isto non está acotado, pódese cantar o que se queira. De feito hai xente que se arrinca a cantar outro tipo de temas, e nós imos detrás, o que interesa é a participación”, sinala Torres desde Maravallada. Dun xeito ou doutro, os músicos que traballan este xénero recoñecen un predominio de temas galegos, e mesmo apuntan os éxitos que máis se corean nas sesións. Deste xeito, para Torres, “as cancións de toda a vida están sempre presentes. A Rianxeira ou Catro vellos mariñeiros son o equivalente aos temas enchepistas das discotecas, cando se tocan, todo o bar comeza a cantar”. Pola súa banda, Sánchez sinala que “Quen teña viño é das que sempre están”.

Os lugares e o ocio
Desde Maravallada recoñecen que en Pontevedra este costume estaba practicamente extinto aínda que non falta en calquera noite quen se arrinque a cantar nun bar ou na rúa con repertorios xa do máis variado. “Custounos atopar tabernas típicas, xa quedan poucas e tivemos que botar man de locais que xa non son tan específicas e que máis ben son cafés, pero con propietarios que queren colaborar”, lembran. Fronte a isto, destaca a vitalidade que lle apoñen a esta tradición en Melide. Segundo sinala Sánchez “alí sempre se cantou polas tabernas e é unha tradición viva”, explica. Malia a que, como, de xeito semellante, o costume mantense en boa parte do país, as mudanzas nos hábitos de ocio supoñen unha especial ameaza a este tipo de cantos. A substitución de tabernas por cafeterías, pubs ou discotecas son só unha parte do problema. “ao meu ver o canto de taberna perdeuse pola televisión. Cando apareceu, a xente que cantaba comezou a estorbar”, explica Torres.
Encol da recuperación desta forma de entretemento, este músico apunta que “semella chocante que agora volte o interese. O mesmo e porque estamos en crise que a xente quere cantar. Tamén pode ser unha moda. Pero resulta curioso, porque cando o facemos nas tabernas conseguimos un éxito aínda que poñan fútbol pola televisión, co tirón que ten iso”.

Os protagonistas do retorno
Sánchez apunta que “é un fenómeno bastante recente. Nós como grupo non somos os únicos, verificamos que toda a xente que participa son máis ou menos novos”. Foz, Pobra de Brollón, Mondoñedo, Moaña, Ferrol, co seu recoñecido Ciclo de Músicas Portuarias, Compostela, Lalín, A Coruña ou mesmo Barcelona (co grupo Os Recanteiros) son só algúns dos lugares onde, con maior ou menor frecuencia, resoan estes cantos nocturnos. En Melide, cada ano esgótanse as prazas para participar no certame, e desde a organización recoñecen que “xa contabamos con ter unha boa acollida. Pensamos que é algo que funciona por si só. A toda a xente que toca ou canta gústalle cantar polos bares, é algo que resulta divertido. É moi distinto que estar nun escenario, moito máis libre”.

Influencias
Dentro do proceso de recuperación desta tradición, Torres apunta a influencia decisiva dalgúns grupos musicais. “A Roda tivo unha grande importancia, sobre todo porque fixo arranxos para temas clásicos permitindo que se puidesen cantar por todo o mundo, con ritmos moi pegadizos. Eu penso que conseguiron popularizar isto, e que sen eles non existiría hoxe o canto tabernario. Tamén podemos falar de Fuxan os Ventos ou de A Quenlla”. Máis recentemente, o proxecto Nordestin@s de Guadi Galego, Ugia Pedreira e Aber Rábade reivindicaban unha aproximación ás cancións dos bares portuarios.

Repertorio
Para alén da súa actividade en Maravallada, Torres é tamén autor dun libro que lle vai facilitar en boa medida aos interesados achegarse a este mundo. Repertorio tabernario publicado pola Área de Normalización da Universidade de Vigo, achega as letras de máis dun cento de temas populares. “Constatei que a xente se lanzaba a cantar sen saber toda a letra, e desde hai anos estaba coa idea de facer un libriño que as trouxese e que se puidese levar facilmente no peto, para botar man del”. Logo dun amplo traballo de selección buscando os temas máis populares, a publicación está a ter un grande eco, e están para se esgotar os 700 exemplares da tiraxe, aínda que a obra está tamén dispoñible na rede.

Para alén da proposta pontevedresa, que se desenvolve o último venres de cada mes, a vindeira cita
será en Melide o 28 de abril, entre as 12 da mañá e as tres da tarde, no casco vello da vila. Os interesados en se achegar, só precisan ter gana e perder un pouco a vergoña.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



O focense que ensina canto tradicional en Oxford
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/amarina/2012/03/12/focense-ensina-canto-tradicional-oxford/0003_201203X12C4996.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz
(texto engadido o día 14/ / 3/ / 12 )


(vía Asociación de Gaiteiros Galegos)
Mano Panforreteiro estrea un espectáculo que combina inglés, alemán e galego

O focense Mano Panforreteiro cambiou de residencia en xaneiro do 2010. Asentouse en Oxford, onde se adica a dar cursos de música, a actuar, a compoñer... En días pasados foi noticia por ser un dos creadores (xunto con Sabine Müller) dun espectáculo músico-teatral con poemas de Bertolt Brecht e música de Hanns Eisler, que se estreou o 1 deste mes. Leva por título I hear that in New York e combina a música con proxeccións, danza e tres idiomas: o alemán, o inglés e o galego.

O creador mariñano adica parte do seu tempo a impartir un curso de canto tradicional e pandeira, organizado por Queen´s College da University of Oxford, dentro da programación do Centre for Galician Studies, ademais de compoñer a música para o último espectáculo da compañía teatral Elefante Elegante; de desenrolar o seu proxecto artístico Miraquenvén e de aportar parte da súa enerxía ao dúo Manamaná (coa saxofonista belga Anne Gennen). Non se esquence de Kibitka «o meu proxecto máis grande e traballoso, con moitas gañas de ter concertos e moitas dificultades para conseguilos».

Ademais de participar como invitado hai uns días na School of Oriental and African Studies coa ponencia The Galician Bagpipes: a seductive nation, o focense Mano Panforreteiro deu o ano pasado un obradoiro sobre música na universidade de Birmingham; a segunda parte ten previsto impartila a partir de abril.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Memoria de xénero - Leilí­a presentará o 3 de febreiro no Rosalí­a o seu novo disco
http://www.laopinioncoruna.es/coruna/2012/01/25/memoria-xenero/573318.html
(texto engadido o día 3/ / 2/ / 12 )


O grupo folk Leilí­a presentará o 3 de febreiro no Rosalí­a o seu novo disco, 'Consentimento', homenaxe ás mulleres que mantiveron viva a tradición oral galega

O grupo Leilía presentará o seu novo traballo, titulado Consentimento, o 3 de febreiro no teatro Rosalía, cun espectáculo con deseño escénico do dramaturgo Quico Cadaval e un contido co que a banda quere homenaxear a toda unha xeración de galegas.

"O disco é un tributo a todas as mulleres que souberon crear, conservar e transmitir a nosa tradición oral -explica unha das compoñentes de Leilía, Ana Rodríguez-. Como é complicado falar de todas, centramos o foco en Eva Castiñeira, que gravou a principios dos oitenta o disco Recolleita e foi a primeira en rexistrar música tradicional con pandeireta. Tivo moi pouca repercusión".

Para homenaxear a figura desta pandereteira e a todas as que axudaron a conservar a identidade cultural galega, Leilía gravou un disco no que presenta unha novidade sobre o seu modo de traballo habitual, incorporando modernidade lírica sobre bases musicais tradicionais.

"A maioría dos temas dos nosos discos son pezas recollidas, que é unha tarea ardua, pouco agradecida e cada vez máis dificil -asegura a vocalista e pandereteira-, porque cada ano que pasa hai menos memorias e menos voces que nos poidan cantar esas cancións, por eso dicimos que cada unha que atopamos é un tesouro. Pero nesta ocasión, atopamos melodías tradicionais e lle pedimos a unha serie de poetisas actuais que lles puxeran letras".

As encargadas de engadirlle as verbas aos ritmos recollidos polas compoñentes do grupo foron artistas como Yolanda Castaño, Mariña Pérez Rei, Ana Romaní, Marilar Aleixandre e Eva Moreda. "Son melodías antigas, pero que falan en presente. Foi un traballo arduo", conclúe Rodríguez.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Entrevista a Oscar Fernández:(Os Cempés) en Galiciaé: Novo disco para o Nadal
http://www.galiciae.com/nova/113942.html?lang=gl
(texto engadido o día 14/ / 9/ / 11 )


Oscar Fernández: ''Tíñamos que reconducir o proxecto. A formación non estaba sendo prolífica''


13/09/2011 - David Canto / Galiciaé

Os Cempés volven con nova formación e proxecto despois de catro anos nos que os seus compoñentes probaron experiencias, algunhas tan distintas coma Bonovo, na que Óscar Fernández levou levoa a sanfona a territorios sen explorar en Galicia. Coas incorporacións de Pablo Dalama, Ramón Dopico e Fernando Barroso, apostan por unha nova cuberta instrumental, máis acústica, mantendo con Serxio Ces e Antón Varela e o propio Óscar as claves na composición, a voz e o liderado.

PREGUNTA:
Nunha entrevista, a principios de 2007, deixaron a porta aberta a volver: "Ao mellor dentro de cinco anos damos unha sorpresa". Xa tiñan pensado este prazo?
RESPOSTA:
Non recordo de decir cifras, pero en calquera caso non estaba planeado. Non sabíamos se íamos volver ou non, nin cando.

P: Que foi o que precipitou o retorno?
R: Non foi pensado. Foi como somos nós, bastante impetuosos. Pero temos que agradecerlle as forzas para volver á Asociación Cultural e Xuvenil Anchoa, que organiza o Festival Fin do Camiño, que insistiron de tal xeito en que sería grandioso que fosemos...


P: Xa houbera un amago de volver en 2010...
R: Si, fixeramos dúas actuacións improvisadas. Foi cousa de Ugia Pedreira, directora de aCentral Folque, a ver se algún grupo se animaba, a facer un concerto nun cargueiro de hai 200 anos que está preparado para facer festas ou excursións. O casco é un lugar idóneo para a música ao vivo. Eu respondín á petición e dixen "Chamo aí aos Cempés, que sempre nos fixo graza tocar nos barcos". Un terceiro concerto foi consecuencia dese, no Lugnasad de Bretoña, coa mesma formación, tocando simplemente versións das cancións de sempre. O cambio é que este ano a formación é estable e reducida, e ensaiamos bastantes máis días que para aquilo.

P: Que lles deu a xente de Fisterra para botar todo a andar de novo?
R: Foi unha cousa tan sincera! Eu non recordo coñecer persoalmente a ninguén da asociación, por iso nos chamou tanto. Ademais, coincidiu que non estábamos tan atarefados. Está a ser un ano malo de concertos para case todo o mundo. Por iso xuntamos a xente para tocar e dixémonos: de facelo, facémolo para seguir... e en que lío nos metemos outra vez.

P: Fíxolles ben esa parada?
R: Si. Tíñamos que reconducir o proxecto dalgún xeito, e a formación que tíñamos non estaba sendo prolífica, non estaba avanzando. Se a maneira de refundar o grupo foi paralo, foi correcto creo.

UN PANORAMA DISTINTO
P:
Volven grazas ou por culpa da crise?
E: En parte grazas a ela. A crise afecta a todo absolutamente. Non sei que datas se lle pon a estas crises, pero non é deste ano só. Desde o 95... En principio parecía que a cousa cambiaba para ben. Houbo unha renovación nos grupos e trocaron algunhas esixencias loxísticas. Pero agora hai dificultades por falta de financiamento para todo... Se faltan os cartos, da música é para o primeiro que recortan. O ocio e a cultura son sempre os primeiros. Está a chegar ata ao ensino!

P: A metade do grupo é novo, xa que só quedan vostede, Serxio Ces e Antón Varela. Notaremos un cambio sonoro?
R: Quixemos romper coa liña anterior. É complicado, porque dos Cempés anteriores, 3 deles era un trío de rock, con guitarra, baixo e batería. Agora vai ser unha formación moito máis acústica. Ao haber un instrumento máis harmónico, como é o bouzouki, tocarei eu menos o acordeón e tocarei máis a sanfona, que é ao que me dediquei máis estes anos. Xa non teño nin acordeón, que o teño que andar pedindo prestado.



P: Pode presentarnos, un a un, os novos compoñementes?
R: Fernando Barroso vainos axudar na harmonía co bouzouki, que é un instrumento que aparece na portada do primeiro disco, pero que despois non estivo integrado no grupo, só sonou nunha peza, tocado por Carlos Beceiro; Pablo Dalama vai tocar os ventos, co saxo e o clarinete, liberando a Serxio para que se centre máis no canto; e teremos un percusionista a maiores, xa que o propio Serxio tocará pandeireta e bombo, que será Ramón Dopico, que é un músico moi versátil.

P: Están enrolados noutros proxectos, en concreto vostede na Atlántica Vapora Orquestra, estivo en Bonovo, Doa, ademais de dar clases. O resto do grupo, máis do mesmo. Deixarán de lado algunha ocupación para centrarse nos Cempés?
Temos que compaxinar todos todo. O tempo no que Os Cempés estábamos exclusivamente para o grupo pasou. Non se pode. Agora cun grupo só, como xa se puido ver, non se vive. Exceptuando a Milladoiro, e nin iso, se se enfoca a música de xeito profesional ou semiprofesional, ten que estar nun grupo ou dous. Hai que estar a picar de moitos sitios.


P: Existen músicos que na súa traxectoria resístense a novos proxectos e varían moi pouco a súa proposta, mentres outros son máis 'promíscuos'. Vostedes están facendo ambas cousas.
R: Se se quere traballar na música o que non se pode facer é estar argallando moito tempo sen ir a por todas. Hai que ser rápido, crear un proxecto, un repertorio e comprobar canto antes se funciona ou non. Tamén hai que ter en conta un dilema: centrarte no que presupós que lle gusta ao público ou vas centrarte no que che gusta a ti.

P: En que se centra vostede?
R: Depende. Posiblemente a formación menos complicada para isto é Os Cempés, temos unha liña coa que levamos case 20 anos. Incluso outros grupos foron bebendo dela. Pero con Bonovo foi complicado para moita xente. Arriscamos moitísimo máis e a uns encantoulle e outras nada.

P: A proposta de Bonovo foi innovadora e gozou de certo recoñecemento. Ides tirar algo desa estilo?
R: Non, non creo que teña moito que ver. Imos darlle outra volta ao repertorio de música tradicional e a composicións sobre música tradicional, que eu non deixei de facelas durante este parón.

NOVO DISCO, PARA O NADAL
P: Están planificando xa o retorno discográfico?
E: Temos xa 10 cancións do novo disco preparadas. Será realidade o antes posible. O primeiro paso é coñecer as pezas os 6 compoñentes e que e sonen nos dous ou tres meses que veñen. Posiblemente busquemos a maneira de facer a parte musical, o crowdfounding, estamos vendo que hai bastante xente preguntando por novos discos e cousas, e imos devolverlle esa inquietude e pedirlles que sexan uns 'micromecenas' do disco a partir de pequenas doazóns.

P: Para cando podemos ter nas mans ese novo disco?
R: Imos a toda velocidade. Espero que en nadal esteamos gravando algo.

P: Que versión dos Cempés poden agardar os seguidores nesta segunda etapa?
R: Posiblemente sexa un Circo Montecuruto mellorado.

P: Coincidirá logo cunha efeméride...
R:
Si, 20 anos do primeiro concerto. Este ano deime conta disto por un vídeo que ten Xaneco Tobío, dun concerto feito no 92 en Lugo. Eu botei contas e dixen... son 20 anos! Hai que ter en conta eses 4 anos que estivemos parados, aínda que algúns grupos botan eses anos presentando un disco como novo, e tampouco debería ser así.P: Podería recomendar algún disco aos lectores?

R: Non porque estea eu nese proxecto, pero o da Atlántica Vapora Orquestra, que acaba de saír. Ten moita historia detrás. Son pezas baseadas en cancións da cultura mariñeira de Vilaxoán, en Vilagarcía de Arousa.

P: Sería capaz de sinalar un concerto coma o concerto da súa vida?
R: O dos Cempés no Campamento Español de Bochia, en Pontedeume. Ceamos e actuamos para persoas con parálise cerebral. Son xente á que lle costa moitísimo bailar, cansan moito movéndose e ver como comezamos a tocar e respondían dándo todo de si... Tocamos 4 cancións e os monitores dixérnnos que non podíamos tocarlles máis, que despois ao día seguinte...

P: Pro SGAE ou Anti SGAE?
R: Eu son socio da SGAE coma quen está bautizado. Cando comezamos pensábamos que era como a oficina do rexistro e sen máis alá fomos. Non estou moi de acordo co que fan, si creo na entidade de xestión como medio para protexer as obras, pero non como o fai a SGAE.

P: Algunha noticia, máis ou menos recente, do panorama musical que chamase a súa atención?
R: O anuncio da Xunta de que 2011 ía ser o Ano da Música, así, con maiúsculas. Promocionar 4 ou 5 grupos non é moito ano de música. As subvencións aos grupos foron  brutais durante moito tempo. Iso, e o feito de non cobrar entrada, favoreceu que se desvalorizase nos concertos e a música en directo.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Grande Exito da Orquestra Folk de Galicia "SonDeSeu" en Helsinky

(texto engadido o día 13/ / 9/ / 11 )


A Orquestra Folk de Galicia “SondeSeu” acadou con grande éxito o aplauso unánime do público congregado na sá SONORA do recentemente inaugurado Musiikkitalo de Helsinki, o novo Music Centre da cidade, no que o governo finés invertiu 180 millóns de Euros para a súa posta en marcha. O pasado dia 7 e co repertorio do seu último traballo discográfico “Barlovento” deu cumprida mostra das enormes posibilidades que ofrece este novo tipo de formación na escea folk europea. Sons evocados por instrumentos tradicionais, agrupados por seccións numerosas, consiguen conformar una orquestra cunha densidade tímbrica que a aproxima a una experiencia sinfónica, mais con toda a enerxía, proximidade e denominación de orixe que ubica o oído da audiencia nunha experiencia novidosa e engaiolante.

Do Piemonte italiano chegou a música da Orquestra Tradalp, conxugando con mestría a tradición e a mestura con elementos de xéneros diversos como o jazz. De Finlandia, a orquestra da Academia Sibelius, que facía a súa primeira presentación tras un ano de preparación, amosando una vez máis o porqué do respecto que existe en toda Europa cando alguén se refire a esta institución.

A guinda, unha suite de temas italianos, galegos e fineses interpretada polo centenar de músicos que forman as tres orquestras. Non é fácil describir con palabras a sorte de sonora festa pirotécnica que produciron estes 9 minutos de música. Un experimento levado a cabo por primeira vez que puxo en pé a todo o público asistente. Entre os asistentes, o persoeiros da vida cultural e politica finesa, o embaixador de Italia, Giorgio Visetti, o reitor da Sibelius Academy, Gustav Djupsjöbacka ou a célebre artista finesa María Kalaniemi.

O concerto levouse a cabo dentro do programa de actos de presentación en Helsinki da Rede Europea de Orquestras de Música Folk ENFO, liderada polo Concello de Vigo a través da E-Trad (Escola Municipal de Música Folk e Tradicional) en colaboración coa Axencia Europea EACEA. A OFG SondeSeu contou coa colaboración da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia.

O proxecto ENFO terá a súa culminación na I ENFO Conference en Vigo, no mes de marzo de 2012. Ás orquestras que interviñeron en Helsinki engadiráse unha agrupación do Royal Conservatoire of Scotland, asociado nos últimos meses ao partenariado do programa.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



DOA portada máis entrevista na revista Interfolk
http://www.interfolk.net/site/index.php?option=com_content&task=view&id=246&Itemid=28
(texto engadido o día 21/ / 8/ / 11 )


A revista INTERFOLK adica ao grupo DOA a portada do "ESPECIAL VERÁN" cunha longa entrevista, fotografías e un percorrido pola súa traxectoria musical e discográfica

Noticia enviada por Doa

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



O folk de hoxe, clásicos e modernos en plena forma
http://www.anosaterra.org/nova/o-folk-de-hoxe-clasicos-e-modernos-en-plena-forma-.html
(texto engadido o día 20/ / 11/ / 10 )


Antonio Prado A música tradicional galega vive hoxe un momento moi interesante. Os grupos veteranos, en moitas ocasións con máis de 20 anos de existencia, están frescos. Os máis novos saben gardar a esencia sen renunciar a ningún experimento que os achegue aos gustos do século XXI.

Non é doado analizar a situación da música folk galega na actualidade pero, para comezar esta serie de colaboracións con A Nosa Terra, penso que o mellor é que poidades coñecer cal é o meu punto de vista no asunto.

Temos a sorte de estar a vivir un renacer da música galega, e xa non pola forma senón polo fondo. Se ben é certo que cada día pode ser máis sinxelo publicar un disco, estamos logrando para a música tradicional un respecto absolutamente necesario para apoiar unha das formas de cultura máis desprestixiadas no noso país. Isto tamén daría para falar noutro intre porque o tema pode ser longo.


Pouco e pouco, tanto co empeño persoal como a partir de axudas de distintas institucións, o número de espazos onde poder amosar o que fas é maior. Isto podémolo comprobar sobre todo no verán se collemos unha axenda de concertos e analizamos que a gran maioría de localidades teñen un festival folk, non coa mesma dimensión que ten o festival do Mundo Celta de Ortigueira –que tanto está a perder en calidade de asistentes– pero si cunha plataforma de apoio á nosa música de raiz.

É certo que as institucións poden chegar a patrocinar festivais pero tamén fan por desprestixiar a nosa música como a que máis, xa que debemos recordar que formacións como a Real Banda de Gaitas da Deputación de Ourense non teñen nada que ver co noso e se están aí é polas públicas.



A saúde dos grupos

A calidade dos grupos cada vez é maior, e mentres Berrogüetto segue facendo un folk sensíbel que o converte no mellor grupo de música folk galega e que por certo ven de gravar o seu primeiro DVD o pasado sábado no Auditorio de Galicia de Compostela, Luar na Lubre está a explotar a súa fórmula de seguir cos clásicos, cun público que non lle falla e sacando novos discos case que cada ano. Agora tamén toca falar de Fía na Roca, outro dos grupos con máis traxectoria de Galicia, que dará por rematado o seu ciclo no mes de Xaneiro, no que se despedirán no ‘Celtic Connections’ de Glasgow após máis de vinte anos dándolle outro enfoque ao folk galego.


Por suposto, non podemos lembrar os grupos veteranos que fixeron posíbel todo isto sen falar de Milladoiro, que tamén seguen a actuar cunha forza que fai dubidar que leven máis de 30 anos nos escenarios. O pasado ano voltaron Fuxan os Ventos cunha nova proposta arrasou alá por onde foi.

Falando do tradicional, non podemos esquecer o renacer de Noitarega coa publicación do seu traballo “XXI” e tamén de grandes formacións como Os Terribles de Donas que non fan máis que acadar prestixio para o noso.

Unha nova corrente de grupos está a consolidarse, e está pisando con forza, tamén no estranxeiro. Grupos creados por xente nova, como é o caso de Bellón & Maceiras Quinteto, transmítenlle un novo aire a esta música, incorporando novas formacións e instrumentos que fusionan jazz, swing, tango, blues... e todo cun toque galego. Tamén están a dignificar a tradición grupos cun estilo de murga tradicional cun chisco contemporáneo, caso de Linho do Cuco, ou descubrindo até onde pode chegar o folk, con propostas como Marful.

A saúde desta nosa música é moi boa, así que a ver se a coidamos porque, como ben dixo Carlos Núñez no seu concerto en Santiago en setembro deste ano, os políticos van pasando, as xentes van pasando, pero a música sempre quedará.


Noticia enviada por Esteban Copen

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



'O noso é a música de resistencia' - O grupo Milladoiro celebra tres décadas sobre o escenario
http://www.galiciae.com/nova/65584.html?lang=gl
(texto engadido o día 24/ / 10/ / 10 )


Con eles empezou todo, ou case todo. Milladoiro, o grupo que abanderou o rexurdir da música galega ata convertela nun fenómeno internacional, celebra tres décadas de discos e concertos, fiel á súa militancia cultural e convencido de que, por encima de modas, a súa é "unha música de resistencia".

Milladoiro fundouse en 1978 cando converxeron nun mesma formación as inquietudes de Xosé V. Ferreirós, Ramón García Rei e Fernando Casal, tres músicos que seguían pobo a pobo o legado dos vellos gaiteiros, coas de dous estudiosos do patrimonio musical medieval galego, Rodrigo Romaní e Antón Seoane.

A música universitaria de cámara achegoulles o seu sexto membro, Xosé A. Méndez, e a emigración retornoulles á violinista que completou o grupo nos seus primeiros anos, Laura Quintillán.

Dous dos seus fundadores, o gaiteiro Xosé Ferreirós e o percusionista Ramón García Rei, falaron con Efe sobre o balance destas tres décadas durante a xira de celebración dos 30 anos da "Galicia de Maeloc", o seu primeiro disco, que esta semana lles levou a Santander e Avilés (Asturias) e que continuará en Ourense.

Milladoiro leva 24 discos na súa carreira, recibiu premios dentro e fóra de Galicia, gañou un Goya (pola banda sonora da "metade do ceo", de Manuel Gutiérrez Aragón) e incluso colocou un disco de música tradicional galega nas listas de éxitos de Estados Unidos ("Castellum honesti", de 1989).

Con todo, asegura García Rei, do que verdadeiramente sente orgulloso o grupo é de contribuír a conservar un patrimonio musical que hai tres décadas corría perigo de perderse e de axudar, co concurso doutros artistas, escritores e pensadores, a difundir a cultura galega como algo "diferente".

"Achegamos algo máis para que a xente fixásese no feito diferencial de Galicia como unha cultura nin mellor nin peor, pero diferente, nun contexto que forma parte diso que chamamos España", argumenta o percusionista de Milladoiro.

E engade que o seu maior recoñecemento é que senten que o público lles percibe como "un grupo patrimonial".

Milladoiro é ademais un dos poucos —se non o único— sobrevivente da primeira onda de grupos folk de Galicia, cuxa ronsel agrandaron despois bandas e intérpretes como Luar na Lubre, Berrogüetto, Carlos Núñez e Susana Seivane.

Para Xosé Ferreirós, o segredo da súa continuidade reside en que Milladoiro sempre tivo claro que o seu era facer música tradicional galega, aínda que toque algunha vez temas irlandeses ou gravado varios dos seus discos en Dublín.

"En Galicia, e penso que no resto do Estado tamén pasou, moita xente apuntouse a isto do folk porque estaba de moda, non porque cresen no que estaban a facer nin porque traballasen realmente nas súas músicas de raíz, que é o que tiñan que facer. E no momento que iso desapareceu, algúns grupos viñeron abaixo", argumenta.

Porque co folk, apúntalle García Rei, un non se fai "unha popstar nin unha estella do rock'n'roll", por moito que o xénero estea varias veces na crista da onda co "boom" celta.

Ferreirós matiza que non está mal aproveitarse desas modas —e o grupo recoñece que a etiqueta "celta" abriulle as portas dalgúns festivais nos seus comezos e axudoulle a darse a coñecer fóra-, sempre que un teña claro que todo "boom" acaba pasando.

"é unha realidade fugaz, momentánea, porque esta é unha música de resistencia e se ti non cres iso, e simplemente buscas un éxito rápido, vas polo mal camiño", advirte o gaiteiro.
O seu compañeiro subliña que a "razón da existencia" de Milladoiro segue sendo a música tradicional galega e que niso todos os seus compoñentes senten "militantes".

Por iso, engade Xosé Ferreirós, o grupo tampouco foi nunca "amigo de experimentos nin de mesturas".

"Nós estamos pola diferenciación nun mundo que está máis pola globalización. Cremos que este mundo ten razón de ser buscando e recreándonos na diferenciación, porque no momento no que todos comamos o mesmo, consumamos o mesmo e vistamos igual, a coña do existir non terá sentido", sentenza.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Novo número, correspondente a Outubro, de Sons da Galiza (revista online de música folk)
http://www.sonsdagaliza.es/
(texto engadido o día 6/ / 10/ / 10 )



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Contaxiosa vivacidad · SonDeSeu no Teatro Circo Price de Madrid (Critica de Fernando Neira)
http://www.elpais.com/articulo/cultura/Contagiosa/vivacidad/elpepicul/20100503elpepicul_6/Tes
(texto engadido o día 3/ / 5/ / 10 )
Anotouno un dos seus integrantes con esa sorna tan característica (chamémoslle retranca) que se estila por terras galaicas: "Congratúlanos presentarlles a Sondeseu, a mellor orquestra de folk en toda a Península.. ademáis da única". Algún responsable cultural das administracións municipais e autonómicas debería morrer da envexa e seguir o exemplo, pero intuimos que non caerá esa breva. E sairemos perdendo todos, porque esta orquestra nacida da escola de música tradicional de Vigo onstitúe unha das experiencias sonoras mais vivificantes, contaxiosas e alentadoras que teñen pisado a capital. Sen ínfulas: só cunhas ganas descomunais de transmitir paixón.
(...)

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Entrevista a Berrogüetto en Galiciaé
http://www.galiciae.com/nova/50503.html
(texto engadido o día 21/ / 3/ / 10 )


''Berrogüetto ten unha visión da música do país e do propio país, e iso é o que queremos reflexar''

''Berrogüetto, corpo aberto en sete latexares, trasládanos esa infinita sinfonía, unha voz que xorde de tan dentro que mesmo doe porque é a nosa propia voz feita música. Eles fannos soñar que outra música, outra orde cósmica é posible''. Rosa Aneiros.


Hai xa quince anos que Berrogüeto viu a luz xuntando baixo o mesmo paraugas seis músicos cunha única finalidade; levar a música tradicional do país cara ao futuro, combinandoa con novas sonoridades. O seu propio nome será a caixiña na que gardar a alma do grupo. Berrogüeto é unha sorte de neoloxismo formado polas palabras, berro (do verbo berrar), guetto (minoría marxinada) e Soweto (barrio do sur de Iohannesburgo, expoñente da oposición ao 'apartheid'). Seguindo está lóxica nominal, dar voz e berro aos máis desfavorecidos será unha razón de existir na música para Anxo Pintos, Guillerme Fernández, Isaac Palacín, Quico Comesaña, Quim Farinha, Santiago Cribeiro e o novo vocalista, Xabier Díaz.

'Kosmogonías' é, polo de agora, o último berro do grupo folk, a quinta peza creada para a banda sonora de Galicia. Este disco sairá a venda o próximo seis de abril e virá acompañado dunha xira polas principales cidades galegas e españolas. Composto por once novos temas, 'Kosmogonías' achega de novo un matiz de innovación e experimentación á música tradicional. Anxo Pintos (zanfona, gaita, saxo soprano, violín e teclado) esfiaña a súa esencia.     

Pregunta:
'Kosmogonías' é o nome do último traballo. Buscan as respostas ás preguntas do ser humano, aos enigmas cósmicos?

Resposta:
O nome vén da necesidade que sempre tivo a humanidade de buscar as respostas de por que estamos aquí. É unha reflexión que trata de mirar en vértical para despois poder facer unha mellor ollada en horizontal, entre nós.

É tamén unha chamada cara un sistema organizativo máis xusto na sociedade global e local. Pensamos que nisto pode axudar o feito de mirar cara ese espazo que nos sitúa nun horizonte máis humilde que o que agora mesmo temos. Somos unha especie depredadora co resto de habitantes e de materiais que ten o Planeta e con nós mesmos. É unha reflexión, pero sempre nunha clave optimsta, humilde e nada presuntuosa, aínda que poida parecer moi pomposa toda esta teoría.

P: Que ofrece de novidade este traballo? Segue esa liña reflexiva?

R:
Desde o punto de vista teórico e no traballo gráfico vanse notar estas reflexións. Dende o punto de visto musical este traballo ten a vagaxe de quince anos acumulada por Berrogüeto e a novidade principal de que vai ser o primeiro disco grabado con Xabier Díaz ao frente da voz. Sobre este alicerce teórico estético e na novidade de Xabier Diaz é no que se fundamenta.

Cambios internos
P:
Como foi a incorporación de Xabier Díaz á banda?

R:
Desde que se foi Guadi Galego plantexábasenos a necesidade de buscar unha nova voz e el xa traballara nalgunha ocasión con nós, nalgún directo. A verdade é que cando llo dixemos mostrouse encantado. Sempre comentamos que daba a sensación de que Xabier levaba moitos anos no grupo e apenas pasaran tres meses.

A nós veunos moi ben. Calquera novidade humana nun grupo no que xa levabamos moitos anos de convivencia pode supoñer certo reequilibrio de órbitas, e a ese nivel as ganas e a forza coa que entrou Xabier viñéronlle moi ben ao grupo. Ademais as súas aportacións e puntos de vista musicais sempre caen ben.

P: Botase de menos a Guadi Galego?

R: Non dende o punto de vista do que é o traballo. Pero evidentemente, Guadi ten unha personalidade como vocalista insustituíble. Seguimos tendo todos unha boa amizade e somos camiñantes de fondo, nunca se sabe como rematarán as traxectorias de cada un de nós ou de xeito colectivo. Hai membros do grupo que seguen traballando con Guadi noutros proxectos. Eu creo que agora mesmo o grupo está compensado e consolidado coa aportación de Xabier Díaz.

O son do país
P: Cal é o segredo da sonoridade do grupo? E esa asociación tan directa con Galicia?

R: Esa toma de terra permanente coa música tradicional galega ten que ver con que parte dos músicos de Berrogüetto provimos deste hábitat da música tradicional, aínda que despois a formación sexa máis extensa noutros xéneros musicais.

O mergullamento da música popular vai facer que despois poidas trasladar todo ese perfume sonoro e o vaias colocando gota a gota nas túas composicións. Toda esa paisaxe sonora ao final tamén está traspasando os poros da túa creatividade e ao final es un transmisor máis dentro de toda esa cadea da tradición musical.

P: É fácil innovar na música tradicional de xeito que non renxa?

R: Nunca tes a certeza de facelo coas garantías de que o que fas renxa ou deixe de renxer. O que si é certo é que un bo saber da música tradicional permiteche saber canto te achegas e canto te alonxas dela e iso podelo facer con coñecemento de causa, o que che permite ser honesto en todos os pasos que vas dando. A ese nivel eu creo que Berrogüetto sempre actuou con moita honestidade, sempre fixo o que quixo sen mirar o aspecto máis comercial e neste coidou moito o apartado artístico.

O grupo ten unha visión do que é a música do país e unha visión do que é o país e queremos que iso tamén saia reflexado nos nosos traballos, pero co compromiso de ser persoas que nacen, viven e conviven cunha determinada cultura no territorio que habitan. Ese é o plantexamento desde o que partimos.

P: Como traballa internamente Berrogüeto? Hai líderes?

R: Non. Unha das características deste grupo e que é unha especie de ente no que os músicos somos como formigas que actuamos sempre pensando no beneficio da comunidade. Todos os egos están ao servizo dun fin común que é o de facer música.

Eso creo que é algo que todos os compoñentes entendemos desde o primeiro momento, e ademais é o segredo da nosa lonxevidade, e non só porque un pode chegar a vello senón porque podemos facelo con boa calidade de vida creativa colectiva. Ese, quizais é un dos puntos que máis destacamos, porque non é demasiado fácil chegar así aos quince anos con ganas de seguir outros quince.

O mañá para 'Kosmogonías'
P: Que esperan deste disco? Que xiras teñen pensado facer?

R: Temos moitas ilusións postas neste disco porque estamos convencidos que é un moi bo traballo desde o punto de vista gráfico e tamén desde o punto de vista musical. Sempre intentamos coidar moitísimo todo o deseño e ademais terá algún tipo de agasallo para quen queira levalo á súa casa.

P: É difícil vender discos en tempos de crise?

R: Creo que nos momentos de crise é cando máis falta fai seguir traballando con todas as ganas, dando o mellor de ti mesmo e sen deixarte caer no pesimismo.

Parte probablemente desta crise é unha sorte de estado de ánimo colectivo que ao final leva a que todos deixemos de levar a man ao peto para comprar ou para consumir como se viña facendo antes. Pero das crises tamén se pode salir beneficiado e reforzado. É boa para reflexionar por que e como se producen. No noso caso está claro que houbo certos actores que tiveron un factor tremendamente especulativo e iso pode servir para que todos sexamos un pouco máis cabais á hora de consumir.  Probablemente haxa que encamiñarse cara a outro modelo produtivo e non ao ladrillo, como se fixo ata agora.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



'Ao Vivo' de Luar Na Lubre, Mellor Album de Música Tradicional nos Premios de la Música

(texto engadido o día 17/ / 2/ / 10 )




+ 3 noticias relacionadas

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Serán en Toutón

(texto engadido o día 12/ / 2/ / 10 )


O vindeiro sábado día 13, estaremos no serán de Toutón. Este ano non estará o carneiro no palco como viña sendo costume. A organización, fíxonos saber que desisten desa práctica.
Alédanos moito a nova, pois non eramos pouc@s @s que lle fixeramos de “viva voz” esa petición.
Esperamos vervos a todos

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A Revista (TVG) nas xornadas de música tradicional en Mondoñedo
http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?emi=9111&corte=2009-12-09&hora=12:47:13&canle=tvg1
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Milladoiro, 30 anos de xira
http://www.vieiros.com/nova/77168/milladoiro-30-anos-de-xira
(texto engadido o día 12/ / 11/ / 09 )


Cando cumpre tres décadas o grupo lembrará os temas clásicos do seu repertorio nas actuacións previstas en Vigo, Lugo, Ourense e A Coruña.

Hai 30 anos que con A Galicia de Maeloc se puña en marcha o grupo máis influí­nte da historia do folk galego. Despois de tres décadas de éxito dentro e fóra do paí­s, Milladoiro bota a vista atrás e fai un “aceno á nostalxia” para recordar o mellor do seu repertorio na xira “Dende Maeloc”, que os levará a Vigo, Lugo, Ourense e A Coruña.

Nos concertos incluirán pezas do seu último disco, pero sobre todo temas clásicos recuperados dos 20 álbums editados desde 1979. A xira comeza o 20 de novembro en Vigo, e continuará o 30 deste mes en Lugo, o 19 de decembro en Ourense e o 20 de decembro na Coruña. Nos concertos participarán todos os músicos que pasaron pola banda e continúan en activo, como Rodrigo Romaní­, Laura Quintillán e Roi Casal.

A banda é consciente do papel que xogou na renovación da música tradicional e folk galega das últimas tres décadas. Na presentación da xira, Moncho Garcí­a amosouse satisfeito por formar parte “do patrimonio de Galiza, como así­ o considera moita xente” e por “sacar da UVI” a música tradicional galega, á que o grupo ví­a como un “campo abandonado” cando iniciou a súa carreira. Os membros do grupo tamén expresaron o seu orgullo por “facer paí­s” ao representar a Galiza en lugares como Xapón, Estados Unidos, Canadá e Sudamérica.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Iván Area: “A sociedade que non conserve o seu patrimonio inmaterial caerá no olvido”
http://bit.ly/2NQ9U3
(texto engadido o día 22/ / 9/ / 09 )
O Proxecto Ronsel, creado polas tres universidades galegas e a Consellería de Cultura, leva dende 2007 traballando para salvagardar, preservar e poñer en valor o Patrimonio Cultural Inmaterial (PCI) de Galicia, un labor que nunca terá fin, pero que é necesario para lembrar o que fai único a un pobo. Iván Area, coordinador de Ronsel, explica os obxectivos desta iniciativa.

Que é o patrimonio inmaterial?
Significa un xiro respecto da idea convencional de patrimonio. O que se fai non é ocuparse de prácticas supostamente non materiais, senón introducir unha nova maneira de considerar o que pode ser patrimonio: chamar a atención sobre prácticas contemporáneas que sexan protagonizadas por calquera membro vivo da sociedade, en vez de limitarse só ao conxunto de bens –monumentos, memoria de personaxes históricos, arquitecturas– que unha entidade autorizada nomea como patrimonio e que son obxecto de contemplación pasiva.

Algún exemplo concreto?
A lingua, a música, o baile e a danza, os oficios, os coñecementos tradicionais para traballar a terra e o mar, os xogos... As prácticas máis doadas de observar e de propoñer como patrimoniais son as tradicións porque son formas que se repiten e nas cales participa un sector representativo da sociedade. Estas prácticas teñen un denominador común: compóñense de contactos sobre todo tipo de soporte, de xestos, de movementos e de interaccións.

E se alguén lle preguntara que utilidade práctica ten?
Desde a nosa perspectiva o patrimonio inmaterial de todos os pobos, no que están incluídos os coñecementos necesarios para vivir da terra, dos mares, en fin, da interacción coa natureza, son os que han ocupar o lugar que deixará esta sociedade devoradora da natureza, construída sobre o usos e o abuso de recursos naturais non renovables. Por iso débense mobilizar e logo patrimonializar aquelas prácticas que teñan utilidade para os humanos, agora ou no futuro. Unha sociedade construída a partir dos PCI locais sería, sen dúbida algunha, unha sociedade máis pacífica, segura e sustentable.

Non adoita este tipo de patrimonio ser máis rico no mundo rural?
Foi a Unesco a que consensuou un concepto de patrimonio inmaterial pensado para recoñecer as achegas de moitos grupos humanos que non dispoñen de obras arquitectónicas visibles. Esta é a razón pola cal adoita asociarse ao ámbito rural, mais esa distinción é enganosa, pero calquera espazo da nosa sociedade, nas cidades tamén, produce patrimonios que teñen igualmente carácter material e inmaterial. Hai que explicar que se Ronsel privilexia neste momento as accións sobre o espazo rural e mariñeiro, porque desexa contribuír ao desenvolvemento económico e cultural dos lugares máis fráxiles.

Pois, que precisa unha tradición para que se lle outorgue a categoría de patrimonio?
Entre todas as opcións que recolle a Unesco na súa definición só quedan excluídas as tradicións, prácticas, etc. que non respecten a declaración universal dos dereitos humanos.

Cal é a meta do Proxecto Ronsel?
Ante todo, a salvagarda do patrimonio inmaterial, que segundo explica a Unesco, pasa por asegurar a súa viabilidade social e económica, incluíndo a súa identificación, documentación, investigación, promoción, difusión, protección e transmisión. A integración do PCI galego nos currículos do ensino obrigatorio en primaria e secundaria é un dos nosos obxectivos máis sobranceiros.

Non hai moitas iniciativas que teñan detrás ás tres universidades e á Xunta…
Non estou moi de acordo no feito de que resulte complicado integrar as distintas administracións nunha iniciativa como esta. Máis ben diría que, polo seu carácter integrador, o patrimonio inmaterial abrangue campos moi diversos da cultura galega e por iso resulta interesante para administracións de calquera natureza.

Chama a atención tamén que partan vostedes de estudos como unha análise DAFO, de puntos fortes e débiles. Bota a faltar esta perspectiva noutros proxectos culturais?
Evidentemente para levar a cabo un bo traballo hai que facelo empregando a metodoloxía máis integradora, que permita a participación sexa cal sexa o nivel científico e hoxe en día esta é a que propón a Unesco. Ademais, a análise DAFO, realizada por máis de 60 prestixiosos activistas e científicos culturais sobre o patrimonio, foi unha achega orixinal. Non imos falar doutros proxectos culturais pois neste país cada un fai o que pode. Nada se lle pode reprochar a quen traballa por amor á súa cultura.

En que proxectos están traballando actualmente?
Xusto vimos de rematar un libro en galego, castelán, francés e inglés sobre instrumentos musicais galegos que continúa na liña dun anterior sobre contos, e temos moi avanzados outros dous, un sobre oficios e outro sobre xogos tradicionais. Tamén traballamos na edición de tres grandes estudos, un sobre os oficios tradicionais, outro sobre a menciñaría e outro sobre a gaita de fol que será o tema dunha tese de doutoramento que se lerá a finais do ano que vén e que está financiada desde o proxecto Ronsel. Este ano programaremos tamén a terceira mostra de Patrimonio en Ourense e tamén comezamos un obradoiro de extensión universitaria. En fin, non paramos! E, por suposto, nunha colección de fichas que publicaremos neste xornal sobre construción de instrumentos, que irán acompañadas de vídeos que publicaremos no portal ronsel.uvigo.es.

Terá fin algún día o seu labor?
Ronsel é un proxecto realmente orixinal que fornece posibilidades de interpretación da diversidade das prácticas sociais para que as entidades se fagan cargo delas en políticas patrimoniais. Como tal, xamais esgotará o repertorio desas posibilidades, porque as prácticas sobre as que traballa son vivas, mudan e se transforman. Ronsel é un lubricante entre os poderes públicos e a actividade dunha poboación que lle busca saídas eficaces, dignas e rendibles ás manifestacións que deben ser transmitidas ás xeracións máis novas.

Non é utópico o seu papel?
Si, pois o patrimonio muda e adáptase constantemente, pero o que nunca se empeza xamais se remata. Aínda así, gustaríame incidir na utilidade que teñen este tipo de iniciativas, que contribúen á posta en valor da nosa cultura así como a transmisión dun legado cultural que, doutro xeito, pasaría desapercibido e que a sociedade non debe esquecer. Ronsel é fornecedora de posibilidades, que logo as distintas institucións e entidades deben aproveitar. Por iso buscamos traballar cun número elevado de prácticas, para que ao final algunhas delas cheguen a ser políticas patrimoniais definitivas.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



DOA "O son da estrela escura" (1979) 30 aniversario
http://xoanpinon.blogspot.com/2009/07/doa-o-son-da-estrela-escura-30.html
(texto engadido o día 13/ / 8/ / 09 )


O son da estrela escura, primeiro traballo de DOA, cumpre 30 anos ...
Aínda lembro aquel día en Sta Cruz (Oleiros) buscando un modo axeitado para designar o proxecto que estaba nacendo. Con vocación de experimentar e unha ilusión sen límites collemos o dicionario de galego na procura dun nome. Abrindo as páxinas ao chou saíu o "D" e fomos rexeitando até que apareceu "doa: conta de colar ou rosario. Regalo". Ao decatármonos de que a palabra segmentada contiña dentro dela a primeira nota musical e ademais era un agasallo pareceunos perfecta, ou máis exactamente "a máis doada"... Xa non buscamos máis.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



MUSICA CELTA ARGENTINA de Carlos Prebble
http://inmigracionyliteratura.blog.arnet.com.ar/archive/2009/07/10/musica-celta-argentina.html
(texto engadido o día 22/ / 7/ / 09 )


solistas y grupos que interpretan música tradicional y folkcelta

Ya se encuentra en edición el segundo libro de la colección “Colectividades Argentinas” que tiene como propósito compartir la información acerca de la mayoría de los solistas y grupos que interpretan y/o crean música y coreografías tradicionales asturianas, gallegas, bretonas, escocesas e irlandesas y folkcelta en la Argentina. Dicha información fue compilada con la autorización de los músicos, quienes permitieron incluirla en la página web.

http://musicaceltaargentinafotos.blog.arnet.com.ar

http://blogs.monografias.com/celtas-argentinos/

Integran este volumen Achaiva da Ponte, Agrupación Folklórica “BAIXO MIÑO", Agrupación Folklórica de música y danzas gallegas "ABRENTE", Agrupación Folklórica Gallega “Miña Terra”, Anam Keltoi, Anaman Folk Celta, Any Adrover, Ardo Liltamor “Los Bailarines de Arda”, Asociación Mutualista Residentes de Vigo, Asociación Residentes de Mos, Athy Contemporary Harper Composer, Avalon Land, Banda de Gaitas de la Ciudad de Buenos Aires, BASCDancers: Buenos Aires Scottish Country Dancers, Beltaine Música Celta, Brian Barthe, Calath Irish Music Band, Caminantes de Finisterre, Cantareiras de Santa Comba de Xallas, Castro Manuel, Celtic Argentina, Celtic Underground scottish & electronic music, Conxunto Virxe do Carmen, Conjunto “Pelayo” de Manolo del Campo, Coro Ceolraidh, Coro del Centro Gallego de Buenos Aires, Coro Federal "Semente" de la F.A .G.A., CP Producciones, Derwydd, Deus Camilo y Gabriel, Dolavon, Dopazo Manuel, Emeraldance Danza Irladesas, Emigrantes gallegos, Encantamiento Celta, Eire danzas irlandesas, Expósito Gándara Raúl, Fardaxu, Gaël – Aires celtas. Gouëllo Alain, Gustavo Fuentes Quinteto, Herbadaboa, Irish Feet danzas irlandesas, Kells, Kevin Ham, Lagan Trío, La Quinta, Leira do son, Lembranzas da Terra, Lembranzas de Cambados, Lores Lorena, Mac Manus, Manolo del Campo, Myrddin, Na Fianna, Ogham, Os Furafoles, Os Gromos, Os Rumorosos, Pazos Daniel, Pereira Graciela, Pérez Longarella Jesús, Raíces Asturianas, Rocio del Cielo, Rodriguez Cesareo, Rush Fidelius, Scalise Jorge, Sete Netos, Skiltron, Sociedad Parroquial de Vedra, South American Piping Association SAPA Band, Tengwar Epic Folk Metal's, The Clovers, The Kilts, Tirn Aill, Treboeiro Orquesta Galega, Tuan - Folk Irlandés, Willow, Xeito Novo y Zephyrus

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Las muiñeiras nacidas en Cuba
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/muineiras/nacidas/Cuba/elpepuespgal/20090714elpgal_16/Te
(texto engadido o día 17/ / 7/ / 09 )


El gaiteiro José Posada, natural de A Razela (Verín), tocando en la Calle de la Trocha en Santiago de Cuba en los años 20.- ARCHIVO RODOLFO POSADA

Las maletas de los emigrantes que embarcaron en los puertos de Vigo y A Coruña a hacer las Américas desde el siglo XIX portaban lo imprescindible para construir una vida, pero, aun así, la gaita siempre ocupó un lugar preeminente en el manual abreviado de la supervivencia. Los gallegos de Cuba no sólo llevaron con ellos su legado sonoro y lo cultivaron profusamente, sino que lo ampliaron. De igual modo que la genealogía de cientos de miles de gallegos pasa por la isla caribeña, también las raíces de la música popular germinaron en ese pedazo de tierra abonado por el cruce de muchas culturas.

Hasta las primeras décadas del siglo pasado, la comunidad hizo tradición propiciando el nacimiento de formaciones y géneros musicales. No por casualidad el himno gallego se estrenó en La Habana en 1907, de la mano de la prestigiosa Banda Municipal de la capital y con la dirección de Guillermo Tomás, una figura clave en la historia de la música cubana.

"Es imposible contar la historia de la música popular gallega sin Cuba y Argentina", afirma el historiador vigués Ramóm Pinheiro, especialista en las melodías gallegas trasatlánticas. En 2007, Pinheiro cruzó el charco para investigar sobre el terreno el legado de los emigrantes en Cuba, que acogió gran cantidad de instrumentistas "y, como a personas de muchas otras profesiones, les dio trabajo". Como recoge en el libro A La Habana quiero ir. Los gallegos en la música de Cuba (Sotelo Blanco, 2009), Pinheiro comprobó que, si bien el activismo cultural de los gallegos se dispersaba por ateneos, fundaciones y sociedades, su huella sonora alcanzaba las bandas de música, la música coral, el teatro lírico, la ópera, la zarzuela y la música popular.

"El creador del danzón, el ritmo nacional de Cuba, fue Miguel Faílde, hijo de cubana y gallego", advierte. "Pronto se incluyó el danzón en el repertorio de las fiestas dominicales de las sociedades, como las que se celebraban en el Jardín de la Cervecería Tropical, hasta el punto de que el hecho de aprender a bailar el danzón para los gallegos residentes en Cuba era la forma popular de ganarse la ciudadanía". Las alboradas, muiñeiras y jotas convivían en el programa de las orquestinas con guajiras, polcas y pasodobles. Los resultados de aquella mezcla también cuajaron al otro lado del océano en forma de habaneras, muy populares en esta orilla y prácticamente en desuso en la isla.

Buceando en archivos, como el del Museo Nacional de Música de La Habana, Pinheiro dio con algunos tesoros que llevaban décadas durmiendo en el olvido. Uno de ellos es la partitura Cuba-Galicia del maestro Tomás que, junto con obras de José Castro Chané, Pascual Veiga, Manuel Quiroga y Juan Parga, fue parte del repertorio de un concierto celebrado en el Teatro Mella de La Habana en febrero de 2008, una ocasión memorable en compañía de Pablo Milanés y que formó parte de los actos organizados coincidiendo con la presencia de Galicia como cultura invitada en la Feria del Libro. El acontecimiento musical que reunió a artistas cubanos y gallegos (instrumentistas, cantantes y bailarines) se reedita este mes en el Teatro Rosalía de Castro de A Coruña (día 23), el auditorio del Campus Universitario en Santiago (día 25) y Teatro Caixanova de Vigo (día 30). Descarga ao vivo, nombre que designa este proyecto de investigación y de puesta en escena musical sin precedentes, está promovido por la compostelana escuela de música popular A Central Folque y el prestigioso Instituto Superior de Artes de Cuba.

Uno de los codirectores musicales de la gira es el pianista Alejandro Vargas, cuyo trabajo Trapiche (2008) fue elegido mejor disco de jazz en la isla. Vargas reconoce que esta experiencia supone "un rescate valioso de toda esta coincidencia de ritmos que une dos naciones en un mismo discurso". El éxito de la canción melódica, con gallegos de segunda generación como Antonio Machín, ensombreció el componente musical gallego hacia los años 30; posteriormente, el triunfo de la revolución arrojó ciertos prejuicios sobre aquellos referentes musicales, que pasaron a ser considerados como muestras de colonialismo.

"Aunque los músicos venimos de órbitas artísticas diferentes, como jazz, folk y clásica, conseguimos hacer una fusión espontánea en la que todos confluimos de manera natural, sin forzar nada, de ahí que nuestros criterios de dirección realmente sean escuetos", indica Pedro Pascual, acordeonista y compositor. "Cada vez el encuentro es más agradable porque la música ya está dentro de nosotros", dice el otro gallego implicado, el guitarrista Marcos Teira. "No nos cortamos a la hora de rehacer melodías, incorporar arreglos atrevidos y cambiar melodías del siglo XIX, nos dimos libertad para construir algo nuevo".


...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Alalá continuará na tempada 2009-2010.
http://blogs.crtvg.es/mu/alala/2009/06/25/alala-continuara-o-ano-que-ven/
(texto engadido o día 28/ / 6/ / 09 )


O programa Alalá confirma a continuación para a próxima tempada, que será a quinta. Agradecemos a todo o público o apoio ó programa, que permitirá que sigamos traballando na divulgación da música tradicional e a cultura galegas. Durante esta 4ª tempada a audiencia media do programa foi un 18,6 % en horarios de máxima audiencia, a mellor media por tempada rexistrada polo programa dende que empezou. Gracias a todos.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A `Tradicción´ sen trampas de Nova Galega de Danza
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Tradiccion/sen/trampas/Nova/Galega/Danza/elpepuespgal/20
(texto engadido o día 13/ / 6/ / 09 )
"Achegarnos máis á raíz foi un reto", di Pedro Lamas

Ó. IGLESIAS

O camiño da Nova Galega de Danza (NGD), inédito en Galicia na súa mestura de tradición e danza contemporánea, segue producindo. O seu terceiro proxecto, Tradicción, presentado hai agora nove meses no Teatro Rosalía, sae en disco o vindeiro 16 de xuño. "Comercialmente, a vida dun espectáculo son dous anos e medio como moito, así que aínda estamos na xestación", di Pedro Lamas, compositor e director musical da Nova Galega.

En Tradicción "non hai trampa". "Toda a música que se escoita aquí é a que reproducimos en directo". Masterizado por Guillerme Fernández, o traballo -editado e distribuído por Falcatruada e Lonxa Cultural, tamén dispoñible nas tendas da Rede- responde ao concepto dos seis músicos e sete bailaríns da compañía: a banda sonora do espectáculo. O disco recolle 11 temas que queren achegarse á tradición "máis que nos espectáculos anteriores". Por unha parte, pezas recoñecibles desde Os Ancares a Bergantiños, coma o Alalá do Cebreiro.

Pero tamén composicións das que se recollen a pé feito. "Muiñeira de Sofán correspóndese co repertorio d'Os Queixas, un cuarteto de gaitas que aínda funciona na parroquia de Cerceda, onde puidemos contactar co gaiteiro Manuel Gende". O mesmo acontece co Pasodobre de Carelle, que lle aprenderon ao gaiteiro Manuel Lago, ou Moliñeira de Bazal. A extensión do disco - 61 minutos, e sen DVD- está condicionada polo uso escénico no espectáculo. "Non son temas axeitados para a radio", convén Lamas, "pero o obxectivo do disco non é concibir cortes para radiofórmula".

O de ir máis alá na apertura cara ao tradicional, despois de Alento (2003) e o multipremiado Engado (2007), non o ve coma un paso atrás. "Foi un reto", di Lamas, que xoga coa adicción -"gusto por ese material"- e a polisemia da tradición: "Pretendemos reformular os elementos que forman parte do noso patrimonio e darlles unha perspectiva diferente na coreografía, na música e na escenografía". Na idea de vencellar a tradición a algo recoñecible para todo o mundo, achéganse ao estándar "con respecto polo coñecemento do público, e coidándonos de que non sexa unha caricatura do orixinal". O traballo de NGD, neste sentido, segue sendo aportar visións diferentes para melodías xeralmente pensadas para gaita, redobre e voz. Na súa versión falamos dun conxunto instrumental de vibráfono (Juan Collazo), guitarra (Ricardo Rozas), acordeón (Suso Iglesias), voz (Xabier Díaz e Toño Domínguez), batería e percusións (Miguel Queixas) e o propio Lamas, con saxo soprano, gaita e percusión tradicional).

Desde o debú en 2001, cando os bailaríns Vicente Colomer e Jaime Pablo Díaz se xuntaron con Xosé Lois Romero -que hoxe dirixe a música de Ovay para Quique Peón, no Salón Teatro- e quedaron finalistas no IX Certamen de Danza Española y Flamenco, Nova Galega convertéronse nunha sorte de pioneiros sen referentes en Galicia. Outra cousa é vivir da música. Ademais de simultanear proxectos, o substento "máis constante" é a docencia.

A xira comeza agora por Sanxenxo e Zaragoza, a falta de confirmarse o cartel do Festival de Ortigueira. O que poida vir despois, e o futuro do Centro Coreográfico Galego, forma parte da mesma historia. "Se a danza xa sofre para achegarse socialmente á xente, todo o que sexa reducir esforzos debémolo lamentar todos".

Noticia enviada por Xan Rolei

+ 1 noticia relacionada

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Reportaxes en AnosaterraTV: Luar Na Lubre, Guadi Galego e Fía Na Roca
http://www.youtube.com/anosaterratv
(texto engadido o día 2/ / 6/ / 09 )








Noticia enviada por Foliadeiro

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Carlos Núñez: Brasil somos nós
http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/05/31/0003_7753371.htm
(texto engadido o día 1/ / 6/ / 09 )


O gaiteiro galego Carlos Núñez conta para La Voz de Galicia a súa experiencia de un ano en Brasil dedicado a investigar e a preparar o seu novo disco, «Alborada do Brasil», de próxima aparición.

Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ourense) e desapareceu. Sempre se dixo que o mataran por celos profesionais. El era músico, coma min, e sempre sospeitei o que as pesquisas están confirmando: que, en realidade, como moitos galegos, iniciou unha nova vida no Novo Mundo.

Pero isto non é o máis importante da historia. A cuestión é que esta frutífera exploración musical acabou por se converter nunha auténtica viaxe iniciática na que aprendín unha chea de cousas que atinxen a Galicia. Estas son as que gustaría de compartir con vós nesta serie de artigos que hoxe comeza, esperando que as miñas andanzas polo Brasil sirvan a máis xente.

Onde pervive a alma da gaita

Brasil sempre ten sido para os galegos unha patria secreta onde desaparecer. En Brasil falan a lingua seguramente máis semellante ao galego que existe, se non é a mesma... No Brasil segue viva a alma da gaita, transmutada noutros instrumentos. Alí, a cultura das cantigas medievais galego-portuguesas, os nosos instrumentos musicais cáseque desaparecidos, as nosas tradicións... mesturáronse e fixéronse universais. En Brasil vive o noso pasado e quen sabe se o noso futuro.

Alí atopamos a nosa desexada síntese entre a cultura urbana e rural. No Brasil, as ondas do mar, a alborada, as noites de luar, as estrelas, as fogueiras de san Xoán, as sereas, as bruxas e o orballo, por non falar dos nosos diminutivos... gozan do glamour do artisticamente universal. Dito con outras palabras: no Brasil vive unha Galicia cool . Imaxinade a cara coa que ficaron os da Sony cando lles contei todo isto mentres escoitabamos o disco: «¡Carallo con estos gallegos! Ahora van y crean la música galego-brasileira!».

O caso é que volvo a casa convencido de que a nosa relación con Brasil pode ser clave para Galicia na nosa continua reinvención do país e, por que non dicilo, na creación de novos mercados. Sei que está todo por facer, pero penso que poderíamos estar diante dunha nova conexión artística tan potente como foi a música celta, coa que dalgún xeito conseguimos, dende mediados dos anos noventa, poñer a Galicia no mapa para moita xente.

Na ronda de sabios que entrevistamos para o documental que estamos a facer en paralelo ao disco, Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, xa nos avisou: «Brasil é unha grande aposta, non só económica, senón tamén cultural». O meu amigo Manuel Bragado, director de Xerais, resumiuno en tres palabras: «Brasil somos nós». Hai pouco tempo, Juan Luis Cebrián foi aínda máis alá e dixo que «Galicia ten a sorte de ser a terra das cantigas e pode ser a ponte de España e Europa co Brasil».

Sorprende que semellante mina non teña sido explorada por Galicia. Brasil non forma parte do noso imaxinario de afinidades como Arxentina, Cuba, Irlanda ou Portugal. Ata agora a nosa relación con este xigante de xa case douscentos millóns de habitantes debémoslla ao calado e tenaz traballo dos nosos emigrantes, aos non sempre comprendidos reintegracionistas e amantes da lusofonía e a algún pioneiro como don Valentín Paz Andrade, que nos anos setenta publicou unha xoia da que xa falaremos a próxima semana e que nos descobre un novo concepto: a Galecidade do Brasil.

Ninguén lles dixo de nós

O brasileiro de a pé descoñece a existencia de Galicia. Non é a súa culpa, nunca llo contaron. Era duro para Portugal recoñecer que parte da súa cultura vén dun territorio «lá na Espanha». Incluso ignoran onde está exactamente Santiago de Compostela. En cambio, o Camiño fascínaos, proba é o éxito sen precedentes do escritor Paulo Coelho.

Cando descobren que «todo iso» vén dese misterioso país, que non trae aparellado o «imperialismo» europeo, que tanto amola aos brasileiros, entón apúntanse sen dubidalo... Dalgún xeito Galicia axuda aos brasileiros a descubrírense a eles mesmos, nunha parte da súa historia que nunca lles contaran.

Nélida, a introdutora

Comeza a renacer un orgullo sen precedentes. A galego-brasileira Nélida Piñón, primeira muller presidenta da Academia Brasileira das Letras, nas súas aparicións televisivas e na súa obra, fala habitualmente do seu pequeno país de orixe. Trátase dunha persoa cunha intelixencia e enerxía deslubrantes.

Nélida foi un dos meus introdutores na jet cultural de Rio de Janeiro. Nas elites brasileiras dáste de conta do importante que é a música para o país. Todos, absolutamente todos, dende os escritores, os políticos, os empresarios, os militares... saben de música. Todos teñen os seus gustos musicais ben definidos e saben que no fondo, a música é unha das identidades máis fortes de Brasil, por enriba doutras artes. Lembremos a Gilberto Gil como carismático ministro de cultura.

Cecais o único lugar do Brasil onde todos saben que é un galego sexa Salvador de Bahía. Alí a nosa comunidade é potente e está moi ben organizada. Carlinhos Brown contounos que os galegos foron os primeiros en darlle traballo, nunha panadería. Gravar con este xenio indomable foi algo máis que música, foi unha experiencia antropolóxica.

Ter diante ao meu tocaio do Candeal ulíndote e examinándote, como faría un paisano noso, confirmoume a teoría que fun consolidando en Bahía: que entre negros e galegos hai algo moi profundo que nos une e produce unha irreprimible atracción. Quizais por iso no Brasil galego tamén significa 'louro, rubio, branquiño'. Son os opostos que se atraen.

Os outros grandes centros actuais do «poderío galego» son São Paulo e Rio de Janeiro. Alí, é curioso que máis que exhibirse, sempre tenden a esconderse misteriosamente... No Brasil os galegos aprenderon a organizarse en empresas con varios socios. Raro é atopar cabezas visibles, con excepcións que ben darían unha novela ou un filme...

Os galegos alí sempre se camuflaron como portugueses, máis que españois, ou simplemente como brasileiros. Este é un país que se come todo, non crea guetos étnicos. Todo ser humano transfórmase nun tempo récord en brasileiro. Iso mesmo acho que fixo o meu bisavó.

É posible que as percepcións dun músico non sexan científicas, pero como dixo un tal Leite de Vasconcellos: «Os artistas adivinham muitas vezes o que, por outro lado, os investigadores de História descobrem a custa de fatigante labor cerebral».



Noticia enviada por Estevo das Horas

+ 2 noticias relacionadas

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Carlos Núñez - Alborada do Brasil (Novo disco en Xuño)

(texto engadido o día 1/ / 6/ / 09 )


Brasil

Noticia enviada por Estevo das Horas

+ 1 noticia relacionada

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Tanxedoras publica o seu primeiro traballo musical
http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?emi=7231&corte=2009-05-17&hora=12:58:17&canle=tvg1#
(texto engadido o día 25/ / 5/ / 09 )
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG

Noticia enviada por foliadeiro

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Susana Seivane volve cos seus soños, pezas de toda a vida
http://www.vieiros.com/nova/74258/susana-seivane-volve-cos-seus-sonos-pezas-de-toda-a-vida
(texto engadido o día 24/ / 5/ / 09 )


A gaiteira e cantante lanza ao mercado o seu terceiro disco: 'Os soños que volven', onde recrea temas que interpretaba na súa infancia. Presentarase en xuño.


Coincidindo co décimo aniversario do seu primeiro disco, a gaiteira e cantante Susana Seivane, lanza ao mercado o seu cuarto traballo: Os soños que volven. Estará nas tendas o vindeiro mes de xuño.

Trátase dun disco no que a artista une a súa longa experiencia nos escenarios do mundo e a paixón polo tradicional, recuperando os temas que interpretaba na súa infancia; vellas cancións rescatadas agora, dándolles unha perspectiva actual, marcada polos directos de Seivane.

O disco está composto por 14 temas, e está editado polo selo discográfico da propia Susana Seivane, Enavíes Música. A produción e os arranxos corren a cargo de Seivane e a súa banda. Na gravación colaboraron músicos da talla de Rodrigo Romaní, Anxo Pintos, Pedro Lamas e Harry Price, entre outros.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Alalá co gaiteiro José María Lagares
http://www.blogoteca.com/malmequer/index.php?cod=61310
(texto engadido o día 5/ / 5/ / 09 )


Hoxe, martes, día 05/05/2009

O gaiteiro que presenta o "Alalá" desta noite, José María Lagares, naceu en Santaia de Moar, en Frades, pero nos anos 50 tivo que emigrar para Brasil e chegou a São Paulo onde traballou como cobrador do tranvía e camareiro; a base de esforzo e axuda da familia, abriu un restaurante que pronto gañaría sona en São Paulo, porque Zé Lagares acompañaba os pratos e as comidas con muiñeiras e xotas que aprendeu en Ordes. Así foi gañando a vida e criando os dous fillos que tivo, xunto a unha terceira filla adoptiva de orixe brasileira.

O irmán de "Zé Lagares" chamábase Ricardo. Se "Zé" era o gaiteiro da familia, Ricardo foi o birindeiro. Ao ver os vídeos que mostran das xuntanzas que facían na casa cando "Zé" ía pasar as vacacións a Galicia dan ganas de sentar con eles. Ricardo foi quen compuxo a canción de "Manuel do Campo", un orgullo para toda a familia Lagares porque dende que a inventou Ricardo cántase por todo Galicia e, ao parecer, tamén por Brasil

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



As cantareiras Tanxedoras chegan ó esceario da súa orixe
http://www.atlantico.net/noticia/76971/AscantareirasTanxedoras/
(texto engadido o día 2/ / 5/ / 09 )


(vía blogoteca.com/malmequer)

Ana Baena

Leni, Yoli, María e Tere ou o que o mesmo, As Tanxedoreas, subiron unha vez máis ao esceario, mais esta vez na súa cidade e cun traballo discográfico baixo o brazo: ‘Enerxía para botar por fóra’, un cd coa escolma das mellores pezas das recollidas feitas ao longo dos seus seis anos de existencia.

A son do pandeiro, panderetas, castañolas ou percusións, o potencial das cinco integrantes de As Tanxedoras deixouse notar onte sobre as táboas do Centro Cultural Caixanova. ‘Estamos moi ilusionadas por poder tocar na nosa cidade e nun lugar tan emblemático como é Caixanova, xa que, pese a ser viguesas, aquí é onde menos oportunidades de tocar tivemos’, afirmou para este medio, María Silva, unha das Tanxedoras, horas antes do comezo do recital. O repertorio foi a base de pezas que as cinco intérpretes recolleron polas aldeas de toda Galicia ao longo de seis anos: ‘A riqueza do noso patrimonio musical é importantísima; cada zona ten un xeito propio de nasalizar a voz, variando incluso fonéticamente, e acompáñase por diferentes instrumentos, por exemplo, mentres en Ribeira domina a gaita e o tambor, na Costa da Morte, a pandeireta’, afirmou Silva. Ao longo deste tempo teñen recollido todo tipo de expresións artísticas, aínda que para As Tanxedoras as que máis chaman atención do público son as que musicalizan aparellos cotiás: ‘É moi curiosa a tradición que aínda conservan na zona de Ourense, onde se acompañan coa son das tixolas ou os temas musicalizados pola son das sachadas; a xente chócalle, pero estes costumes existían, xa que nas xornadas de campo, facían competicións para ver quen remata antes e despois botábanse a cantar acompañándose do que tiñan a man’, sinalou a cantareira. Vigo, ao seren unha área industrializada, conserva pouco deste patrimonio: ‘Da cidade temos algunha cantiga de taberna, festeira acompaña por gaita ou acordeón; é máis rico o acerbo de Mondariz ou A Paradanta, que conservan a tradición dos seráns’, concluíu María Silva, que xunto as súas compañeiras, comezaron no folk de nenas.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A Central Folque renova a música popular galega
http://www.xornal.com/artigo/2009/04/25/cultura/central-folque-renova-musica-popular-galega/200
(texto engadido o día 2/ / 5/ / 09 )
Para aclarar que os ritmos tradicionais non son só un feixe de gaitas, esta organización impulsa o estudo e promoción dos novos sons que se producen nestes intres no país.

Víctor Paz Morandeira


“Para distinguir o de aquí, hai que ter unha visión multicultural”. É a tese de Sergio Fernández, músico catalán que toca a gaita e que agora vén de se lanzar á aventura co acordeón diatónico. Reside en Galicia, e a única forma que ten de se familiarizar con este instrumento é a través dun mestre como Pedro Pascual, integrante de Marful e toda unha referencia nesta materia.
“Ségueme a alucinar que exista unha escola así”, di o profesor. “Cando eu comecei a tocar, tiña que pagar cursos en Euskadi ou Francia. O que a min me levou varios anos, aquí pódese facer en un”, di. Estase a referir á escola musical que a Central Folque ten en Santiago de Compostela, unha iniciativa pioneira, cun plano de estudos de catro anos, para se especializar na música tradicional galega.
Pascual dá clases todos os sábados xunto a un interesante conxunto de “non docentes”, como os define Ugía Pedreira, compañeira de grupo de Pascual e directora desta novidosa academia. “Somos todos da xeración dos 70, a de Carlos Núñez”, recorda a cantante, que cre que a profesionalización veu despois da creación no seu caso, pero que esta porta que eles abriron pode agora beneficiar as novas xeracións.
“Vese que Óscar é un bo músico, con moitos recursos”, di Ramón do seu profesor, Óscar Fernández, que lles ensina, a el e outros compañeiros, a coñecer ben a zanfona, instrumento que sae moito do típico, adxectivo que nesta escola, aberta ao mundo, parece non existir.
Pauliine, licenciada en Filoloxía Hispánica, provinte de Letonia, recorda que se puxo a tocar este instrumento porque se sentiu interesada polos ritmos do país logo de ler un libro sobre lendas galegas.
“A música evoluciona, non é ríxida, e aquí axúdannos a fixar ese enfoque”, explica Beatriz Blanco, que vén de tocar con Pedro Pascual un tema moi na liña de Yann Tiersen, o célebre compositor da banda sonora de Amélie. Non por nada opina Pascual que Francia ten máis tradición co acordeón diatónico. “Non me atrevería a falar dun estilo galego con este instrumento”, di, pero ben que probou que se poden facer propios os sons alleos.

Do local ao global
Esta filosofía, a de fusionar o cosmopolita coa tradición máis local, parece imperar nunha escola que tivo o ano pasado unhas 400 solicitudes, aínda que só admitiron a 120. “A selección foi moi difícil”, admite Edelmiro Fernández, responsable das clases de gaita, que xa era ‘non docente’ na anterior escola que tiñan el Lalín. Agora, esa primeira academia dividiuse en dúas localidades, a de Santiago de Compostela e a de Pontevedra, dirixida ao público infantil.
Pero non só de clases vive a Central Folque. As súas actividades inclúen tres piares: docencia, investigación e producións. Estas últimas reprodúcense por todo o mapa galego e no estranxeiro.
Un dos eventos máis importantes por vir é o Ciclo de Músicas Portuarias, que terá lugar en Ferrol do 20 de xuño ao 11 de xullo, unindo a diferentes culturas a través do mar. Estarán presentes o arxentino Marcelo Mercadante, a asturiana Anabel Santiago, os galegos Marful, e a portuguesa Mísia.
Ademais, Aleksander Kolkowski estará no ciclo Espazos Sonoros o luns na Sala Nasa de Santiago.

INVESTIGACIÓN
Ademais da produción de diversos espectáculos, e das clases impartidas nos centros de Santiago de Compostela e Pontevedra, a Central Folque leva a cabo varias investigacións sobre a música tradicional galega.
A máis recente, publicada no libro A la Habana quiero ir, de Ramón Piñeiro, fala da fusión entre os ritmos do país e os do Estado comunista. Froito de “dous meses de investimento musical”, como os define Ugía Pedreira, a máxima responsable da organización, é o espectáculo Descarga ao vivo. Cuba-Galiza 08.
Este é un macroconcerto con novas versións de temas clásicos, que pasan polo filtro do cubano. “Esperamos poder traelo a Galicia”, di Pedreira.
Actualmente, a Central Folque ten dous novos proxectos de investigación. Un, sobre a regueifa e “outras actividades de canto improvisado”, para a Asociación Veciñal de Valadares. Outro, sobre a canción mariñeira de Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa).

Noticia enviada por Xan Rolei

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Os que abriron o camiño (Milladoiro, pioneiro na renovación da música tradicional, fai 30 anos)
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Os/abriron/camino/elpepuespgal/20090501elpgal_19/Tes
(texto engadido o día 1/ / 5/ / 09 )
XOSÉ MANUEL PEREIRO

Foi en 1977, nun cine de Padrón. Actuaba un cantautor que, nun momento dado, anunciou ó público: "Chegou a hora do descanso. Mentres, déixovos cuns gaiteiros". Dous dos asistentes foran alí precisamente para ver ós ninguneados gaiteiros, un trío chamado Faíscas do Xiabre. Os admiradores, Antón Seoane e Rodrigo Romaní, tamén músicos, aproveitaron para falar con eles e facerlles unha proposta. "Como se nos foramos declarar", recordaban anos despois. Os gaiteiros, Xosé Ferreirós, Moncho García Rei e Nando Casal, dixeron que si. O 15 de maio de 1979, aquel matrimonio musical entre un trío de música tradicional e dous intérpretes cunha traxectoria entre o folclore suramericano e o pop e unha inquedanza polos sons medievais, daba nos Salesianos da Coruña o seu primeiro concerto. Desde entón, Milladoiro pisou arredor de mil escenarios en todo o mundo, gravaron 23 discos e fixéronse o referente internacional da música galega. Agora cumpren, aínda que non teñen moi claro como o celebrarán, os seus 30 anos de existencia.

Milladoiro foi a primeira experiencia consolidada da reivindicación da música tradicional, nun contexto no que o pouco que quedaba dela eran os vellos gaiteiros. "Pasará á historia como unha formación quintaesencial, como o gran grupo galego e, por extensión, un dos máis grandes en todo o Estado, no rexurdir do folk tras a ditadura. O asombroso é que soubesen cimentar uns principios estéticos que, tres décadas despois, seguen vivos e vixentes. Non eran só uns rapaces voluntariosos que se sacudían as rémoras do franquismo, senón uns estudosos que se tomaron sempre moi en serio o seu traballo", achega o crítico de EL PAÍS Fernando Neira.

Con esa bagaxe de temas e aires que se perdían, interpretados con instrumentos populares e medievais, o grupo creou un estilo persoal que difundiu en escenarios de todo o mundo, de Xapón a Amsterdam, labrándose un circuíto propio, fóra dos centros da emigración ou das programacións ministeriais. O ano pasado foron un dos convidados a celebrar o centenario do Palau de la Música de Barcelona, e xuntaron a 2.000 persoas con entradas de 40 euros, apunta o crítico de folk Óscar Losada. "Son a elegancia suprema, tiveron e teñen un nivel de calidade do que nos temos que sentir orgullosos", considera Losada, que recoñece que se especializou nese tipo de música baixo a influencia da banda.

Non é frecuente dar primeiro e dar de cheo, como deron co seu primeiro disco, tamén do 79, A Galicia de Maeloc. Quizais por iso, posiblemente a maior contribución do grupo foi a de abrir a billa que deu saída a outros grupos de música folk ou tradicional, seguiran o seu estilo ou optaran por outro distinto. "Milladoiro é o folk. Foi unha iniciación persoal para min e tamén unha colectiva. Quitáronnos os complexos, e foi como o agromar da música nunha cidade asolagada", di coa súa característica paixón o músico e escritor Xurxo Souto, outro adolescente alcanzado pola onda expansiva daquel primeiro disco. "Voluntaria ou involuntariamente, influíron a toda a xeración que apostou por un son estritamente acústico. Algúns confesarano de mellor grao ca outros, pero é evidente que o seu influxo se estende polas xeracións posteriores. O caso de Luar na Lubre é o máis claro, pero desde Carlos Núñez a Berrogüetto ou Fía na Roca, criáronse con Galicia no país das marabillas, aínda que logo desenvolveran outras propostas", sinala Fernando Neira.

A gaiteira Susana Seivane confésao de bo grado. "Son unha institución, tanto popular como musical. O mesmo que The Chieftains poden ser en Irlanda", asegura, e recorda que foi coa familia toda, cando aínda non cumprira os tres anos, a un concerto do grupo no Palau de Barcelona. "Mentres vivimos en Cataluña, viámolos sempre que tocaban alí, e nas viaxes en coche ata Ribeira de Piquín, eu ía atrás coa súa musica nos cascos. Eu penso que todos os gaiteiros de agora tiñamos a Milladoiro nos reprodutores musicais, e a min foron os que me animaron a emprender a carreira de solista", comenta Seivane desde Madrid, mentres mestura os temas do seu novo disco, no que inclúe algunha peza do repertorio da banda.

Un outro referente, Xosé Manuel Budiño, está de acordo. "Son os culpables de que me dedique a isto. Fun a un concerto deles en Pontevedra cando tiña uns 10 anos, e de repente vin a color que faltaba, rompéronme os esquemas porque pintaban a música tradicional, cada instrumento era unha paleta. A partir de aí fun un rapaz que lles daba a lata despois dos concertos, preguntándolles que frautas utilizaban, que micrófonos...". Bieito Romero, o líder de Luar na Lubre, foi dos que asistiron a aquel concerto dos Salesianos. "Abríronnos os ollos a todos os que gustabamos da música galega, e mesmo ós que non lles gustaba recoñecían que facían un traballo impecable. Foron os primeiros que abriron as fronteiras e tiveron moito recoñecemento popular. Quizais agora non é unha banda tan sorprendente, pero marcaron un antes e un despois", sinala. "Foron sempre coherentes a un son, e é certo que a súa evolución sempre foi moi pudorosa. Non podemos pedir a todos os grupos que se reinventen en cada álbum. Tampouco o fai Dylan", analiza Neira.

Hai dous aspectos que fan de Milladoiro unha banda un tanto atípica. O primeiro, a súa estabilidade. Quitado Rodrigo Romaní, que escolleu voar en solitario en 2000, mantense o núcleo fundador, ó que Xosé A. Méndez se sumou en 1984. Polo posto de violinista pasaron Laura Quintillán, Michel Canada e agora Harry c. A saída de Romaní trouxo a Roi Casal (que acaba de emprender a súa carreira como solista) e Manú Conde. Poucos cambios para tres décadas, nunha formación de oito. "Seguimos sendo amigos e pasándoo ben cando nos xuntamos porque non temos relacións extramusicais, non quedamos para xantar ou para saír", asegura Moncho Rei. A segunda rareza é que non teñen axente, nin mánager, nin optaron nunca por vivir exclusivamente da música. "Podiamos vivir dela, e quizais así acadariamos máis esplendor e máis proxección, pero tamén teriamos menos control do que facemos, menos liberdade para decidir se nos apetece algo ou non. Todo ten as súas consecuencias", reflexiona Rei.

Aquel camiño que abriron é hoxe unha autoestrada, conclúen os membros da banda cando botan unha ollada ó traxecto de 30 anos. "Agora hai un circuíto onde tocar que antes era inexistente, e a música tradicional está normalizada, ten o futuro ou polo menos o presente asegurado", di Pepe Ferreirós. Tamén o deles. "O fundamental é que disfrutes. Se te repites ou non o pasas ben, mellor que quedes na casa. Eu sígoo pasando ben nos concertos, sígome emocionando. Se non o fas, estás enganando a quen te escoita", asegura o primeiro dos Faíscas que colaborou con Seoane e Romaní naquel disco antecesor que lle deu o nome á banda.

O certo é que despois de toda unha vida, a Milladoiro aínda lle seguen pasando cousas. Na súa xira polos Países Baixos o ano pasado, en Eindhoven achegóuselles unha muller holandesa que tiña toda a súa discografía e que quería presentarllos ó seu marido, que non os coñecía a pesar de ser galego. En Amsterdam, outra fan pediulles unha foto dedicada para depositala no cadaleito do seu compañeiro. Milladoiro está agora en plena presentación de A quinta das lágrimas, o novo traballo que publicaron no pasado Nadal, e pensan celebrar o 30 aniversario dalgún xeito. "Non sabemos moi ben. O que si nos gustaría é poder facer algo extraordinario... aínda está pendente a edición integral da noso discografía, temos moito material en vídeo que queremos editar. Por ter, temos material ata para facer unha exposición. Depende de se hai apoio, porque se non hai propostas, ó mellor é que non se ve necesario facer nada", comenta Moncho Rei.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Mini e Mero (un texto de Xabier Cordal para Vieiros.com)
http://www.vieiros.com/opinions/opinion/777/mini-e-mero
(texto engadido o día 27/ / 4/ / 09 )

A historia comezara ben anos antes, mais para o que a nós respecta debían de correr as festas de agosto nunha pequena parroquia de Cariño. Na máquina de discos do bar, entre os éxitos de Raffaella Carrà e Bonie M., lucía coma un estandarte o único disco no noso idioma. Eu coaba un peso de mocete e dáballe cheo de razón ás dúas teclas.


Poucos agostos despois xente chegada de toda a comarca enchía o campo das festas da Pedra para escoitar ao vivo aquel grupo. Ao ronsel de Rosalía de Castro (non sabemos se a deu lido Pete Seeger) mergulláranse na música popular sinalando os conflitos do seu tempo. Cantaban contra o réxime autonómico comerciado pola nomenclatura franquista, contra a emigración e as celulosas, contra a tiranía da industria leiteira. Letras de Darío Xohán Cabana, de Manuel María ou de Marica Campo enriqueceron a banda sonora dunha idade, atroaron en Madrid cando aínda era capaz de escoitar as culturas nacionais: “se non tedes sachos/ traguémolos nós”, advertían ironicamente.

Fuxan os Ventos non eran só a dedicación etnográfica de Xosé Luís Rivas Cruz e de Baldomero Igrexas Dobarrio a enlamaren os pés en cada corredoira. Pero sen Mini e a súa barba grave de portentosa dicción, sen a guitarra combatente e a voz arrubiada de Mero, o proxecto resultaba incomprensible.

Os medios patronais ditaron esquecemento para eles nas crónicas do revival. A formación que conseguiu devolver ao pobo unha parte da súa música desfixérase por varias razóns e non vén ao caso aventurármolas aquí. Despois chegou A Quenlla, teimando. Os carballos cativos, se cadra rebolos da chaira de Duarría escoitaban a fin de semana desde o frío do local de ensaio as verdades incómodas, as verdades verdaderas que tamén cantara o camarada chileno.

A profesión de mestres e a condición insubornable de Xosé Luís Rivas e Baldomero Igrexas aforráballes transixir cun mercado musical que ditaba, seguramente, demasiada renuncia. Eles seguiron ao choio. Os vellos axitadores acabaron coñecendo coma case ninguén non só os ritmos condenados a esfragarse coa sociedade rural, senón tamén os contos, as adiviñas, os romances esgrevios ao son da zanfona que Faustino Santalices rescatara das montañas do sur. O dúo investigou, publicou, desenvolveu o don da ubicuidade. Lonxe ás veces dos focos da moda, xenerosos en cada unha das enormes e domésticas feridas que este país –ninguén o dubide- seguirá supurando á marxe do cálculo electoral, son imprescindibles Mini e Mero. Compartimos emoción a través deles no escenario da multitude ou na tarima do cuarto máis humilde, como só Zeca Afonso e os grandes souberon facer. Nunca poderemos pagar a quen nunca nada pediu, por iso o Pedrón de Ouro será a mellor escusa para que reciban en xustiza -con Mariana Ploae-Hanganu, portavoz da nosa literatura na outra estrema da Romania- a admiración e mais o abrazo comunal.

+ 1 noticia relacionada

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A vía das pandeiretas
http://www.xornal.com//artigo/2009/04/21/cultura/via-das-pandeiretas/2009042122323410485.html
(texto engadido o día 23/ / 4/ / 09 )


José Manuel Salvado Sanín, un artesán con máis de 20 anos de experiencia, amosará o seu traballo esta semana na Feira Internacional de Florencia e logra manter as súas vendas con crise ou sen ela

José Manuel Salvado Sanín dirixe un obradoiro de instrumentos de percusión tradicionais, preto de Santiago. Esta semana está a preparar a súa participación na Feira-Mercado Internacional de Artesanía de Florencia -do 25 de abril ao 3 de maio-, e é un dos poucos autónomo con cinco empregados que non está a notar a crise.
Vende os seus produtos a bandas de folk en toda España, e tamén ten clientes nos Estados Unidos, Irlanda, Alemania, Suiza, Suecia... "percusionistas de world music, profesionais que buscan un son étnico", segundo explica o propio artesán.
Este é un novo mercado no que entraron hai poucos anos pero que vai a máis. "Comezan a coñecernos nos círculos axeitados e semella que gustamos, en calidade e sobre todo en prezos, que somos moi competitivos. Veñen pedir unha pandeireta e cando ven o que custa, lévan tres", comenta Sanín, medio en broma, medio en serio.
A OPCIÓN DOS BOS PREZOS
O modelo máis sinxelo que traballan, unha pandeireta galega de nove pares de ferriñas, custa uns 33 euros, un prezo que xa é baixo para Galicia e que non é sinónimo de mala calidade. No obradoiro, Sanín fabrican sempre de xeito artesanal, e só pandeiretas, tambores, bombos e outros xurdidos do folclore da cornisa cantábrica. Empregan madeira de piñeiro ou de nogueira, e pel de cabra, cousa "que se nota sobre todo no acabado e no son", afirma.
A súa opción e perder algúns cartos en cada instrumento para logo vender máis. Foi así dende que comezou, hai xa máis de 20 anos, pero agora a crise estalle dando a razón: "En tempos de apuros económicos, os pais prefiren mercar unha pandeireta para que os fillos estuden música en vez de gastarse centos de euros nunha guitarra ou millerios nun piano, as tendas comentan que están a notalo".
Sanín entrou no mundo da música folk como intérprete, aínda que sempre "foi hábil coas mans" e facía pequenas reparacións. Conta que nos 80 tivo que pagar 5.000 pesetas -"que daquela era moito"- e agardar seis meses pola súa primeira pandeireta, así que viu que había mercado para quen puidese ofrecer un trato mellor. E ata hoxe.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Víctor Bello: `A cultura será un balón de osíxeno nesta época de crise económica´
http://www.galiciae.com/nova/29366.html
(texto engadido o día 20/ / 4/ / 09 )
O actual sector cultural en Galicia dificilmente podería entenderse sen a figura de Víctor Bello. Fundador da coñecida Casa das Crechas, foi un dos impulsores de Nordesía. Logo, embarcaríase no proxecto E-Burbulla.

Agora, participa na organización do Macc, un mercado de ideas que se celebrará a vindeira semana en Canarias. Trátase dun encontro profesional diferente, que presta atención á innovación, ao talento emerxente, á creatividade e á investigación artística e, por suposto, cunha forte vocación atlántica.

Pregunta: Fuches un dos fundadores de Nordesía. Que papel xogou esta empresa na consolidación do mercado musical galego?

Respuesta: A principal aportación que fixo Nordesía no seu momento foi plantexar o escenario da profesionalización, que serviu, dalgunha maneira, para ordenar e estandarizar procesos que estaban até o de entón desordenados e case que condenados a unha certa marxinalidade e alegalidade.

Foi un paso importante de cara á visibilización e á profesionalización da xestión da música e, nomeadamente, daqueles artistas emerxentes que se expresaban nun código identitario, que non estaban tan vinculados á escena comercial.

Esa visibilización, que tivo lugar non só en Galicia, senón tamén de xeito internacional, coa nosa presenza dende xa fai case que quince anos en feiras e mercados en lugares de distintas partes do mundo, foi un primeiro paso significativo.

P: Logo embarcácheste en E-Burbulla, baixo un concepto de cultura como eixo transversal para desenvolver o territorio...

R: Unha cousa leva á outra. Partimos dun compromiso importante coas necesidades do país, en termos de innovar e aportar unha escena cultural, unha visión concreta, partindo da potencialidade que ten o país, tanto na súa vertente histórica como na contemporánea, e facendo unha diagnose na que se avalía que hai carencias importantes e significativas, fundamentalmente no plano da xestión empresarial, de contribuir a xerar estruturas e dignificar profesións que poidan ser un instrumento e unha ferramenta ao servizo do desenvolvemento.

Nese contexto previo a Nordesía, hay experiencias máis nun plano micro, cono poden ser a reconversión de espazos da hostelería en espazos de intervención artística, como a Casa das Crechas.

Toda esa traxectoria, toda esa evolución, dá como consecuencia evidenciar que a cultura non é soamente un contenedor de propostas artísticas, senón tamén unha visión, unha interface entre individuo e o seu entorno, o seu pasado, a sua historia e a súa función cos outros individuos.

A cultura viaxa ás illas
P: A vindeira semana participades en Canarias no Macc. Que o fai diferente doutros encontros culturais?

R: O Macc é un encontro pioneiro, xerminal, distinto, prototípico. Iso xa o fai absolutamente único. É certo que as cousas cando se desenvolven por primeira vez non hai ningunha referencia sobre o que estamos a falar.

No caso do Macc, é unha nova plataforma, que xa na súa concepción inicial ten algo de singular, na medida en que está concebida en rede, a partir dunha idea que xurde dentro do entorno de Atlantic Connection, que é unha experiencia xenerada desde varios puntos do planeta e a súa execución e materialización van na mesma dirección.

O Macc é un mercado das ideas. Para nos o máis importante é que se converta nunha ferramenta útil e ao servizo das ideas, da innovación e da creatividade; incorporar esto como factor de desenvolvemento, non só como acento nos discursos, senón como experiencias concretas que abrirán novas perspectivas, non só para a creación artística, senón tamén para a vida cotidiana.

P: Falabas antes da crise. Que posibilidades ten o sector cultural nesta situación?

R: Creo que extraordinarias. A crise, como se está a ver, é unha crise de ideas. É unha crise xenerada dende sectores financieiros, por tanto especulativos. A cultura, aínda que especula, faino noutros códigos e a súa misión é estar recreando e rediseñando costantemente o imaxinario.

Neste sentido, creo que a cultura e as industrias culturais van ser un balón de osíxeno, na medida en que en escenarios de crise económica e social é cando hai maior necesidade de discurso e de ideas, de novos proxectos, novas propostas.

Creo que Macc, dalgunha maneira, aínda que non contaba con que fose un mercado que se fose desenvolver en plena crise económica, vai ser un expoñente claro de que, con independencia do discurso oficialista, a cultura non só non está en crise, senón que está nun dos seus momentos máis relevantes. Ademais, estamos no ano da creatividade e da innovación e, dalgún xeito, recolle tamén esa vontade de apostar por novas vías de coñecemento e por novas experiencias.

A incertidume como pano de fondo
P: Que ambiente se respira no sector?

R: Supoño que, como en todos os sectores, hai incertidume. Loxicamente, aquela cultura que ten unha dependencia importante das institucións públicas está a botar as súas contas. Pero, por outra banda, tamén é verdade que, en canto a datos concretos en relación a terminadas artes, nunca tanta afluencia de público houbo, nunca tanta circulación de contidos culturais e nunca tanto interese e ganas de superar a crise con inxenio, con sensibilidade, con emocións, con novas experiencias.

Polo tanto, creo que, no sucesivo, o importante é acomodar a necesidade do público e da cidadanía de vivir con ilusión, independentemente de como a cada un lle afecte economicamente, e do desenvolvemento da creatividade para superar, cada un á súa maneira, este escenario.

Dende logo, en relación co ámbito cultural, son optimista, porque son cidadán dun país que ten demostrado a súa capacidade para crear imaxinarios, para a fantasía, pero tamén para convertir todo isto en realidades concretas. Por iso, aínda que conxunturalmente se poidan pasar momentos de dificultade, creo que a medio prazo vai ser un bo punto de arranque para novas iniciativas.

P: Moitos acusan á cultura de ser un sector dependente das subvencións. Pode ser rendible por si mesma?

R: En primeiro lugar, hai que matizar que cando falamos de cultura somos un pouco restrictivos na súa concepción. Non podemos esquecer que a cultura é un enfoque, unha visión, non só un contenedor para a actividade artística. A cultura é a forma de entendernos e de representarnos, ao longo da historia e cada un no seu contexto identitario específico.

Estamos nun escenario no que, tanto no plano galego como no estatal ou no europeo, se están redefinindo os roles e se está revisualizando o enorme potencial que as industrias culturais teñen na configuración dos territorios, das cidades e por tanto dun espazo para o traballo moi amplo.

O reto que está por diante é construir ese modelo e traballar man a man, tanto institucións como sociedade, nun escenario mais realista, que deixe de representar a cultura como un sector de xente un pouco outsider; e que se normalice un pouco o conxunto das relacións e das accións que se establecer, para que o traballo cultural sexa ten digno e tan ben retribuido como calquera outro.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A gaita e o whistle soan a éxito no Bierzo
http://www.diariodeleon.es/noticias/noticia.asp?pkid=446792
(texto engadido o día 15/ / 4/ / 09 )


Vía blogoteca.com/malmequer

Máis de 140 persoas de toda a península, incluído Portugal, participaron nas primeiras Xornadas de Música Tradicional organizadas pola Asociación Cultural Abelladeira

Concluíron cun éxito absoluto. ¿O que?. As primeiras xornadas de música tradicional organizadas pola incipiente Asociación Cultural Abelladeira. Éxito máis que palpable tendo en conta que ata Ponferrada achegáronse máis de 140 persoas procedentes de toda a península -Castellón, Zaragoza, Galiza ou o país veciño, Portugal-. Unha forma diferente de vivir a Semana Santa sen ter que estar pendente do tempo.

O sentir galego pola música tradicional chegou ata Bierzo amparado no gusto que por este estilo teñen os bercianos, senón de que ía ser o programa Luar -emitido por Televisión de Galicia- un espazo de renome nas casas desta comarca. Música de gaita e pandeireta que saca a relucir a alma máis nostálxica de quen se moven entre estridentes sons de guitarras eléctricas e notas de corte electrónico. Un lugar para a música que tamén é arte.

Na súa primeira edición, estas xornadas puxeron a disposición de calquera interesado e por 40 euros cinco cursos intensivos de doce horas repartidas en tres días. Gaita galega, Whistle -pequena flauta de orixe irlandés-; canto e pandeireta, sacho -aparello de labranza que se utiliza para remover a terra- e vieira; baile tradicional galego e técnicas de afinación de gaitas. Un «master» completo en música tradicional da rexión veciña que se ampliará en sucesivas ocasións pola influenza que tamén exerce Asturias.

«A nosa pretensión é que o vindeiro ano amplíese a oferta, xa que o Bierzo é unha especie de encrucillada cultural no que moita xente toca instrumentos de orixe astur, como a gaita asturiana. Entre os nosos obxectivos tamén está o tamboril ou a dulzaina castelá, ata a pandeireta leonesa», asegurou o presidente da Abelladeira, Sergio López.

Concertos de dez

Ademais dos obradoiros, as actuacións de Antubel, Abraham Fernández, a banda de Abelladeira, Carlos Fernández e o grupo luso Gabandun Gabundaira organizadas en diferentes locais ponferradinos foron toda unha revolución e ata 300 persoas chegaron a contabilizarse en cada un dos concertos.

+ 1 noticia relacionada

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Sanín: pulindo a música tradicional
http://www.galiciae.com/nova/27564.html
(texto engadido o día 31/ / 3/ / 09 )


Nun taller situado en San Paio de Sabugueira, en Santiago de Compostela, traballan cos sons tradicionais en forma de instrumentos de percusión como pandeiretas, bombos, tambores ou pandeiros. O negocio, rexentado polo artesán José Manuel Salvado Sanín, vai vento en popa e logra abstraerse da actual situación de crise económica, ante a que mesmo saen reforzados.

Nos seus comezos, Sanín compaxinaba os estudos, alá polo ano 1990, cos seus primeiros contactos ca fabricación de instrumentos musicais. Tras catro anos de 'iniciación', o artesán logrou, en 1994, ter o seu propio taller e empezar a vivir da artesanía.

Tras pasar polas mans de Sanín, moitos dos seus instrumentos fan unha longa viaxe ata chegar aos seus destinos. Uns cantos quedan en España, principalmente no Cantábrico, nas comunidades de Asturias, Cantabria ou País Vasco, e outras fai un percorrido máis longo ata soar en Italia, Bélxica, Suiza, Holanda, Alemaña ou, sobre todo, Francia.

A pauta da tradición
Sanín conta que o producto estrela da súa produción, e tamén facturación, son as pandeiretas. Pero o artesán matiza que se sente máis orgulloso do resultado acadado no caso do tambor. ''É do que máis houbo que investigar para mellorar o son, para conseguir un producto mellor'', comenta.

Á hora de fabricar os instrumentos, como ben marca a tradición e como ben seguiron os nosos avós, bisavós e tataravós, as madeiras elixidas son o pino e a nogueira. Segundo Sanín, son as madeiras tradicionais e o cliente busca o tradicional.

O ámbito cuberto polo taller deste santiagués implica unha maneira de traballar 'restrinxida'. O feito de producir para a música tradicional non permite moitas innovacións no tocante ás formas, técnicas de traballo, tipos ou materias primas. Están preestablecidas pola tradición. ''Estamos acotados polo material e as técnicas, non podemos ser industriais, temos que ser artesáns'', explica.

Con todo, a xente tamén busca cousas diferentes e aí atopan unha marxe para innovar. Do taller de Sanín saíron recentemente unha serie de pandeiretas decoradas con cristais de Svarovski, aínda que sempre respectando os parámetros preestablecidos pola tradición.

Pandeiretas para tódolos petos
Nun contexto onde a crise asolaga a maioría dos ámbitos económicos, hai uns poucos afortunados que sobreviven á mesma. Entre estes privilexiados figuran os productos artesáns fabricados en San Paio de Sabugueira. Sanín non dubida en atopar o motivo. ''A música ten un carácter lúdico e a pandeireta é un instrumento moi accesible'', asegura, e mesmo di que serve para evadirse do mundo.

Falando de petos, os prezos das pezas van desde os 25 euros da pandeireta máis económica ata os 200 que custa unha tallada. ''A máis vendida é a que vale 33 euros, a pandeireta de 9 pares, que é que máis se usa en Galicia e no País Vasco'', sinala Sanín.

Ademáis, hai un novo fenómeno en Galicia que repercute nas ventas. ''Dende hai dous ou tres anos, a xente maior, os xubilados, estanse incorporando a grupos duns 25 para tocar xuntos. Mercan pandeiretas porque lles resulta asequible e fácil de aprender a tocar, xa que facelo con destreza pode levar só un ano de dedicación. En canto ás letras, isto non supón ningún atranco, saben coplas dende novos.

Mans potentes
O feito a man en Galicia é un sector moi potente en comparación con calquera parte de España, segundo Sanín. ''Por calidade somos os mellores de Europa'', presume o santiagués. As mans dos artesáns galegos son apreciadas en países como Portugal, Grecia, Italia e tamén Francia.

Entre as cousas a mellorar en Galicia, Sanín envexa aos artesáns franceses, aos alemáns e algúns ingleses, os cales di que poñen máis en valor o producto e o traballo realizado. ''Fáltanos iso'', lamenta o artesán.

Pero non todo é de cor rosa. A artesanía en España sufre retrocesos no caso da olaría ou algún tipo de cerámica. Estes ámbitos si que están a sufrir a crise co peche de talleres como a consecuencia máis inmediata.

Por outra banda, os instrumentos de Sanín saen 'de fábrica' coa marca Artesanía de Galicia. Traballar baixo esta denominación supón ''un paraugas que nos dá sombra, un distintivo de calidade e unha axuda para comercializar o producto'', comenta Sanín. En España hai marcas parecidas, di o artesán, pero ningunha tan potente como Artesanía de Galicia, que leva anos funcionando.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Manuel Xende: `Un día que ías tocar, gañabas para un ferrado de millo´
http://www.anosaterra.org/nova/manuel-xende-un-dia-que-ias-tocar-ganabas-para-un-ferrado-de-mil
(texto engadido o día 20/ / 3/ / 09 )
Bocixa/ Raquel Rey . Falamos con Manuel Xende, gaiteiro de Queixas (Cerceda). Forma parte do cuarteto que leva o mesmo nome que a parroquia, e lembra como se ía de 'tascas', como botaban unha semana actuando por fóra, e como a xente dicía que eran os que mellor tocaban.


Cóntanos como na súa casa sempre estivo moi presente a gaita. No rural galego dos 50 a aparición da radio e a incorporación, ás formacións tradicionais, de novos insturmentos (saxos, clarinetes ou requintos) levaron a unha nova interpretación da tradición. Grazas a Manuel Xende mantéñense pezas coma a "Muiñeira de Solán", que el aprendeu de cativo mirando os vellos gaiteiros de Solán. Na formación actual, os Queixas son gaita, clarinete, bombo e tambor, e intégranao propio Manuel Xende, Xosé Villaverde Liñares, Antonio Gómez Bouzas, e Ricardo Muíño Xestal.

Cóntanos como se tocaba antes nas festas, canto sacaban (chegaban mesmo a vinte pesos cada músico), e ensinounos o seu método para programar o repertorio: ten unha caixiña con máis de 140 pezas, cos títulos anotados en papeliños, que vai escollendo e pasando dun peto para outro segundo vai tocando."Non hai unha destas que non saiba de memoria", di.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Alalá viaxa a Brasil…
http://blogs.crtvg.es/mu/alala/2009/03/18/alala-viaxa-a-brasil/
(texto engadido o día 19/ / 3/ / 09 )


O martes día 24 de Marzo emítese o primeiro capítulo da serie de programas que o Alalá grabou en Brasil. Salvador de Bahía será a primeira parada na viaxe…

¿queredes un adianto? pois relaxádevos, tranquilos…

como din por alí “vossé sonría que está na Bahía”.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



PROJECTO [TREPIA] : `Todo o que facemos ten base na música tradicional´
http://www.youtube.com/watch?v=YtUU3QTG7jA
(texto engadido o día 17/ / 3/ / 09 )
(AnosaTerraTV)
Conseguen mesturar o son do sacho coa electrónica, a videocreación e a performance cos puntos da xota ou da muiñeira, a coroza cos vaqueiros. Non queren recuperar a tradición, senón deconstruíla. Projecto [trepia] son unha das propostas musicais máis interesantes dos últimos tempos. ANT TV estivo con eles.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



O `V Encontro coa Zanfona Contemporánea en Narón´ na TVG

(texto engadido o día 17/ / 3/ / 09 )
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG



agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG


agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG


agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Galas de Alén, un esforzo pola recuperación do traxe tradicional galego
http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?emi=6191&corte=2009-02-26&hora=12:50:39&canle=tvg1#
(texto engadido o día 26/ / 2/ / 09 )
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



U-lo Trío. Música non hai máis que unha
http://www.lavozdegalicia.es/santiago/2009/02/05/0003_7507425.htm
(texto engadido o día 24/ / 2/ / 09 )


Estou seguro de que hai un punto no que o jazz e o pop son a mesma música. Os especialistas din que non, pero non podemos deixar a música nas mans dos especialistas. Claro que se en lugar de chamarlle música pop dixeramos que era música popular entón as reticencias serían menores.

Poñernos estupendos coas denominacións das cousas quere dicir poñerse estupendo coas cousas. Así que o jazz pode ser música popular pero non pode ser música pop cando, en realidade, a música popular e a música pop son a mesma cousa en estadios diferentes. Pero estes matices non valen cando falamos de xenealoxía especializada na música, unha especialidade na que todo o mundo se pon bastante estupendo para defender a súa columna de opinión.

Para U-lo Trío estas consideracións son inútiles. Porque eles son músicos. Eles xúntanse e pensan a música como música e buscan o punto de cocción no que as melodías de John Lennon e as súas fogueiras de inverno coincidan coas de Charles Mingus. Tal como se escoita na práctica hai un lugar no que coinciden. Ese lugar é, a un tempo, sinxelo e exótico porque no fondo, como sucede co lume, música non hai máis que unha.

Para simplificar máis a comprobación musical, o trío aínda ten o descaro de aflamencalo todo, de darlle o arabesco suave da guitarra ás melodías, facendo un xogo que demostra a evidencia de que canto máis forzas os xéneros fóra da súa ortodoxia máis se nota cando a música é boa. Marabillas da heterodoxia. Co flamenco sucede en maior medida porque antes o flamenco era a música de España e agora forma parte das músicas do mundo. Imos mellorando.

Unha das vantaxes de U-lo Trío é algo que tantos músicos de todos os tempos quixeron ignorar. A música soa mellor canto máis sinxela. Complicar as cousas está ben para os especialistas, pero os especialistas adoitan ser os peores espectadores. As cancións que son boas son máis boas cun trío que cunha orquestra. Incluso hai veces que son mellores cando as asubías e todo o que estaba na melodía segue aí, funcionando no ouvido.

Despois de pasar polos locais nos que só se admite o pequeno formato este trío das mil batallas decidiu facer un combinado dos que entran suaves e dan calor. En certo xeito ten ese aire cool que tan aprezado foi nunha época sen necesidade de facer ningunha das concesións a determinados exotismos para conseguilo. É unha música que vale para todos os tempos e non se gasta dunha vez para outra. Queda rebotando tranquilamente polos pavillóns auditivos.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Entrevista a Abe Rábade: ``Son un pouco jedi´´
http://www.xornal.com/article.php?sid=20090217014444
(texto engadido o día 24/ / 2/ / 09 )
Abe Rábade, experto pianista de jazz, metido en proxectos tan interesantes coma o seu trío ou Nordestin@s, ensina aos cativos a escoitar no Auditorio de Galicia

Abe Rábade (Compostela, 1977), cuspe un dialéctico bebop frenético antes de que se lle poida facer ningunha pregunta. Tan incisivo na fala como na creación musical, comenta que a edición en DVD do seu último álbum, Open Doors, lle está a supoñer novos e interesantes retos e, como quen non quere a cousa, a conversa acaba pasando ao futuro da distribución discográfica.

Non é preferible editar xa só na rede?
O CD quedará aí para coleccionistas, para aqueles que queren render culto a algo que asir. Aínda que non ten o encanto do vinilo. É moito máis binario, pero alo menos hai un referente físico, coa capa, o título do álbum, as letras...

Como tería sido un Playing On Light dixital? (Este disco contén sete temas que ilustran fotografías clásicas)
Teriamos que ter buscado unha maior interactividade, unha concoordancia cunha páxina web ou un pdf. Eu estou contento porque case toda a miña música está en iTunes, pero o consumo torna máis fragmentario e frenético. Hai dous tipos de consumidores: os que escoitan o mp3 na ducha a todo trapo e os que gostan de gozar da música pausadamente.

Educará aos cativos no segundo? (Abe dá hoxe e mañá concertos didácticos)
Para min, a educación é dual. Ten un aspecto maiéutico, de facer que as ideas dunha persoa collan un cauce, e outro represivo. Tamén creo que o máxico e o lúdico se esvaecen cando medramos. Gústame gardar, metaforicamente, o onírico das musas gregas.

Cal é o plan, logo?
Vou facer un repaso pola historia do jazz cronoloxicamente. Comezo co stride piano, un estilo derivado do rag time, e despois paso ao bebop de Charlie Parker, con Donna Lee. Penso que este tema é moi definitorio da época. Ten un estilo frenético e barroquizante.

Non faltará Miles Davis.
Vén de seguido, co cool jazz. Escollín Blue in Green. Aínda que eu llo atribúo a Bill Evans. Captura a calma e a elegancia da atmósfera jazzística dese momento. Logo paso ao hard bop, cunha figura tan esencial coma John Coltrane e o seu Giant Steps. Remato co free jazz e o actual. Hai aí un regusto de música popular.

Que o fixo entrar en Nordestin@s, o trío de música tradicional galega que completan Ugía Pedreira e Guadi Galego?
Recibín unha chamada de Ugía dicindo: “Tes que estar nel”. Non me puiden negar. Só pedín que non impuxeran condicionamentos harmónicos e formais. Mandaron un CD con once temas a capela e eu puxen o piano, un elemento alleo á música galega. Todo saiu ben. Nada forzado. Obtivemos unha sustancia moi interesante, algo nunca antes feito. Ademais, medrou o meu grao de confianza como pianista, ao non estar acompañado.

O disco que vai editar en breve, non é un solo de piano?
Si, sae en marzo. É un compendio de Jazzia, unha banda sonora que fixen para un espectáculo do mago Quico, e a homenaxe que presentei hai uns días a Rodríguez Cadarso na Igrexa da Universidade, titulada O futuro da memoria. Todavía hai un franquismo sociolóxico, un residuo no subconsciente colectivo. É tamén unha homenaxe aos represaliados.

E a que Abe imos escoitar aí?
É impresionante cómo cristalizan as influenzas cando escribes pola túa conta. Hai algo de Bach ou de Scriabin, pero tamén de dous pianistas tan opostos como Keith Jarrett ou Herbie Hancock. O que me fascina do jazz é esa dialéctica constante entre mestre e discípulo ao estilo oriental. Son un pouco jedi.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Obradoiro de regueifa nos institutos galegos
http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?emi=6124&corte=2009-02-21&hora=12:36:56&canle=tvg1#
(texto engadido o día 23/ / 2/ / 09 )
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A memoria das voces
http://www.vieiros.com/nova/72029/a-memoria-das-voces
(texto engadido o día 15/ / 2/ / 09 )
Mario Regueira analiza os libros presentados nas últimas semanas sobre Benedicto e Miro Casabella.

É sabido que os movementos da canción protesta dos 60 e 70 sufriron os seus propios procesos de marxinación e esquecemento, especialmente aqueles que tentaron ser feitos en linguas minorizadas. Porén, vascos e cataláns conservaron até hai pouco a vixencia musical e testemuñal dalgunhas das figuras que formaran en tempos Els Setze Jutges e Ez dok amairu, e apesar do ocaso e desaparición destes movementos podían dar por boa a experiencia e desfrutar de músicos como Lluís Llach ou Mikel Laboa. Fronte a isto o equivalente galego foi completamente arrasado polo tempo, probabelmente pola acción da súa propia precariedade, pero tamén con sombras de liortas internas. Apenas Suso Vaamonde e Miro Casabella continuaron algo semellante a unha carreira musical propia, nos dous casos con similares ou maiores dificultades que na etapa precedente.

O reflexo do colectivo en publicacións foi practicamente nulo durante moitos anos. Até os dous libros que nos ocupan, a única obra publicada, aparte dalgúns artigos, era Voces Ceibes de Vicente Araguas, editada por Xerais no ano 1991, a medio camiño entre a crónica e libro de memorias. Tamén o recompilatorio Noticia da Nova Canción Galega, dirixido por Suso Vaamonde, merece unha mención especial, pois recollía as primeiras gravacións realizadas por membros do grupo.

Porén, a verdadeira recuperación do legado de Voces Ceibes chegou, probabelmente, da mao dun momento tecnolóxico distinto, e protagonizado por páxinas web, máis que por proxectos editoriais ou discográficos. Labouras de recuperación como as levadas a cabo por Ghastas Pista, ou a primeira etapa d'A Regueifa, que chegou a publicar no seu netlabel un concerto de Benedicto e Bibiano. Este interese completouse nas páxinas persoais dos propios protagonistas, como o caso de Benedicto ou Bibiano, alentando á "pirataría" ou disponibilizando directamente discos que levaban máis de trinta anos sen editarse. Finalmente a día de hoxe, a práctica totalidade do catálogo de Voces Ceibes pode ser atopado na rede a un par de golpes de buscador, feito este que devolve tamén o seu legado cultural ás novas xeracións, tras tantos anos sepultado. Unha nova vixencia que non podía pasar desapercibida para o mundo editorial, que da mao das dúas grandes editoras lle dá a súa cumprida resposta.


Sonata de amigos, as memorias de Benedicto

Sonata de amigos

Benedicto García Villar
Vigo. Edicións Xerais de Galicia, 2008, 17 €
Rústica con lapelas, 178 páxs.; 17 x 24

O libro de Benedicto é un exemplo de como mudaron os tempos dende aquel Voces Ceibes de Vicente Araguas. Formalmente dentro da mesma colección ("Crónica"), o seu formato é completamente distinto, máis grande e cunha maquetación máis xenerosa co lector en canto ao tamaño da letra. Pero alén destas mudanzas, se cadra o máis destacábel é a enxurrada de documentos inéditos que incorpora e que, apesar das limitacións do branco e negro e do tipo de papel empregado, constitúen un factor importante a ter en conta, especialmente se valoramos o feito de que moitos deles non poden ser atopados (aínda) na rede. Cartaces, follas voandeiras, cartas das discográficas ou borradores das cancións do autor, alén da súa importancia documental, consiguen darnos unha sensación de proximidade coa época rememorada por Benedicto, e permítennos deternos nos aspectos máis anecdóticos e cotiás do que foi o movemento.

As memorias de Benedicto adican unha parte fundamental do seu desenvolvemento á Voces Ceibes. Porén, hai que aclarar que son sobre todo un exercicio persoal, moito máis persoal se cadra que o de Araguas, que á fin pretendía historiar o discorrer do movemento. Sonata de amigos fala sobre todo do Benedicto cantor, pero sempre dende unha óptica absolutamente persoal, na que o colectivo ten o seu papel, pero sempre en función de como foi vivido polo narrador, renunciando de entrada a facer máis xuízos sobre o mesmo que os estrictamente necesarios. Ao lado de Voces Ceibes, aparece tamén a aventura galego-portuguesa que supuxo para el o contacto e colaboración con José Afonso (co que estrearía Grândola nun concerto en Compostela), así como o tempo no que fixo parcería con Bibiano, a época dos festivais antifranquistas por Europa... pero tamén, e cunha sinceridade e proximidade dignas de loubanza, as súa época escolar, as circunstancias familiares, a súa vocación de mestre, ou o traballo sindical rematada a dictadura. O estilo é o mesmo que lle coñeciamos doutros artigos de memorias espallados pola rede: conciso e sinxelo, cunha linguaxe coloquial que consigue involucrarnos no narrado.

Apesar das posíbeis discrepancias políticas co que enuncia Benedicto (e que poden comezar polo mesmo prólogo e continuar nalgunha valoración puntual sobre o final do movemento), hai que recoñecer que a súa figura é capaz de levantar por si mesma, coa súa sinxeleza e proximidade, todo o libro. A sensación final é a de estar ante a experiencia dun home que fixo sempre, cunha dose de paixón e sinceridade envexábeis, aquelas cousas nas que creu.


Miro Casabella, inmenso traballo documental


Miro Casabella e a Nova Canción Galega
Xan Fraga
Vigo. Editorial Galaxia, 2008, 28 €
Rústica con lapelas + CD, 144 páxs.; 24 x 21

Ben distinta é a aposta da Editorial Galaxia, nesta ocasión un libro documental feito por Xan Fraga que se centra na figura de Miro Casabella, pero que aporta tal cantidade de información que ben serviría para documentar todo o movemento de Voces Ceibes, ou mesmo a historia da canción galega durante eses anos. Nun formato moi coidado, que prima moito o aspecto visual, o libro de Xan Fraga achégase ao concepto do libro obxecto que ademais é acompañado dun cd de oito temas, unha escolma da traxectoria musical do cantor de Ferreira do Valadouro efectuada por el mesmo. Apesar do atractivo deste agasallo, cabe dubidar, en relación ao momento tecnolóxico mentado anteriormente, se non podería estar mellor aproveitado, ofrecendo material inédito, (aproveitando o feito de que o autor é o último membro de Voces Ceibes en activo), ou polo menos reeditando completo algún dos traballos que non viu nunca o formato dixital.

O seu desenvolvemento segue a carreira de Miro, aínda que analizando esa traxectoria no marco común do que estaba a ser a música galega e estatal naquela altura, cun traballo de documentación que se presinte intenso e intachábel, xa que tamén remite a outras realidades internacionais coas que a canción galega estivo fortemente ligada. Resalta o facilmente que pode oscilar o libro entre as anécdotas persoais de Miro e esa outra perspectiva xeral que atinxía a todo o movemento, nun equilibrio moi ben conseguido. Así xunto a informacións das loitas sociais da época, podemos saber das dificultades legais de Miro para poñerlle Eusenda á súa filla, e xunto ao apartado adicado á historia do colectivo, non falta tamén un sobre a experiencia de Miro no grupo Doa, ou sobre os anos de inactividade do cantor. Do mesmo xeito, trátase de ofrecer unha versión obxectiva xeral, aínda que en ocasións as valoracións do autor ondean por riba desa intención, e noutras botamos en falta que se deixe escoitar un pouco máis a versión ou as opinións de Miro, o verdadeiro protagonista do libro.

En calquera caso, e aínda que o texto non desmerece e está a altura, non cabe dúbida de que a faceta máis atractiva da obra é a visual e documental. Multitude de fotos persoais do músico, unha discografía completísima da época, con reproducións das carátulas dos discos (incluídas moitas rarezas), cartaces de concertos e o inevitábel cancioneiro... o aspecto gráfico sobresae dun xeito indubidábel, e ademais ten o aliciente de estar acompañado, entre outros documentos, da transcrición dos informes policiais da época. Sen dúbida un formato que o movemento de Voces Ceibes merecía, como o merecía a senlleira figura individual de Miro Casabella, e que agardamos que sente un precedente para futuros traballos.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Som do Galpom: `Cada vez buscaranse máis propostas musicais´
http://www.galicia-hoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=17&idNoticia=390710&idEdicion=1147
(texto engadido o día 2/ / 2/ / 09 )


Som do Galpóm representa na música a mestizaxe que marca o século XXI e que non ten volta atrás. “As fórmulas musicais están mortas”, pensa a formación. Despois de sorprender e gañar varios premios pecháronse con Segundo Grandío na Casa de Tolos para gravar o que será o seu primeiro disco. Falta pouco máis dun mes para poder escoitalo

Som do Galpón están metidos en Casa de Tolos, de Segundo Grandío, en pleno proceso de gravación do seu primeiro disco, que sairá no mes de marzo. Brais e Gael de Estebam, Xurxo, Aitor e Jano, os gañadores da última edición de Nsaio no Camiño, apuran as horas de estudio porque saben que, co lanzamento, se botarán á estrada para ofrecer unha boa xeira de concertos por todo o estado.

Contádenos: como está sendo a vivencia da gravación? Como estades pasando estes días nos estudios Casa de Tolos?

Gael: De moito traballo; erguerse cada día, coller os instrumentos e sesións perpetuas de "jam". Pasamos as 24 horas do día xuntos: horas de moita convivencia, pero ningunha discusión!!Jano: Incluso durmimos no mesmo cuarto… pero en liteiras, eh!Xurxo: E iso que, ao comezo, todo facía prever o peor: o primeiro día chegamos pouco menos que de casualidade, caía unha nevarada de impresión nun lugar que nunca neva, e aínda con GPS perdémonos para chegar ao estudio.

Aitor: E o segundo día que estivemos, martes e 13… e lúa chea.

Os estudios Casa de Tolos son todo un clásico da música galega. En que inflúe ter a Segundo Grandío producindo os temas?

G:Unha terceira persoa sempre achega novas ideas pero, sobre todo, a súa xestión emocional axúdate moito. Segundo é un solucionador de problemas. Ademais, é un grande oído e iso sempre suma.B: A música é unha forma de expresión artística. Non é a forma, é o que sentes á hora de tocar, e iso nótase na habitación: como resoan as caixas, a presenza do baixo, como arrastra o violín, a forma de proxectarse a voz…

A:O malo é que cando empezas a collerlle o truco, xa estás acabando, e quedarías gravando aínda máis tempo. O que temos que facer é desfrutar: é algo que nos está a dicir todo o mundo.

Pero a medida que ides ensamblando os temas, iredes tendo unha idea máis clara do que é o disco, non si?

G:A idea xa está moi mastigada dos ensaios e dos directos. De momento hai catorce temas, pero aínda hai que mirar os que entrarán ou non. Musicalmente, o grupo está medrando: estamos máis abertos e absorbendo moito. Por outro lado, é unha experiencia ilusionante, pero doe. Despois de tantas horas ensaiando, semella que o noso fillo vai marchar. Que imos atopar no disco, vai haber novidades?

G: No disco vai haber algúns temas descoñecidos e inéditos, a xente vai levar unha grata sorpresa nese sentido. Hai máis temas que poden parecer que están fóra do noso estilo habitual… pero a ver como responde a xente, porque aínda non están probados en concerto.

B: Compilamos algúns dos temas da maqueta e aínda lle damos un empurrón máis, con novas sorpresas, novos arranxos.

Que achega Som do Galpóm á escena musical galega?

G: É unha proposta innovadora, orixinal, colorista e fresca, un pouco máis de riqueza ao que xa hai. O tempo dirá se gusta. B:O conto é: hai algo por aí que se lle pareza? En calquera caso, cada vez vai haber máis rapeiros que se unan a bandas, máis unión entre os músicos na procura de novas propostas e discursos musicais: As fórmulas están mortas.Como vedes o panorama galego? Que grupos son os que vos gustan máis?

G: Os nosos referentes son Os Diplomáticos de Monte Alto, Os Resentidos… pero tamén gostamos de Duplo–Som, Loretta Martin ou Ataque Escampe, cos que temos unha rivalidade moi sá, todo hai que dicilo. Por outra parte, hai grupos que están triunfando na escena nacional ou internacional que non terían nada que facer ao lado de moitos grupos galegos. B: O que queda é proxectar toda esa riqueza cara a fóra. Que se vexa como algo normal e non reducido a este territorio. Bótase en falta que os músicos se poidan converter en profesionais da música, todo o mundo ten traballos alternativos. Igual que hai discográficas, estudios de gravación…. Que se asuman riscos para ter ganancias. Sen risco, devalúas o conxunto e seguiremos vinte anos máis con Ana Kiro como referente da música galega. En Galicia segue habendo moito playback, e esa grande fraude mata a naturalidade da música.

G: Non estamos en contra da sesión vermú, que é algo moi noso, pero hai que ofrecer alternativas, hai que cambiar un pouco.

Nesta xira de máis de cen concertos pasastes por case todas as vilas da Galiza. Como se recibe a Som do Galpóm?G

G:A xente tratounos dunha forma espectacular. Cancións como África chegan máis aos maiores, e Na Cama báilaa máis a xente nova. Tocamos por vilas, pero tamén por cárceres, en escolas.

E agora que marchades a Madrid e Barcelona como cambia o conto?G

G: Pois levarémoslles a nosa proposta, con ganas de crearlles esa espectativa. O noso verdadeiro son é o son directo, esa enerxía e compenetración co público.

E así gañastes o GzCrea, Nsaio, Foundación Reggae, o Festival Terra/Lingua… que dá estar neses escaparates?

G: O traballo diario, esa ilusión e a paixón… é o que engancha máis que gañar os festivais. Os premios son ganas de traballar máis, máis, máis…B: O beneficio de certos premios está aí –gravar, editar…–, pero tamén ir a máis e máis concertos, seguir ensaiando…J: Queremos ir aos concursos para tocar máis. É o que nos motiva nos concursos. E iso que os premios son case máis para a xente que nos segue, a que nos quere. Aí si que ves a alegría, que á xente lle chega a nosa proposta.

A: Nós levamos a festa, un concerto para pasalo ben, bailar, cantar, desfrutar.

E sen esquecer que vides da Moniña…

B: A Moniña é coma Springfield. É unha aldea, un lugar da Galiza se imos ao significado exacto do termo, que podería ser calquera outro. É como a etiqueta
"ser da casa".


...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Benedicto: `Existe unha lenda negra sobre Voces Ceibes´
http://www.anosaterra.org/nova/existe-unha-lenda-negra-sobre--voces-ceibes-.html
(texto engadido o día 1/ / 2/ / 09 )


Foto: Paco Vilabarros


(Mar Barros)

'Botar unha ollada serena para atrás' é a intención coa que Benedicto García Villar (Compostela, 1947) escribiu o seu libro de memorias 'Sonata de amigos' (Xerais). Nas súas páxinas, este fundador de Voces Ceibes, rememora as súas orixes, a súa formación, a loita antifranquista e a música entendida como instrumento de intervención social.

No libro ofrece unha crónica biográfica que é a vez musical e persoal. Nela narra todos os camiños posíbeis que tiña un mozo dos anos 60.
 
Vivíamos unha situación de ditadura. Todo estaba prohibido para un mozo daquela época que se interesase pola música. Foi realmente difícil porque existía un muro tremendo ao que enfrontarse, unha parede que semellaba inexpugnábel. Co tempo decatámonos de que era posíbel derribalo coa forza colectiva. Se algo saquei en limpo daquela época foi precisamente o valor do colectivo. Naquel caso resultou ser o grupo de canción Voces Ceibes e con eles fixen a travesía.
 
Como empezou vostede na música? Como aprendeu a tocar a guitarra?
 
Fun autodidacta, (ri), por iso nunca cheguei a tocar ben. O feito de cantar xa me viña do colexio La Salle, no que estudei en Compostela, onde formei parte do coro dende pequeno. Non sei explicar ben por que escollín o camiño da música. Na miña familia non existían antecedentes, pero aquilo de cantar presentóuseme como algo realmente importante, máxime cando me topei co público, co feedback, e sentín que lle chegaban as mensaxes, que contestaba e arroupaba o meu traballo. Foi tamén a miña maneira de protestar.
 
As súas influencias musicais son diversas pero, de que bebeu máis: da canción francesa, dos cantautores norteamericanos ou quizais dos cantantes en catalán?
 
Un pouco de todo. Despois de cantar en latín no colexio comecei a cantar en catalán os temas de Raimon. Dunha maneira totalmente casual, este cantautor catalán actuou no colexio maior no que residía cando estudaba Telecomunicacións en Madrid. Quedei absolutamente impactado. Comecei entón a cantar en catalán. Un grupo de compañeiros suxeriume que, do mesmo xeito que interpretaba en catalán, podía facelo en galego. Ese foi o motivo que me levou a escribir o tema O home, en galego. Era unha elección dobremente contestataria, cantar e facelo en galego.
 
Con todo, na súa obra translócese unha influencia e, sobre todo, unha gran admiración por Zeca Afonso.
 
Evidentemente. José Afonso foi un ídolo para min. Traballei con el só dous anos pero foi o meu mestre non só musical senón tamén espiritual e ideolóxico. Era un home dunha sensibilidade fóra de toda norma. Vivir ao seu lado era sempre motivo de algo interesante. Estreou en Santiago o tema Grândola, Vila Morena en abril 1972, na Facultade de Económicas. Estaba no escenario con el, porque naquela época o acompañaba coa voz e a guitarra. O público estaba moi receptivo e ocorréuselle cantala a pesar de que non estaba previsto no programa. Agarroume polo brazo, do mesmo xeito que fan os coros alentexanos, e fíxome acompañalo. Logo viría a historia e a decisión dos militares de sacar o 25 de abril en Radio Renascença, curiosamente a radio da Igrexa, o tema do Zeca, á hora prevista como sinal do levantamento.
 
Esa admiración por un músico como Zeca, tamén significaba un anhelo por lograr a calidade dos seus arranxos musicais?
 
Iso era imposíbel. Sempre digo que se non fose portugués José Afonso sería un cantor mundialmente recoñecido, máis que os americanos. Era un monstro, tanto dende o punto de vista compositivo como interpretativo. Os seus arranxos e as súas cancións eran espeluznantes. Por outra parte, todos recoñecemos que Voces Ceibes era un movemento necesario pero que non destacou polo nivel artístico dos seus integrantes. Nós fixemos o que se podía facer, que xa era moito. Puxémonos a cantar en galego cando era, daquela o máis absurdo do mundo. Malia todo, os que posteriormente decidimos apostar pola música de xeito profesional dedicámoslle moito tempo á formación.
 
Outra persoa que cita como clave na súa música foi Celso Emilio Ferreiro. Que significaron os poetas galegos, tamén Lois Diéguez e Manuel María, para Voces Ceibes?
 
No meu caso Diéguez foi moi importante. Cantei temas dun cancioneiro que me mandou Manuel María con coplas feitas a máquina por eles dous. Púxenlle música a tres das asinadas por Lois Diéguez, Loitemos, No Vietnam e A voz do pobo, que formaban parte do primeiro disco. Foron ademais, en certo sentido, os abandeirados de Voces Ceibes. Habería ademais que nomear, aínda que non era letrista, a Xesús Alonso Montero, que tamén estivo detrás animando.
 
Chama o libro Sonata de amigos mais a historia de Voces Ceibes e as súas diversas continuacións tamén é unha historia de desencontros. Tivo que ver con isto as distintas militancias políticas dos seus integrantes?
 
Discrepo de que esta fose unha historia de desencontros. Gardo un recordo magnifico de todos eles. No recital que se acaba de celebrar en Compostela para festexar o corenta aniversario de Voces Ceibes, rememorando aquel concerto emblemático de Medicina, constatouse esa boa relación. Existe unha lenda sobre Voces Ceibes en canto a relación entre os seus membros. No referido á cuestión política, os que eramos militantes, Bibiano, Xerardo Moscoso máis eu, estabamos adscritos ao PCG. Outros militantes non había.
 
Que tiñan contra vostede os gobernadores civís?
 
Gustábamos moito (ri). O feito de cantar en galego o que cantabamos era como meterlles o dedo nun ollo. Pero hai un informe da policía do 1970 onde o autor, que era da [Brigada Política] Social, por suposto, demostra ter unha enorme simpatía polo grupo. Na relación que fixo do resto de cantores da época que non pertencían a Voces Ceibes citou a Juan Pardo ao que lle criticaba, por oposición, "a mala calidade" e o feito de ser "comercial".
 
Gravar co selo catalán EDICSA sinalaba tamén as carencias do noso país naquel tempo.
 
Todo quedaba por facer e aínda se tardou en crear un selo galego. Logrouse a mediados da década dos 70, na Coruña, pero durou catro días.
 
En 1975 cantaban para 5.000 persoas nun pavillón. Que dano lles fixo a vostedes a Transición?
 
Foi moi dura. Fomos todos vítimas do desencanto. Desincháronse todas as estruturas en que actuaramos e atravesamos momentos moi duros. Despois esmoreceu todo.
 
En 1980 coincidiu a súa despedida da música co seu abandono do PCG, estas dúas decisións teñen algún tipo de lectura?
 
Coincidiu. Efectivamente deixei de cantar e de militar. Logo dediqueime a dar clase como mestre.
 
Coa perspectiva que dan os anos, que importancia lle daría a Voces Ceibes dentro da historia da música do país?
 
Facendo unha lectura seria e non excesivamente pasional, aquilo foi necesario para que agora gocemos dunha pluralidade de intérpretes e de formacións, tanto de canción de autor como de estilos máis contemporáneos. Fomos ademais os primeiros en cantar en galego, en dar os primeiros pasos na normalización do idioma no eido da música e iso non o pode negar ninguén.


...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Mouriño ou como quitar vida dun pau de madeira
http://www.galiciae.com/nova/21888.html
(texto engadido o día 29/ / 1/ / 09 )


B.V.
Ao entrar, os ollos póusanse nun anaco de tea morado con frecos brancos, preparado para acoller no seu seo o fol dunha gaita. Hai máis vestidos, moitos máis, pero é ese o que chama a atención. O seu colorido dalle vida á Grileira, un pequeno obradoiro que leva máis de vinte anos asentado no corazón de Compostela.

Quen recibe aos clientes é un home que non aparenta moito máis de 50 anos, estatura media, cabelo canoso e barba abundante, ataviado cunha bata cor crema e uns graciosos zapatos verdes. “Aquí non hai bos nin malos momentos, sempre hai traballo”, contesta, mentres limpa unha peza recén parida, á pregunta de cal é a mellor hora para manter unha entrevista.

Sen máis explicacións, diríxese cara o interior do taller. Enriba das mesas hai instrumentos de todas as castes. As máquinas parecen agradecer o descanso. Unha partitura sobre un atril e unha manchea de carteis anunciando concursos de gaita deixan claro que ese lazo que une a Xosé Lois Mouriño co instrumento máis tradicional do país galego non vén só do obradoiro.

No seu caso, o gaiteiro chegou antes que o artesán. “Empecei a tocar a gaita aos 14 anos”, recoñece. A día de hoxe aínda non abandonou o vicio. “Non se pode construír un instrumento se non o dominas por completo”. Pero facer gaitas cambiou a súa maneira de tocar. “Para min foi unha sorpresa descubrir como dun anaco de madeira podían saír sons afinados”.

O medo do principiante
Once anos despois de encher un fol por vez primeira, o reputado artesán lucense Sito Carracedo ofreceulle traballo no seu obradoiro. “Fun con medo”, lembra Mouriño, quen fica de pé arrimado a unha mesa por se entra un cliente e hai que saír ás presas. “A construción dos instrumentos para min era algo moi distinto, unha simbiose, un estatus máis alto”.

Pero as leccións do seu 'mestre' axiña lle descubriron os segredos da gaita. Pouco máis de dous anos despois Mouriño xa non sabía o que era o medo, e decidiu virse para Compostela e montar o seu propio taller, A Grileira. O nome, por suposto, dallo unha gaita: a que vai afinada en re.

As máquinas de Mouriño traballan sobre todo para facer este instrumento, adaptado ás esixencias de todo tipo de público. “O cliente escolle todo, dende a madeira ata o tamaño, pasando pola cor e o anelado”. Pero tamén constrúe outros instrumentos coma o 'clarinetiño', conta Xosé Lois entre risas. Como o seu nome indica, é o irmán máis novo do clarinete de toda a vida.

Cada gaita, unha peza única
“Traballo monótono, dis? Nooon!”, responde orgulloso. Ao facer as pezas 'á carta', cada unha “é persoal, case única, unha peza de artesanía”. Mouriño acumula un retraso nos pedidos de máis de seis meses. Non dá feito. Por iso se mostra reacio a pensar na posibilidade de que a música tradicional entre en decadencia.

“Non facemos publicidade nin gastamos un peso en darnos a coñecer”, di, falando en nome de case todos os artesáns que constrúen instrumentos tradicionais. Ao mesmo tempo, lembra que cando el empezou a tocar “eramos catro en Santiago, e hoxe seremos ao redor de 150”.

Na Administración, a través da Consellería de Innovación e, máis en concreto, de Artesanía de Galicia, buscan axudas para mercar maquinaria e para que os obradoiros artesanais non desaparezan. “Pero hai que encher moitos formularios, e nós estamos afeitos a traballar coa madeira, non cos papeis”, conta sorrinte.

Unha guerra de gaitas
Pese a insistir en que a música tradicional non está en perigo, Mouriño si que demanda protección fronte ao que el denomina 'gaitas invasoras'. Critica que moitas bandas de gaitas, sobre todo en Ourense, Ferrol ou Vigo, adoptaron un instrumento marcial, roubado da tradición escocesa. “Temos unha gaita propia e non podemos deixarnos pisar”.

“Enganan aos alumnos, dicíndolles que esa é a forma de tocar propia de Galicia, pero cando as Deputacións pechen o grifo e deixen de regalalas este negocio morrerá”, asegura taxativo. De momento, a el o que lle sobra é traballo. Coa madeira ben seca, toca poñela redonda, furala, anelala e preparar o punteiro. “É o que máis tempo leva facer, pero é o que máis me gusta porque dun taco sen vida estás sacando vida”. O máis aburrido é pulir con lixas.

Dende que secou a madeira ata que a gaita se pode tocar pasan dez días de traballo. E por eles, dependendo dos caprichos de cada quen e do material empregado, Mouriño cobra entre 770 e 2500 euros. Ten que custar moito poñerlle prezo á dedicación, ao esmero, ao coidado de cada detalle. Pero o artesán vive diso e Mouriño é, ante todo, un artesán dende a cabeza ata a punta dos seus zapatos verdes, que parecen ter vida propia.

Ao saír, os ollos volven ao vestido violeta dos frecos brancos. Segue alí, colgado. De portas a fóra, A Grileira pasaría por unha tenda de música e instrumentos tradicionais. O seu escaparate está decorado con discos de Carlos Núñez, Fuxan, Marvela ou Treixadura. Pero un letreiro da mesma cor que a bata de Xosé Lois déixache claro onde estás: 'Mouriño, obradoiro de gaitas'. Entra un cliente e soa unha pandeireta. Rematou o descanso.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



crítica periódico `La Opinión´ concerto 3azoteas IBEROJAZZ 09 por Quinito Mourelle
http://www.laopinioncoruna.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009012000_13_253591__Cultura-Etetete
(texto engadido o día 28/ / 1/ / 09 )
QUINITO L. MOURELLE Hace aproximadamente un año, los integrantes de 3 Azoteas participaban junto a otros alumnos de la especialidad de jazz del Conservatorio Superior de Música de A Coruña -como lo harán el próximo día 29- en el combo que servía de muestra, bajo la dirección y atenta vigilancia de sus profesores, de las evoluciones de esos músicos tan jóvenes en su perfeccionamiento musical.

El proyecto del trío en cuestión nació, por tanto, como expresión de las inquietudes de una cantera que reclamaba su sitio con paso firme. Su actuación del pasado viernes, y el próximo lanzamiento de su primer disco, justifican sobradamente ese sitio ya ocupado y los logros de un trabajo serio y bien encauzado.

Su jazz bebe -en lo referente a su estructura, armonía e intención- del rock y el jazz progresivos, más empeñados en contar una historia que en limitarse a jugar con una progresión armónica estandarizada.

El pianista Iago Mouriño dispara alto, seguido y con tanto acierto que no deja una sola lata sobre su pedestal. Su mano derecha fluye con una dinámica y una técnica asombrosas, pero su discurso no pretende ser apabullante -a pesar de su inevitable protagonismo dado el formato- y también expresa buenas cotas de romanticismo. Éste quedó patente en su elocuente pasaje a piano solo en la versión del preludio de Chopin que también inspiró aquel célebre Insensatez arbolado por Jobim.

Otra versión de mérito fue el desfigurado Thriller de Michael Jackson. El resto del repertorio lo ocuparon bellos originales que lucirán con personalidad en su trabajo discográfico.

Miguel Queixas y Pablo Pérez dirigen desde sus puestos la trayectoria de la nave con mucho tacto: el primero con un toque sensible, equilibrado, alegre y exento de la descarga energética presumible para un contexto jazz rock (todo un acierto en pro del sonido del trío); el segundo con un gran sentido del espacio, con líneas muy emotivas en las baladas y con solvencia en los momentos de presión. Jazz con mucha salud.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Festicultores Troupe: "Somos da festa popular a saco, é o mellor que hai" | Galicia Hoxe
http://www.galicia-hoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=17&idNoticia=385052&idEdicion=1135
(texto engadido o día 21/ / 1/ / 09 )


“Queremos sementar cultura, sacala das salas e metela na rúa”.
Esta é a filosofía dos reis da xolda en Galicia, que se desdobran en
‘troupe’ balcánica ó estilo Kosturica e en produtora ‘seria’ de concertos
e grupos. Co obxectivo de “traballar e traballar” afrontan o 2009 sen
medo á crise buscando alianzas alén da raia e coa vista posta no
bendito Xacobeo


MARTA RODRÍGUEZ


Na 'troupe' dos Festicultores non reina a paridade, pero lanzan un
aviso: "se houbese mozas, mellor"


Cultivadores de festas. A esencia galega recollida nunha soa palabra:
Festicultores. Un grupo de amigos namorados do rachí puro e duro, da
esencia da verbena e do pasacalles e das noites regadas pola
medicina k do licor café deciden embarcarse nunha aventura para
revitalizar o que máis lles gusta e fundan este clan, desdobrado en
grupo e produtora e impulsor dun dos eventos musicais máis
importantes do país, o Reperkusion de Allariz. Para comprender mellor
esta voráxine, falamos con Xurxo Seara, un dos seus fundadores, que
confesa que "agora si poden vivir da xolda".


¿Como xorde a idea de transformarvos en Festicultores?

Queriamos montar algo, xa traballabamos e sempre nos gustou a
festa e organizar cousas. Miguel e mais eu estabamos en Madrid e
vimos un oco para facer algo e regresamos. Agora temos en marcha
moitas cousas, desde o festival Reperkusion de Allariz ata proxectos
específicos, e ademais levamos grupos galegos como Banda
Potemkin, Pulpiño Viascón, Sacha na Horta, Magnific Band, Miñor
Swing e Festicultores Troupe.



Eses sodes vós, ¿non?

Si, é o noso grupo paralelo, o produto estrela, un pasacalles
balcánico, espectacular, con teatro, sketchs e música de
moita festa.



¿A paridade non vai cos Festicultores? Porque sodes todos homes...

Si, somos todos homes e traballa con nós unha rapaza. Foi casual,
non buscado, porque os que montamos isto somos amigos de toda a
vida e coñecémonos desde pequenos. Podería haber mozas que non
habería ningún problema, mellor incluso (risos).



O voso lema é "cultivadores de festas". ¿Vénlle que nin pintado a Galicia?

Si, démoslle bastantes voltas ó nome e ao eslogan e define o que
facemos, sementar festa e cultura aló por onde imos, non só a troula,
senón achegar algo máis segundo o caso, o evento e claro, o que che
pidan.



Facedes de todo, produtores, montades concertos... ¿en que ámbito
vos sentides máis cómodos e tendes máis traballo?

A nosa especialidade está na rúa con Festicultores, cos espectáculos,
que é o que máis nos gusta, sacar das salas a cultura e metela na
rúa, aínda que tamén facemos outro tipo de cousas. Ó longo destes
seis anos fixemos outro tipo de acordos e colaboracións coa xente
que leva a Manu Chao, e con eles temos unha empresa a medias que
se centra máis en artistas internacionais e que ten un equipo de son
moi potente, do mellor de Galicia e incluso de Europa. É no que
andamos agora, nestes momentos de crise buscamos colaboracións
con empresas de fóra e de aquí para que todo saia máis barato e
poder tirar para adiante.



¿Pódese vivir disto en Galicia?

Non sei, nós vivimos os catro disto (risos). O que si que hai que
traballar moito, e collemos unha época na que todo está máis en alza
no senso en que as festas e os eventos están cambiando un pouco,
moitas comisións collen xente nova e deciden levar grupos galegos
non só de folk, senón tamén de rock e tratan de mesturar, sen
esquecer as orquestras. Apóstase polo moderno, por ensinar o que
temos aquí, que hai moitísimo produto interesante pero descoñecido.




Falas de algo máis moderno para fuxir da imaxe de Galicia como un
país de pandeireta, pero o que máis triunfa de todos modos son as
festas populares porque os festivais indies non teñen moita resposta
cando se fan, ¿non?

Nós somos da festa popular a saco, é o mellor que hai. Agora teñen
entrada outros produtos, e apóstase polo modelo de festival con
pasacalles e varios concertos. Aí ábrese un oco para este sector e,
respecto do que me preguntabas se se pode vivir disto, como
empresa temos moitos grupos, facemos festivais, movemos equipos
de sons, pero o que é máis complicado é saír adiante como músico.
Supoño que pasa aquí e en todos lados, é unha industria que non
contribúe tanto ó PIB como outras como o cinema, que están máis en
alza.



Agora que xa vivimos en clave electoral, ¿cres que o cambio de
goberno dinamizou a vida cultural nestes catro anos?

É complicado falalo desde o punto de vista empresarial porque nós co
anterior goberno só estivemos ano e medio e eran os nosos comezos.
Como espectadores, creo que a evolución foi a mellor e está claro que
hai que seguir adiante. A verdade é que penso que onde máis se nota
é na xuntanza entre as empresas galegas, coa creación da Axencia
galega de empresas musicais, que fomenta a nosa presenza en
certames internacionais como o Popkorn.



O ano que vén estamos en Xacobeo. ¿Que perspectivas tendes?

Supoño que traballar como todo o mundo o máis posible, estamos
sacando proxectos en marcha no noso estilo, buscando a innovación e
dándolle un punto de distinción centrándonos na rúa, en espectáculos
para todos os públicos. Sería o noso primeiro Xacobeo e, como
empresa, estamos un pouco á expectativa, pero é unha boa época.




¿Non nos podedes adiantar algo?

Está todo no aire, pero queremos que o Reperkusion, que é noso e
que está en alza, sexa unha parte importante do Xacobeo.


...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Por un método de gaita en francés
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/metodo/gaita/frances/elpepiautgal/20090118elpgal_14/Tes
(texto engadido o día 19/ / 1/ / 09 )


Un grupo de galos sin vínculos con Galicia fundan una federación
nacional para defender la música y la cultura gallega en el país vecino

En octubre, Christophe Bertandeau estaba pasando "una época muy
mala". Tanto, que en los "momentos más bajos" estuvo tentado de
aparcar para siempre sus proyectos. El estudio sobre la gaita gallega
que escribe en francés por las tardes, cuando sale del banco; las
conferencias sobre la cornamusa que va dando aquí y allá; el cargo de
presidente del colectivo que montó en 2007 para defender y promover
la música y la cultura gallega en Francia. En el número 12 de la rue
des poètes de Saintes, una localidad al norte de Burdeos, está la sede
de la Federation Française des Sonneurs de Gaitas et de la Culture
Galicienne Os Galaicos. Es allí donde vive Bertandeau, que cuando
viene a España prefiere que le llamen Cristóbal. Los 40 miembros que
integran Os Galaicos, sin embargo, se hallan desperdigados por todo
el país y se citan por internet. Por las venas de la mayoría no corre ni
gota de sangre gallega, no son "galiciens de sang", sino "d'âme, de
coeur, de passions", y dedican unas cuantas horas al día a dar "alma"
y "corazón" por esta "pasión".

Reconocen que Carlos Núñez tiene buena parte de culpa. Quién iba a
pensar que unos franceses marcados como todos sus compatriotas
por el tópico del chovinismo iban a gastar energías en difundir las
partituras, los grupos, los discos y la manera de hacer de los luthiers
gallegos, pero llegó el vigués al festival de Lorient, alguien dijo que
era el Jimmy Hendrix de la gaita y la música gallega se puso de moda
entre los que ya compraban folk bretón o irlandés. Bertandeau, por
ejemplo, tocaba por entonces la gaita escocesa. Y quedó
"enamorado", "como todos los que la escuchan", de la "música llena
de alegría" que se hacía al final del Camino de Santiago, un camino
que hasta entonces era el único motivo que había despertado el
interés por Galicia de los franceses. Su primera gaita gallega la tuvo
después de asistir al Festival Internacional de Luthiers de St. Chartier.
Se hizo amigo del fabricante de Carballo Francisco Calvo Regueiro, y
empezó a representar sus instrumentos al norte de los Pirineos.

Bertandeau y Richard Bagno, otro francés prendado de lo gallego,
decidieron en verano de 2005 que había que organizarse y dos años
después consiguieron hacerlo, amadrinados desde el principio por
Cristina Pato. Ahora Os Galaicos tienen una tropa de padrinos:
además de Pato, están Daniel Bellón, Anxo Lorenzo, Mutenrohi, Luar
na Lubre y la banda Xarabal. El último día de este año los llamó, para
ofrecerles su apoyo, Susana Seivane.

Los franceses también se han aliado con los dos centros gallegos de
París y el otro que hay en Marsella. Tienen una web
(www.os-galaicos.com) en francés que poco a poco van traduciendo al
castellano. Al abrirla, también aparece la opción de consulta en
gallego, pero de momento no han conseguido que nadie se ofrezca
para traducirla. Necesitan traducir, además, sus estatutos. Es el
requisito que les pone la Xunta para darles alguna ayuda y facilitarles
profesores, porque ellos quieren organizar cursos allá. Cada vez hay
más gente que se pone en contacto con Os Galaicos para pedirles
partituras, discos que la Fnac no tiene y algún método de gaita en
francés. De momento sólo les pueden facilitar libros en gallego, y
esperan como agua de mayo el nuevo texto didáctico que prepara
Bellón. En cuanto se publique, lo traducirán a su lengua.

En Francia hay 30 tipos de gaita, pero ellos prefieren la gallega. "No
hace falta tener raíces para amar una tierra. Las raíces se echan
donde uno quiere", sentencia Bertandeau. Aunque los bretones, el
único pueblo galo que conservó su cultura celta, los miren "con
recelo", siguen adelante, y montan un puesto con banderas y libros
gallegos en todo festival al que pueden asistir. Ahora sueñan con
hacer, aunque sólo sea por un día, una banda con sus padrinos. Y
mientras preparan su participación en la Semana Gallega de París, del
10 al 17 de mayo, están formando el primer grupo francés de música
gallega. "Se va a llamar Noite das Meigas", cuenta Cristóbal orgulloso.
El debú será en julio, y estará con ellos Mutenrohi.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Nani García: `O defecto do jazz en Galicia é que mira demasiado alén do Atlántico´
http://www.galiciae.com/nova/23124.html?lang=gl
(texto engadido o día 11/ / 1/ / 09 )


Entrevista cun dos fundadores de Clunia Jazz

Nani García: "El defecto del jazz en Galicia es que mira demasiado al otro lado del Atlántico"


Pablo Barro. EFE.

Nani García, compositor, pianista y uno de los fundadores de Clunia Jazz, una de las bandas precursoras del jazz en Galicia, cree que uno de los grandes defectos cuando se habla de la música en general, pero del jazz en particular, es que "la gente se olvida de que estamos haciendo arte".

Asegura estar "muy emocionado" con el nuevo proyecto de esta formación, que comenzarán a grabar tras su reaparición en el festival Iberojazz 2009, que se celebrará en A Coruña desde el próximo jueves 15 y hasta el 31 de enero.

Pregunta: ¿Cómo surgió Clunia Jazz?

Respuesta: Surgió del núcleo de los tres músicos que forman la base rítmica y que son los que se mantienen: Fernando Llorca en la batería, Baldo Martínez en el contrabajo, junto conmigo, a principios de los ochenta.

Nos conocimos tocando en el Filloa. El saxofonista Antonio Cal, que tenía una mayor formación y experiencia en el jazz nos sirvió como acicate. A partir de ahí empezamos a movernos por España e ir creciendo. Al contrario de la mayoría somos un grupo autodidacta.

Mirada al pasado
P: ¿Qué ha pasado en Clunia en estos más de 25 años que lleva en activo?

R: Hemos tenido épocas de más actividad y otras de menos. Los años 90 en España fueron bastante penosos en todos los aspectos, pero sobre todo culturalmente. A partir de finales de los 80 cada uno se dedicó a cosas por su cuenta, siempre dentro de la música.

En los 90 tocábamos de una forma más esporádica, y a partir de ahí se complicó la vida porque cada uno vivía en un lugar distinto. Ahora, lo que hacemos es reunirnos de vez en cuando, una vez al año como mucho.

P: ¿Cuál es la relación de A Coruña con el jazz?

R: Coruña para nosotros es la cuna, a pesar de que el batería es de Vigo y Baldo, de Ferrol. Aquí siempre hubo una buena relación con el jazz. Hay un grupo de gente, no muy numeroso pero tampoco despreciable, que asiste a los conciertos.

En los 80 hubo un festival que más tarde desapareció, pero también aparecieron nuevas opciones. El jazz también tiene sus limitaciones en cuanto a público, eso hay que admitirlo.

P: ¿Cómo afrontáis el proyecto de grabar un nuevo disco y emprender una gira?

R: Pues con mucha ilusión. A mí, personalmente, me supone un refresco volver al jazz. Me dedico a componer, trabajo para películas, para televisión... incluso hago música un poco pura, que es lo que me gusta.

Entonces, cuando quedas saturado, viene muy bien sacar la cabecita y hacer cosas frescas. Es una manera de convivir con el jazz de forma sana.

El jazz en Galicia
P: ¿Cómo ha evolucionado el jazz en Galicia en estos años?

R: Ya empieza a haber dos generaciones, y eso es importante. La bonanza económica facilitó que la gente tuviese acceso a mejor educación y a más contenidos.

La segunda generación de jazz en Galicia tiene una educación más escolástica y más ortodoxa. Para mí el único defecto es que miran demasiado para el otro lado del Atlántico.

Están obsesionados con el jazz americano cuando en Europa llevamos ya muchos años y empieza a haber muchas referencias distintas.


...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A tradición dos cantos de Nadal
http://www.anosaterra.org/nova/a-tradicion-dos-cantos-de-nadal-.html
(texto engadido o día 8/ / 1/ / 09 )
PANXOLIÑAS, MANUELES E CANTOS DE REIS

Bocixa/ Raquel Rey . ANT TV pasou un serán con Maghúa, un
grupo da Coruña, convidado a un serán no concello ordense de
Tordoia, que mantén a tradición dos cantos de Nadal e de Reis.


Amais, falamos con algúns veciños que nos contaron como se vivía
antes o Nadal. Non hai tantos anos (e aínda hoxe, de feito), o mellor
xeito de celebrar estas festas era botando cantareas e sacando
puntos, a golpe de gaita e ferreñas. No noso cantigueiro tradicional
temos, amais, tres tipos de canto para cada data sinalada: as
panxoliñas para o Nadal e a noiteboa, os Manueles para aninovo e os
cantos de Reis para cando veñen os de Oriente repartir agasallos. A
memoria destes veciños aínda conserva boa parte dese repertorio.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



As almas da noite de Kastomä
http://www.anosaterra.org/nova/as-almas-da-noite-de-kastomauml.html
(texto engadido o día 29/ / 12/ / 08 )
Son Sito, Óscar, Manolo, David e Soneira, os cinco forman Kastomä,
un grupo de rock nacido na vila de Ordes. Desde o seu primeiro
concerto hai oito anos foron creando o seu propio son que se plasma
no último disco Almas da noite, un tributo á noite e ás persoas que
nela habitan.

ANT TV estivo con Kastomä no seu local de ensaio para falar con eles
e coñecelos máis de perto.










...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Xose Manuel Budiño: «Toco para transmitir emocións»
http://www.lavozdegalicia.es/portada/2008/12/22/0003_7416572.htm
(texto engadido o día 29/ / 12/ / 08 )
Non cre na sorte no traballo, senón na constancia; é parte dunha xeración de superheroes da gaita; e acaba de descubrir o recomendables que son as vacacións

Nacho Mirás 22/12/2008

Calquera diría que Xosé Manuel Budiño Lorenzo (Moaña, 1969) está a piques de entrar no club dos 40. Anos, non principais. O seu último disco, Home, é un exemplo da madureza dun músico que sempre soubo que quería vivir do seu traballo.

-Veño de ler: «Budiño no top ten do Reino Unido». Iso si que impresiona...

-Imaxínate... Soubémolo hai pouco menos dun mes, coa lista na revista Songlines, centrada en música folk e músicas do mundo que se distribúe en todas partes. Comezado xaneiro, o disco xa se distribuirá no Reino Unido tamén. Estamos moi contentos, temos feito moitos concertos en Inglaterra, Irlanda e Escocia, pero sen a posibilidade aínda de ter o disco físico.

-¿Que pensa que lle puido chegar tanto aos ingleses para poñelo entre os dez favoritos?

-É indubidable que conectan, hai unha gaita moi presente, eles teñen tamén ese instrumento moi de man. E temos contacto desde hai vinte anos con músicos de alá, hai un circuíto que comezou en Ortigueira e se expandiu por toda Galicia. Practicamente todos os grupos irlandeses, escoceses e bretóns de nome xa estiveron aquí. Hai moita conexión, aínda que despois as músicas sexan moi distintas.

-E, en directo, ¿o público desas terras entrégase igual que o galego?

-Iso está a pasar en calquera parte do mundo. Atópaste no Líbano, por exemplo, en Marrocos, e non sabes o que pode pasar alí. Nos dous últimos anos pasou en Bulgaria, coa xente levantada nun teatro; en México, na praza do Zócalo, que é como dez veces o Obradoiro, con 50.000 persoas... Incrible. Imaxina as sorpresas que levas en Siria, en Xordania...

-A estas alturas, o medo escénico estará superado...

-Si, en canto sobes ao escenario xa está. Hai unha cousa moi clara: toco para transmitir emocións, non hai máis. Se vives o que fas cada día e o levas a un escenario, o público vai bailar se ti queres; vai dar unha viravolta se queres... Depende de como comuniques. A xente ten que ver un concerto como unha película, na que hai que emocionarse, que bailar, ten que recollerse, deixarse levar polas emocións.

-Pero vostede, no escenario, non fai tanto teatro como outros, transmite igual, pero con máis clase, é, se mo permite, menos fantasma...

-Aprendín desde moi pequeno que isto é unha profesión a longo prazo. Con quince anos estaba polo festival de Lorient descubrindo músicos que vivían diso, tiven moi claro que eu tamén o quería para min. Isto é unha profesión, non un fume que desaparece nun par de anos. Hai que telo moi claro e, por suposto, ter unha visión empresarial do traballo, cos pés na terra. Ou se che poden subir os fumes.

-Grandes gaiteiros saíron da súa xeración; penso en Carlos Núñez, en Anxo Pintos, tantos outros. ¿Que pasou?

-É certo que coincidimos toda unha xeración na época da Universidade Popular de Vigo. Hai unha persoa clave aí, Antón Corral, mestre e artesán. El nos fixo ver moi claro que isto podía ser unha profesión de futuro. Unha vez, nunha clase, preguntounos a todos que por que estabamos na Universidade Popular. Eu tiña dezaseis anos e falei moi decidido: «Eu quero vivir disto, non concibo outra cousa». Foi case unha xeración espontánea que tivo presente o que quería facer.

-Estou confundido sobre o título do seu último disco, «Home», fala do home-persoa ou da acepción inglesa, do fogar; igual das dúas...

-O que ti queiras. Nun primeiro momento era home, humano, pero xa nos demos conta que o lerían como fogar. Tamén por cabo Home, esa referencia ao cabo que todos os mariñeiros que entran na ría de Vigo teñen que tomar como guía, unha homenaxe á xente mariñeira que pasa gran parte do tempo fóra para buscarse a vida. Como de familia de mariñeiros que son, síntome nesa onda. E home, como fogar, tamén, porque todos estes países polos que viaxamos son como a nosa casa.

-Cando colga a gaita e sae á rúa, a xente recoñece a Budiño...

-Si e non, é algo que nunca me preocupou. Pero non é desagradable.

-¿Fai máis cousas que vivir de e para a música?

-É complicado. Levo toda a vida así e agora está a chegar o momento no que estou descubrindo outras cousas, como marchar de vacacións. Empezo a reflexionar sobre ese tema e fago algunha escapada; no é bo estar continuamente pechado no estudio.

-Chegando aos 40, ¿non pensou en ter fillos?

-Teño un can precioso ao que quero moitísimo [ri]. É unha das miñas paixóns.

-Hoxe hai sorteo da lotería de Nadal. ¿Xoga?

-Nunca. Nunca creo na sorte no traballo; creo na constancia.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



As tertulias do Diario: música
http://blogs.crtvg.es/mu/diariocultural/2008/12/23/as-tertulias-do-diario-musica/
(texto engadido o día 23/ / 12/ / 08 )


Abrimos no Diario Cultural unha serie de tertulias que ao
longo desta semana nos van levar polos distintos sectores
culturais, para observalos, analizalos, pensalos máis en
detalle. E comezamos coa música que escoitamos neste
2008, coa situación da industria discográfica, os
concertos… Para iso acompáñannos os músicos
Anxo Pintos e Fernando Abreu,
o responsable do selo discográfico Falcatruada
Sergio López e a crítica de música do diario cultural, Uxia.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Longa vida ás tradicións en Santalla
http://elprogreso.galiciae.com/nova/22330.html
(texto engadido o día 23/ / 12/ / 08 )


Andrés R. Gavino / El Progreso (Lugo). Cando nin a Playstation
nin a estrea nos cines de High School Musical eran un referente de
lecer para os máis novas, os xogos e deportes ao aire libre eran unha
diversión que todos practicaban. En Santalla, unha pequena aldea da
Pontenova, propuxéronse a recuperación desta parte lúdica do pasado
coa que os nosos antepasados adoitaban gozar do seu tempo libre.

E os recoñecementos non se fixeron esperar. A Mostra de Xogos e
Deportes Tradicionais de Santalla, logo da celebración de tan só dúas
edicións, foi galardoada este ano pola Xunta de Galicia co Premio do
Deporte Galego á mellor iniciativa de deporte tradicional. “Éste é un
recoñecemento moi importante en tanto que supón un agradecemento
ao traballo que se fai durante todo o ano; o premio non é só para a
mostra, senón para toda a xente que traballa nela, dos que se
achegan para vela e da Pontenova en xeral”, asegura o presidente do
Club de Xogos e Deportes Tradicionais de Santalla, Carlos Bermúdez
Martínez.

O éxito da iniciativa confirmouse este verán, cando a presenza de
case 4.000 curiosos superou con fartura a do ano anterior. “Intentouse
mellorar e foi máis completa; o clima estivo a piques de xogarnos
unha mala pasada, pero son os riscos que se corren ao facer unha
actividade ao aire libre”, di Bermúdez, Todos os que se achegaron á
cita puideron gozar de máis de 100 actividades ao longo do día, de
catros exposicións —entre elas unha de xoguetes tradicionais moi
laureada— ou da actuación musical do grupo galego Treixadura.

Nesta segunda Mostra celebráronse os campionatos galegos de chave,
birlos e billarda, este último inédito na cita pontenovesa. Ademais de
Galicia, houbo representación de Asturias, Castela e León, País Vasco
e Portugal que mostraron os xogos con máis tradición nos seus
respectivos lugares de orixe. Entre o máis rechamante, o presidente
destaca “o corte de tronco en altura dos asturianos e este ano tamén
o levantamento de fardo dos vascos”.

A participación activa de todos os que se achegan ata Santalla para
gozar da xornada é fundamental. “Hai a posibilidade de xogar á ra,
camiñar con zancos, tirar ao prato... aínda que sen dúbida o que máis
éxito ten é o tiro da corda", sinala Bermúdez. Danse situacións
singulares que chaman a atención dos presentes como "ver a varias
xeracións participando no mesmo xogo; poden estar os avós, os pais
e os netos xuntos e son os maiores os que lles explican aos máis
novas como se xoga”.

A volta á vida dunha aldea
O éxodo rural é algo que non pasa inadvertido a ninguén. Ante esta
situación que afecta a todas as aldeas só quedan dúas alternativas:
renovarse ou morrer. Ante esta disxuntiva, en Santalla optaron polo
primeiro, convertendo o seu pequeno núcleo de casas nun referente
para Galicia.

Os veciños, que se fan chamar ‘argalleiros' durante a xornada,
traballaron na consecución do proxecto desde o primeiro minuto.
"Foron un factor moi importante; nunca puxeron pegas para axudar a
nada”, di Bermúdez.

14 casas habitadas por 30 persoas son as que conforman o núcleo de
Santalla. Durante a Mostra, sofre un cambio total e o número de
persoas dun día normal na aldea multiplícase.


Nacemento nun torneo de veciños
Antes de celebrar esta Mostra, os veciños de Santalla organizaban
durante as festas patronais un torneo de birlos que foi o xerme do
actual despregamento de xogos que ofrece esta cita anual. "Era algo
que estaba dirixido sobre todo aos veciños e aos invitados da festa,
sen máis”, relata Carlos Bermúdez. Logo dalgúns anos sen que se
celebrase a festividade e, xa que logo, o campionato, un grupo de
veciños decidiu pór en marcha o traballo que se convertería na reunión
de xogos tradicionais máis importante de Galicia.

A magnitude da iniciativa era descoñecida por todos. "é algo único a
nivel de Galicia; estaría ben que noutros lugares tamén se fixese,
porque a competencia sempre é boa", di o presidente.



...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A música da lusofonía, unha marca de éxito no mundo
http://www.vieiros.com/nova/70857/a-musica-da-lusofonia-unha-marca-de-exito-no-mundo
(texto engadido o día 16/ / 12/ / 08 )
Trinta programadores, músicos, promotores e xornalistas debateron en Pontevedra como promover unha etiqueta para a nosa música.


O obxectivo de calquera rede é a coordinación de iniciativas, a formalización de proxectos de coprodución. Tratábase ademais de que destes dous días en Pontevedra xurdise unha folla de ruta, un manifesto ao que despois se poida unir máis xente. Trátase de animar á iniciativa pública a favorecer estes procesos, de encher os ocos que faltan nas ligazóns, os elos elididos. Prodúcese ás veces, no entanto, que a actividade persoal de moitos promotores, unha vez que ten éxito, o que provoca na administración é unha actitude de desentendimento: se unha iniciativa xa existe non hai por que gastar esforzos en promovelo".

Nestas redes ofrécesense servizos, pero tamén se ofrecen necesidades. Os promotores necesitan músicos, os músicos necesitan promotores, e ambos os dous precisan de espazos. Ás veces os espazos son o primeiro floco que cómpre pechar. Sobre todo neste tempo no que a música deixou de ser algo físico, para se converter os discos en tarxetas de presentación dos artistas. Agora as xiras son unha das principais fontes de ingreso dos autores e dos produtores.

Cómpre, polo tanto, falar do tema máis importante: a creación de público, como chegar aos consumidores de cultura. Os artistas, como Narf, láianse de que ás veces a dificultade de pechar acordos para as actuacións fai que os esforzos da creación non produzan resultados: "ás veces fas unha montaña para parir un rato: fas un espectáculo para dúas actuacións, ou ás veces tes que agardar dous anos para presentalo". Quizais cómpre inverter os termos: crear unha estrutura de distribución no que poidan traballar os artistas.

Avances na creación de estruturas
Vanse producindo avances. A Rede Galega de Música ao Vivo demostrou a existencia dunha forza creadora que, cando menos en número, amosa unha extraordinaria fortaleza, pois até oitocentas bandas e solistas presentaron a súa solicitude para actuar nas máis de cincuenta salas asociadas. Por debaixo está aínda a forza dos grupos emerxentes, os que participan en Nsaio e na rede de salas de ensaio, un total de catrocentos; o futuro da música galega. Non só en Galiza, senón que a través do acordo con Audiência Zero, vinte grupos galegos puideron actuar no norte de Portugal, e outras tantas bandas do sur do Miño fixeron o mesmo en Galiza. Nos vindeiros meses veremos tamén o resultado dos acordos aos que a RGMV chegou cos artistas cataláns no mercado de Vic, polo que os grupos galegos e cataláns actuarán nun e noutro país. As administracións, repetiuse máis dunha vez no foro, non poden dedicar todos os seus esforzos para que as bandas galegas actúen no país, non se debe caer na endogamia, cómpre promover, con reciprocidade, a saída dos nosos músicos ao exterior.

No debate estivo presente o responsábel de Canarias Crea e o MACC (Mercado Atlántico de Creación Contemporánea). Tamén Carlos Seixas, director do Festival de Músicas do Mundo de Sines. Ou tamén Antón Martínez, o representante de Transeurope, unha rede de locais de con ducias de salas en todo o continente. Ou o Benjamin Taubkin, coordinador do Mercado Cultural Iberoamericano de Salvador de Baía, un xigante cultural, referencia no Brasil, que acolle máis de cen eventos nos seus catro días de duración.

Elías Torres, vicerreitor de Cultura da USC, recibiu aos participantes no foro cun "chegaron ao lugar das orixes" e ofreceu un breve relatorio baseado en aspectos teóricos e lingüísticos: "aos galegos a lusofonía fícanos lonxe; nós non somos fillos do luso, somos anteriores. Por que non chamalo 'galeguía'". E destacou a importancia de iniciativas como Cantos na Maré e no valor de acadar os obxectivos propostos e a dificultade de mover os marcos mentais existentes: "Isto é un proceso. Os galego ás veces esquecemos que tamén somos un proceso". Elías Torres leva un tempo traballando na creación na USC dunha cátedra dedicada a Chico Buarque.

"Correr riscos"
Jose Rui, de Tondela, animou a correr riscos. Falou da súa experiencia nesta pequena vila do centro de Portugal, duns seis mil habitantes, que cada ano é quen de organizar tres festivais de música, o máis coñecido de todos o dedicado ás músicas do mundo. Xa dende finais dos anos setenta, coa forza que aínda proviña da revolución de 1974, procedeuse a crear lazos, formar unha rede, para a organización dos primeiros eventos musicais. Todo funciona en rede; músicos, promotores, divulgadores: un traballo de cooperación que agora se realiza a través de Internet. Fíxose por necesidade, pola limitada dimensión da localidade, o seu afastamento dos grandes centros (sitúase a máis de douscentos quilómetros de Lisboa ou de Porto), e polo carácter conservador da rexión na que se asenta. Loitar contra o conservadurismo imperante foi unha das razóns que moveu a Rui e a outras persoas a crear esta alternativa cultural. Hoxe, a rede creada e acrecentada deu lugar a unha estrutura de tres auditorios, un teatro ao aire libre, estudios de gravación e obradoiros; de xeito de bandas de Porto ou Lisboa teñan a Tondela como espazo de creación.

Falou tamén Narf, un dos activistas que vai moitos anos por diante destas iniciativas; de certo que estes proxectos nacen ao abeiro do camiño aberto por estes pioneiros, e nacen tamén como apoio e estrutura para estas ideas. Narf fixo da lusofonía o seu espazo de creación e difusión; Hoje a ahoje, as colaboracións con Manecas Costa, os concertos en Mozambique. En portugués, en galego, e nas linguas autóctonas africanas, algo que sorprendeu e agradou enormemente aos músicos locais: "un branco, un europeo, cantando nas nosas linguas locais". "Trátase de que aquilo que temos en común sirva para apreciar o que temos de diferente.

O portugués é aquí unicamente un instrumento de comunicación", di Narf. Algo co que concorda Xavier Belho: "a lusofonía como instrumento, como etiqueta, non como fin en si mesmo". Conclúe Narf: "O que debería saír de aquí é unha rede de persoas activas e entusiastas: activistas, creadores, espazos e divulgadores, que teñan a vontade de crear cousas. E que a partir desta rede inicial se cree algo meirande". A lusofonía como etiqueta e como valor, por riba das fronteiras e das linguas. De feito Fran Pérez marchou este luns cara á India para ofrecer dous concertos.

Internet como plataforma
Gran parte do éxito da música da lusofonía dependera do uso eficaz que se faga dos medios de comunicación. En boa medida de Internet, o soporte que traspasa as fronteiras estatais con maior eficacia e pode unir a persoas con gustos comúns. Seguramente Internet é aínda incapaz de se converter nun medio de masas da dimensión social da televisión. Non pode selo agora e non o poderá ser, porque Internet non é un medio de masas. A rede permitiu, por exemplo, que os Dealema de Porto enchesen salas de concerto en Galiza sen apenas promoción previa nos medios tradicionais; o público asistiu atraído non pola lingua, senón polo hip-hop da banda, que coñeceran pola rede.

Porén, os usuarios da rede no futuro non serán en conxunto tan activos como os superusuarios pioneiros da web 2.0. Será necesario simplificar os soportes, unificar os proxectos, non duplicar esforzos, dar todo moi mastigado e ofrecer todo (escoita de música, descargas, foros, axenda...) xunto, nos mesmos contedores. E pensando sempre nos usuarios.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Voces Ceibes
http://elprogreso.galiciae.com/nova/21896.html
(texto engadido o día 16/ / 12/ / 08 )
Maria Xesús Nogueira .
A Pasada semana a Universidade de Santiago e a Fundación 10 de Marzo celebraban unha homenaxe ao grupo Voces Ceibes con motivo do corenta aniversario da súa creación. O lugar escollido para o evento, o Salón de Actos da Facultade de Medicina, non podía ser máis significativo, pois foi alí onde os membros do grupo conseguiran organizar, en abril de 1968, e sorteando as coñecidas prohibicións do réxime, un concorrido e exitoso concerto no que soaron as cancións do que sería o xermolo do grupo. O público que ateigaba a sala saíu cantando ‘Venceremos nós’, versión galega do himno pacifista ‘We shall overcome’ popularizada nas revoltas estudantís dos anos sesenta.

Corenta anos despois, os membros de Voces Ceibes (coa excepción de Xerardo Moscoso, que saudou o acto desde as súas terras mexicanas de residencia) volveron subir ao escenario para entoar o mítico himno e facernos lembrar que Galicia tivo, nuns tempos marcados polas mobilizacións estudantís e pola loita antifranquista, a súa particular banda sonora. Nacía por aqueles anos a chamada Nova Canción Galega, interpretada por voces que, andando os anos, habían ter unha traxectoria diversa: Benedicto, Vicente Araguas, Guillermo Rojo, Xerardo Moscoso, Xavier González del Valle ou Miro Casabella.

Entre os méritos de Voces Ceibes cómpre salientar o feito de teren creado unha alternativa á música popular galega, estancada naquela altura na vertente tradicional. Non foi menor o labor de difusión que fixeron, coas súas versións, da poesía dalgúns autores, moi especialmente de Celso Emilio Ferreiro.

O marco político da transición democrática, a deriva da poesía galega cara a un abandono do verso social e a popularización entre nós de novos modelos musicais, os máis deles de procedencia anglosaxona, arrombaron na desmemoria durante algún tempo os derradeiros acordes de Voces Ceibes.

Nos últimos anos, a música popular galega experimentou importantes transformacións, axudada sen dúbida polas novas formas de difusión, entre as que Internet ocupa un lugar principal. Das voces máis novas xurdiron numerosas e variadas alternativas á música tradicional que van da canción de autor ao punk ou ao hip hop. As novas propostas semellan fortalecer un sector ben necesitado de normalización lingüística e historicamente
ameazado por presións externas. Neste novo escenario, resulta curioso comprobar como algunhas destas voces volven beber das fontes inesgotábeis dos nosos poetas e chegan mesmo a versionar algúns dos temas de Voces Ceibes. Velaí están, por citarmos só algúns nomes, Tino Vaz, O Leo i Arremecághona, García, ou Ataque Escampe, intervindo na realidade social coas súas mensaxes e facendo vibrar coa voz da poesía galega os auditorios. Velaí tamén ronsel revolucionario de Voces Ceibes.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Concierto de “bOnOvO” na Fnac, un proxecto nacido das inquedanzas de 3 músicos
http://www.xornal.com/article.php?sid=20081215104318
(texto engadido o día 16/ / 12/ / 08 )


Un novo son é a base desta formación que funde tres instrumentos e
personalidades propias nunha simbiose musical imprevisíble.

Tres músicos galegos: Oscar Fernández, Roberto Grandal e Pulpiño
Viascón, com traxectorias musicais moi dispares (“Os Cempés”,
“Diplomáticos de Monte Alto”, “Budiño”, “Susana Seivane”) confluiron
nun innovador proxecto de zanfonas, acordeóns e percusións
electrónicas que véu a luz no 2007 e que se plasmou nun disco que
foi presentado na Fnac.

A fusión das músicas que levan no seu interior conforma este trío,
lixeiramente asíncrono. “bOnOvO” comeza con esta gravación o
camiño na busca dun son que non entende de etiquetas, co afán de
romper as barreiras do establecido e que ten como principio
fundamental a fusión de tres instrumentos e personalidades propias,
nunha simbiose musical imprevisible. O proxectyo agora gravado
presentárase para Galicia no verán de 2007 no escenario do Festival
do mundo celta de Ortigueira, e a través de Abada para o resto do
mundo na feira internacional WOMEX en Sevilla.

O grupo destaca como un proxecto innovador no tocante ao
tratamento dos instrumentos, ao uso e adaptación do cancioneiro
popular incluso a través de melodías do século XV, aínda que o
repertorio ofrece unha maioría de composicións propias. A esencia
acústica da zanfona ou do acordeón, mesturados con batería
electrónica, e nos concertos efectos e instrumentos virtuais,
proporciona as ferramentas ao trío para interpretar en rigoroso directo
todos os elementos que compoñen o son de “bOnOvO”. O disco que
leva o seu propio Nome saiu ao mercado en maio de 2008 e
representa fielmente o traballo da banda en directo: Fresco, elegante,
enerxético e contundente.

Oscar Fernández toca a zanfona, instrumento de fonda raigame
galega que nas súas mans adquire novas dimensións. Nos seus
comezos familiarizouse con instrumentos como a frauta, a guitarra ou
o acordeón.

A partir da creación do grupo “Os Cempés”, destacou como compositor
sendo o artífice das composicións e arranxos nos cinco traballos
discográficos que editou a banda ao longo dos dez últimos anos,
sendo hoxe en día unha das bandas galegas máis representativas e
carismáticas.

Durante a súa andaina musical, colaborou ademais con outros artistas
como “Chouteira”, “Xochilmica”, Uxía Senlle, “O Jarbanzo Negro” ou
Doa. Destacou o traballo discográfico realizado xunto con Germán Díaz
e Marc Egea sobre á interpretación actual da zanfona en España. Na
actualidade imparte clases de zanfona en diferentes escolas onde non
só ensina a interpretar música tradicional e outras músicas coa
zanfona, tamén explora todas as capacidades e avances técnicos que
existen ao redor de este instrumento.

Roberto Grandal, que cursou estudos de solfexo, harmonía, Historia
da música e canto no Conservatorio da Coruña e estudos de acordeón
no Conservatorio Superior de Música de Barcelona, toca o cordeón
considerado un dos instrumentos máis completos pola variedade de
timbres e tesituras que posúe, así como polas capacidades como
ferramenta de acompañamento. Nas súas mans e coa axuda dun
ordenador, o acordeón transfórmase nunha versión electrificada de si
mesmo, engadindo liñas de baixo, sintetizadores e efectos
interpretados en directo, sen deixar de lado o son acústico e cálido do
acordeón.

Empregando a batería electrónica, Pulpiño Viascón dispón dunha
paleta de sons e efectos que selecciona para cada tema de
“bOnOvO”, engadindo sons electrónicos clásicos ou de vangarda, cun
estilo enérxico e persoal que imprime carácter a un instrumento
electrónico. Además de haber trabaxado como clown en diferentes
circos europeos, é a voz, o serrón musical e o autor de "In the
Ocean", un tema a xeito de hit que quere pechar cun sorriso o CD e o
Directo de “bOnOvO”.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A última banda bravú
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/ultima/banda/bravu/elpepiautgal/20081205elpgal_12/Tes
(texto engadido o día 5/ / 12/ / 08 )
Ruxe-Ruxe rematan a xira do seu sexto disco e entran de novo en estudio

DANIEL SALGADO 05/12/2008


"Díxose de nós que eramos o último grupo bravú, pero non o sei, depende". Tarde demais para o bravú, a banda formouse en 1996 e o primeiro disco data de 1999, e cedo demais para a explosión de Internet, Ruxe-Ruxe naceron no ronsel dos Diplomáticos de Monte-Alto e tamén miraron cara a "The Clash e The Pogues". "Se ser bravú é cantar en galego e ser de aldea e falar das cousas da aldea", explícase o cantante, guitarra e compositor Vituco Neira, "somos bravú. Para nós non é negativo". Ruxe-Ruxe pechou o mes pasado, no 20º aniversario de Galiza Nova, os trinta concertos de presentación de Xigante. Agora preparan a entrada en estudio para gravar as doce cancións que formarán o seu sétimo disco.


"Xigante foi un disco lento, de medios tempos; o novo vai ser moi punk, temas rápidos e punk", relata Vituco Neira, "e con aires de música tradicional". Pero unha tradición, a que lles interesa aos Ruxe, que non ten que ver "co que se entende por folk": "A banda evolucionou cara a un son máis brusco, máis duro, e no disco que gravaremos a comezos do ano que vén queremos crueza". Para Vituco Neira, frontman dunha banda que conta sete membros, a madureza dun proxecto musical mídese a través da clareza: "Cada vez temos máis claro o que queremos, e que facer para conseguilo".

Mais a historia de Ruxe-Ruxe arrinca na maneira punk de facer as cousas. E contra 1996 nunha aldea do extrarradio compostelán, Aríns. "O punk foi a grande escusa", di, "decatarse de que non é preciso saber tocar para facer unha banda". E engade: "As grandes cancións do rock&roll só necesitan máis de dous ou tres acordes, unha linguaxe doada". Para o máis semellante a unha orquestra neobravú que opera a día de hoxe en Galicia, amais de "espírito punk", precisou de catro amigos de instituto, os catro que aínda seguen a pé de palco: Xaco Barona, Xan Rico, Jimmy e o propio Neira.

"No grupo hai unha gaita porque entre os amigotes que fixemos o grupo había un gaiteiro, Xaco", lembra Neira. Nunha aparición na Serra de Outes o mesmo ano da fundación e coa Ruxe ruxe maketa, rexistrada por Piti Sanz, comezou a historia "dun grupo de xente que estaba facendo a vida; logo vén o traballo, as mozas e os mozos, os fillos, e todo cambia". Seis ou sete músicos foron, a dicir de Neira, vítimas desas circunstancias nunha formación que non atinxiu a profesionalidade. "Pero isto dá moitas satisfaccións", e esmiúza, divertido: "O ano pasado convidáronos tocar ás Azores, unha semana a gastos pagos".

E certo éxito de vendas: máis de 4.000 discos colocados d'A terra dos conventos (2002) e de Fervendo (2004) sitúan a Ruxe-Ruxe -canda os cerdeirenses Zënzar, o máis prolífico do rock en galego- na primeira división comercial. "Pero estou a prol da piratería e de descargar discos", admite. "Ao final, a música sobrevivirá na súa maneira máis orgánica, un músico tocando".

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Entrevista a Vaamonde, Lamas & Romero
http://www.galiciae.com/nova/21500.html
(texto engadido o día 5/ / 12/ / 08 )

''Botar unhas risas escoitando música debe ser unha das cousas máis pracenteiras''



Suso Vaamonde, Pedro Lamas e Xosé Lois Romero unen os seus talentos cun único obxectivo: pasalo ben, só con gaita, acordeón e saxo soprano. 'Vellas artes' é o suxerente título do primeiro álbum, publicado tras máis de dez anos sobre os escenarios, e que presentaron no Cultur.gal.

Pregunta: O título de 'Vellas artes' xa o di todo, ¿que obxectivo tiñan con este disco?

Resposta: O de 'Vellas artes' dío todo por ese dobre sentido que ten o feito de dicilo e que soe a bellas artes, pero ao poñelo con v, á parte de convertilo ao galego, permite combinar eses dous significados de artes antigas, que é a música popular que facemos nós e por outro lado o feito de relacionalo coas artes nobres, un pouco máis 'endiosadas' que son as belas artes.

P: ¿Como definirían o seu traballo?

R: Facemos o que cremos que é a nosa esencia, que é tocar música popular para pasalo ben, para transmitir bo rollo, e para sentirnos músicos, facer música sen máis á parte de parafernalias e loxísticas impresionantes, cada un co seu instrumento e dar unha visión persoal da música popular.

P: É unha música máis pensada para o directo...

R: Que o digas ti é sorprendente, porque nos parece que o disco non representa o que facemos nós. O que fixemos todos estes anos era facer directos, e nos directos convertímolo nalgo máis que música, son unha especie de shows, de performances, nos que a música é unha disculpa para facer outras cousas. No disco non está representado, e lamentámolo, pero nos encargaremos de transmitir que detrás dese disco hai un directo moi interesante.

A renovación da música galega

P: ¿Como se concilian as vellas artes con iso que se dá en chamar 'novo folk'?


R: Nós nunca lle chamamos novo folk, temos claro que segue sendo música popular feita dende 2008 e actualizada cunhas harmonías e con recursos de hoxe, pero tomando melodías antiquísimas arranxadas para unha gaita, un saxo soprano e un acordeón. O novo folk aínda non sabemos o que é, ao mellor estamos facéndoo sen darnos conta. Para nós é simplemente musica popular actualizada, posta a punto en 2008.

P: Sobre esa outras 'renovacións' da música tradicional galega fala 'A marcha dos cheíñas', ¿chegaron respostas a ese tema?

R: É que non fixemos ningunha pregunta, entón non agardamos respostas. Nunha determinada época en Galicia pasou algo coa música popular e sobretodo cun instrumento da música popular, e nós fixemos o que facemos normalmente, tomalo con humor, como sinal de saúde, porque cando un enferma o primeiro que perde non é o apetito, por moito que digan, senón o humor. Penso que gozamos de boa saúde sempre e cando se manifeste por medio dese humor. Hai unha pequena reivindicación que ao mellor entrou neste cd a última hora. A partir de agora xa non ten sentido, reivindicaremos outras cousas.

P: ¿Falta humor no folk?

R: Falta humor e amor. É posible que si, que unha proposta como a nosa rescate esa faceta, a do humor, a de comunicar algo divertido, transmitir non só determinadas emocións primarias como a tristeza ou a ledicia, senón botar unhas risas escoitando música debe ser unha das cousas máis pracenteiras que hai. Pero si é posible que se boten en falta máis propostas non só no folk, senón en calquera ámbito musical nas que se poña o humor no primeiro termo.

Traxectoria
P: Coa traxectoria que levan, ¿teñen asegurado o acceso aos escenarios?

R: Acabamos de sacar disco, pero non deixamos nunca de facer directos, este é un paso máis na nosa traxectoria porque é o primeiro disco que sacamos en formato trío, pero non creo que vaia cambiar sustancialmente a maneira de funcionar que traiamos anteriormente. Somos un grupo que basicamente se coñece polos seus directos, en ámbitos moi diversos: dende a rúa a tabernas ou teatros.

É unha proposta versátil que se adapta a moitos espazos e gozamos de boa saúde no senso de facer actuacións en directo e esperamos que sexa un soporte que nos dea a coñecer entre a xente que non se achegara nunca aos nosos concertos, pero non imos mudar a nosa dirección, que é tocar en todo aquel espazo no que haxa ganas de pasalo ben e de disfrutar de boa música.

P: ¿En que momento decidiron xuntar as súas carreiras?

R: A verdade é que os tres por proximidade xeográfica nos coñecemos dende hai moitos anos e sempre tivemos certa tendencia a liarnos en cousas sofisticadas, sesudas. E iso levámolo parello ao feito de gozar da música en si mesma. Ao principio eramos Suso e eu (Romero) e o concepto era liberarnos de moita presión.

Tamén estaba o feito de ser libre no sentido de non estar atado a ningún tipo de loxística, podemos tocar aquí mesmo ou no Albert Hall de Londres. Isto permitiunos exercer de músicos puros, sen máis parafernalias. A incorporación de Pedro, que tamén coñecemos de hai moito tempo doutros proxectos... É unha especie de terapia á que nos sometemos para facer o que nos gusta facer, que é tocar e pasalo ben tocando, e ver que a xente o pasa ben co que facemos nós.



+ 1 noticia relacionada

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Ocaso e abrente da gaita galega
http://www.blogoteca.com/malmequer/index.php?cod=51321
(texto engadido o día 3/ / 12/ / 08 )


Diciamos que a gaita é sentida como un signo da identidade galega xa no Coloquio do P. Sarmiento, opúsculo escrito polo ano 1746. O feito de a gaita ser en Escocia un emblema non menos nacional que entre nós contribuiu a robustecer o celtismo popular como ideoloxema componente de certo nacionalismo galego.



Os grupos tradicionais e puros integrados canónicamente por unha ou dúas gaitas, um bombo e un redobrante entraron en crise nos anos trinta e cuarenta do século XX. O seu purismo máis e máis reducíase a alguns músicos míticos coma os Soutelo e o grande refuxio deles eran os coros galegos aínda que a función destes fose básicamente vocal.



Na Terra de Celanova, onde Curros situara un dos sonados gaiteiros literarios cal é o de Penalta, só había na miña infância un: o gaiteiro da Gandarela, um tipo roxo do pelo e simpático que emigrou a Venezuela co seu instrumento.

Para facer a procesión da Virxe do Cristal, e ao non poder contar con gaiteiro ningún, os meus veciños houberon de tocar a danza, con dor de corazón, co clarinete. Hoxe, felizmente, os toques da danza de Vilanova dos Infantes son interpretados por un clarinetista profisional, si, pero que para a ocasión se fai gaiteiro: Paulino, acompañado de dous percusionistas de luxo que son o Rinrín no redobrante e o Dardo ao bombo. Eles son a imaxe da permanencia.



Quero decer que houbo um tempo negro no que desaparecían os gaiteiros en Galicia. Era o tempo no que os arqueólogos e os etnógrafos abandonaban o nome de Galicia para adoptar o de Noroeste Hispánico e as empresas deixaban de ser “de Galicia” para, a imitación da monopolistica de Barrié de la Maza, terminar todas en NOSA: “Papatín patatán del Noroeste Sociedad Anónima”. Seguindo unha tendencia de anteguerra, as bandas de música, sempre tan zarzuelistas, impúñanse nos cuarenta e cincuenta nas festas e romarías e alí foron consideradas a clase musical alta até que as orquestras as fixeron recuar.



A gaita, a gaitiña, foi reducida aos días festivos menores e considerada inferior. Sobre 1954 eu asistín en Salcedo (Pontevedra) a unha grande apupada por parte da mocedade cando os gaiteiros subiron ao palco en lugar dunha banda de música. Os gaiteiros só eran buscados para festas ínfimas ou para procesións con marchas rituais, como é a famosa do Corpus de Pontevedra.

O gaiteiro marxinal, de taberna e toldo de romaría, que competia co acordeonista, mantívose durante moito tempo aínda. Na noite do fogo do Apóstolo era habitual das esmorgas nocturnas dos que, vindos de lonxes vilas e aldeas, velaban e se embebedaban.



Foron os anos sesenta os da Resurrección da gaita. Tendo como santuarios os Coros, naceron novas agrupacións deste tipo como, por exemplo, “Lembranzas Galegas” e “Flores Mareliñas” no entorno no que eu vivo. Entidades privadas, coma o Colexio Fingoi de Lugo, diron en dar leccións de gaita. Fora da Galicia Administrativa, no Bierzo e na Terra Eonaviega, a gaita galega era estudada e recuperada polos mozos. Os movementos estudantis de Compostela no 68 tiveron os seus gaiteiros. En Ribadeo naceu e floriu unha banda de gaitas feminina, pois neste tempo tamén as mozas se convertían em “meniñas gaiteiras” (Rosalía) deixando a tras para sempre o machismo, mesmo mítico, do oficio. En Vigo celebrouse, para ser interrompido por razóns políticas, o Festival do Mundo Celta.



Nel tiveron moito éxito as cornamusas (ai, de influencia escocesa) dos bagad que Cunqueiro fora contratar a Bretaña. Naquel país celta Cunqueiro tivo unha entrevista co musicólogo Patrick Monjarret, quen anos máis tarde habería de facer varias viaxes a Galicia. Nacía así o proceso, de raíz ideolóxica celtista, da influencia de Irlanda e das Bretañas sobre a música galega e sobre a nosa gaita, o que sería moi fructífero e arrequecedor.



Apareceron novos grupos tradicionais como “Muxicas”. Logo comezaron a ouvirse soar gaitas en algúns enterros. E chegamos ao día de hoxe no que hai mais persoas en Galicia que saben, mal ou ben, tocar a gaita do que houbera nunca na nosa historia. Curiosamente, este auxe da gaita vai acompañado dun auxe da música galega instrumental, moi mestizada coa irlandesa mormente, e dun grande retroceso da canción, tanto da coral como da individual.



Nunca tanto soou a gaita em Galicia e nunca tan pouco se ouviu cantar en galego. Mesmo hai, na era da gaita na que vivimos, certos cantantes que aportuguesan as súas voces e lusitanizan afectadamente a dicción do seu galego. Finalmente, Fraga Iribarne cumpriu o seu soño de encher de gaiteiros o Obradoiro. Pro estas gaitas presidenciais eran mais ben herdeiras das da “Legión Gallega” do coronel franquista Juan

Barja de Quiroga.



Xose Luis Méndez Ferrín

FARO DE VIGO

Sábado, 29 de novembro de 2008

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Entrevista a Antón Castro, compoñente de Fuxan Os Ventos
http://www.gznacion.com/web/notic.php?ide=11680
(texto engadido o día 19/ / 11/ / 08 )


“A militancia no idioma haina que manter sexa como sexa, se é
nos escenarios mellor”



Dende o nacemento de Fuxan os Ventos nos anos setenta máis de trinta persoas pasaron pola agrupación, pero seguen mantendo a súa identidade coma o primeiro día. Unha idiosincrasia que Antón Castro, integrante do grupo, define coma un duro traballo da “musica tradicional e cos poemas de autores galegos cun transfondo reivindicativo claro”. Despois de varios anos sen actuar en directo, o pasado mes de outubro volveron a subirse aos escenarios animados pola produtora Nonsi. O público deu o seu apoio masivo esgotando as entradas, e Antón deixa a porta aberta a futuras actuacións, “se sae algo máis para presentar esta xira fóra de Galiza ou o que sexa, pois ben acollido será”.

- Estades sorprendidos pola acollida do voso regreso?
Que volvas despois de tantos anos sen actuar nos escenarios e que todas as entradas estean esgotadas é algo que te anima. Saber que vai estar chea a sala os dous días da actuación é algo que te enche por dentro.


- Que vos animou a regresar aos escenarios despois de tantos anos sen pisalos?
O motivo fundamental foi que houbo unha proposta da produtora Nonsi de dúas actuacións en Santiago, cunha banda de música detrás e coa posibilidade de levar colaboracións. Isto para Fuxan os Ventos era un soño. Tamén había outro matiz, que tíñamos dous discos gravados dos que non fixéramos directos ningún. Outra cuestión é que había moita xente que nos dicía que os seus fillos tiñan no seu fondo musical a Fuxan os Ventos e que non estaría de máis que nos escoitasen. E o poder facelo é cumprir un soño que todos tíñamos

- Despois desta experiencia, destas dúas actuacións, prantexáchedesvos facer unha xira?
Inevitabelmente cando volves a un escenario a pregunta que te fas é sempre a mesma: facer todo este esforzo só para dúas actuacións? Pois se sae algo máis para presentar esta xira fóra de Galiza ou o que sexa, pois ben acollido será, pero nós estamos centrados fundamentalmente nestas dúas actuacións, pero estaremos atentos ao que aconteza, porque os colaboradores están avisados só para estas dúas, e a ver o que pasa. Entre nós falámolo, pero é algo que non temos valorado.

- Un novo disco é viábel neste momento?

Nestas dúas actuacións grávanse os directos, en principio só cabe esa posibilidade.

- Pero un disco con novas cancións?
En principio non. O grupo se non fose polo contacto que a produtora Nonsi fixo con nós, non estaríamos facendo nada por volver aos escenarios. Habitualmente estamos ensaiando xuntos as cancións ou melodias que van aparecendo, sempre estamos un grupo de 4 ou 5 facendo arranxos pero non estaba no noso ánimo hai 6 meses estar cantando nos escenarios. Chegou a proposta e puxémonos as pilas, apeteceunos facelo, o que vaiamos facer a partir de agora é unha cousa que teremos que falar entre nós.

- Pasaron máis de 30 persoas como integrantes de Fuxan os Ventos, é difícil manter a personalidade do grupo despois de tantos cambios?
A cuestión é que dende hai vinte tantos anos estamos as mesmas persoas, pero seguimos mantendo contacto con xente que estivo no grupo. O importante é manter a personalidade. Fuxan os Ventos é un proxecto que nace nos anos setenta e toda a xente que marcha e se incorpora a este proxecto ten claro o que xa hai: que traballamos a música tradicional e poemas de autores galegos fundamentalmente e que temos un transfondo reivindicativo, tanto as letras como os lugares onde actuamos, en defensa da lingua, dunha Galiza que poida decidir o seu destino. Aí é onde hai que marcar o destino de Fuxan os Ventos, e a xente que sempre pasou estaba de acordo nesas dúas cuestións: a cuestión idiomática e a defensa de que Galiza se fose desenvolvendo por ela mesma.

- O momento actual, o debate que existe sobre a lingua galega, influiu na vosa volta?
Iso inflúe non como grupo, senón como cada un de nós o sentimos en nós mesmos. Non é que se volvese por iso, porque hoxe en día hai xente que está cantando en galego, hai xente que reivindica o idioma. O que está claro é que a militancia no idioma haina que manter sexa como sexa, se é nos escenarios mellor, fóra deles haino que levar a onde faga falta. O caso é que a produtora que nos chama é quen desencadea toda a cuestión, nada máis.

- Que valoración se pode facer do panorama musical que Galiza vive na actualidade?
É un panorama dunha riqueza moi grande, xa dende o punto de vista só da música tradicional hai moitos grupos. Hai un nivel moi alto e iso é moi animoso para a produción musical. O que acontece é que creo que ten que ir parello esa cantidade de xente que sabe tocar e toca facendo musica tradicional con que leven na súa vida o idioma e ese traballar por Galiza e a súa música como conciencia de país.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



En Projecto Miño `conviven de modo natural el swing y la pandeirada
http://www.elpais.com/articulo/madrid/sonrojo/ven/musico/vanguardista/elpepiespmad/20081117elpm
(texto engadido o día 17/ / 11/ / 08 )


El jazz de vanguardia y la música tradicional son lenguajes musicales
propicios para el hermanamiento. Lo sostiene el contrabajista Baldo
Martínez (Ferrol, 1959) y acaba de averiguar la intersección con el
Projecto Miño, una ambiciosa formación de diez músicos donde, según
su propia definición, "conviven de modo natural el swing y la
pandeirada". A lo largo de ocho composiciones, el experimentado
artista ferrolano ha ido descubriendo una nueva técnica: "Improvisar
como jazzista aplicando patrones de la música folclórica, en este caso
gallega". El Festival de Jazz de Madrid acogió ayer, en el teatro
Fernán-Gómez, la puesta de largo del jugoso experimento.

Ocho años de rodaje ha tardado este Projecto -con jota lusista- en
materializarse como criatura discográfica para el sello Karonte. "De
Portugal nos separa un pasillo angosto que nunca acabamos de
recorrer; Coimbra o Braga presentan programaciones de música
vanguardista e improvisada que a este lado de la península
resultarían escandalosas".

Habla por propia experiencia. "Ocho años después, me proponen
cosas desde Perpignan, pero lo del Festival de Jazz de Madrid
constituye toda una excepción", dice. Y eso que el Projecto Miño no
tiene nada de inescrutable. "Aún me sonrojo cuando me consideran un
músico vanguardista. Ni pretendo resultar sesudo ni creo que sea el
caso".

La idea del maridaje jazz/folk surgió de una zanfona, ese maravilloso
cacharro medieval de manivela y cuerda frotada que el maestro Mateo
inmortalizó en el Pórtico de la Gloria compostelano. Baldo reconoce
que le parecía un instrumento "algo rudo" hasta que se lo oyó tocar al
francés Valentín Clastrier. El enamoramiento fue instantáneo. "Es
como un violín ancestral de una sola cuerda, un tesoro de
expresividad amplísima", describe, entusiasmado.

Junto a Clastrier -que figura como invitado-, acciona la manivela el
vallisoletano Germán Díaz, sobrino del folclorista Joaquín Díaz y
auténtico virtuoso universal del instrumento. "Germán tiene 29 años y
casi podría ser mi hijo", asume Martínez entre risas, "pero
compartimos una energía similar, un cierto gusto por el riesgo. Yo me
reivindico como músico de jazz".

Completan la alineción del Projecto Miño una cantante de evidente
formación folclórica, Maite Dono; un guitarrista eléctrico (Antonio
Bravo), y los poderosos metales de David Herrington, Chiaki Mawatari
y Alejandro Pérez, entre otros. Todos ellos dan cuerpo al peculiar "jazz
folclórico galleguizado" que Baldo Martínez ha pulido y perfeccionado
durante el último lustro y medio. "No soy ninguna autoridad en
materia folclórica", se disculpa Martínez, "pero la música gallega
cuenta con la inmensa riqueza de su diversidad."


¿Y ahora? Baldo admite que en su cabeza bulle una segunda parte, y
que el último tema del álbum, Fogar de Breogán, "hace las veces de
'continuará'...". De repente, hace una pausa, respira hondo y se
confiesa: "Sólo espero que no me lleve otros ocho años. Un proyecto
de 10 músicos requiere de ciertas ayudas. No pido limosnas, sólo
cierta sensibilidad cultural".

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



La cultura bravú se estudia en Michigan
http://www.elpais.com/diario/galicia/
(texto engadido o día 16/ / 11/ / 08 )


En la Michigan State University trabaja desde hace 12 años un
catedrático vigués empeñado en dar explicación académica a la caída
del telón de grelos que aislaba a Galicia del mundo. La liberación
comenzó con el Estatuto de Autonomía y los himnos de la revolución
corrieron por cuenta de la movida y el folk. Pero la movida tropezó con
Madrid como única vía para trascender, mientras que el folk apeló a
las raíces celtas y supo dar el salto al planeta y fundirse con otras
músicas sin intermediarios. Como consecuencia de todo esto y de
algunas cosas más, una década después empezó a organizarse el
Movemento Bravú, que a lo mejor aquí nunca llegó a las aulas
magnas por rebelde y festeiro, pero que en Michigan va a ser
estudiado como un ejemplo de la convivencia sin complejos entre lo
rural y lo urbano, lo global y lo local.

Proyecta con otros profesores el primer centro de estudios gallegos de
EE UU

Los alumnos aprenderán términos como tralla, landrú, arroutada y
ferralla

Smells Like Wild Spirit: Galician Rock Bravú. Between the Rurban and
the Glocal
. Éste es el título que le ha puesto el profesor José
Colmeiro, 25 años dando clase en EE UU, a uno de los temas que
impartirá en 2009 dentro del módulo de nuevas músicas del curso de
Cultura Ibérica Contemporánea. En el departamento de Filología
Hispánica y Portuguesa, Colmeiro y otros profesores se han propuesto
mostrar a los alumnos ("tanto de origen latino como angloamericano")
que en lugares como España hay diversidad de lenguas y de culturas y
late con fuerza una periferia que está dejando de serlo.

La música de Os Diplomáticos, Skornabois, O Caimán do Río Tea, Os
Rastreros, Os Papaqueixos, Tres trebóns o Yellow Pixoliñas quizás
caliente el invierno de la ciudad de Lansing, a orillas del lago
Michigan, donde ya ha empezado a nevar. A lo largo del curso,
Colmeiro intentará explicar a cerebros tan ajenos al Galician way of life
los cimientos ideológicos de eso que Rivas llamó punkismo máxico y
términos imposibles de traducir como tralla (rowdy noise), arroutada
(rapture, fit of fury), regueifa (popular improvissational poetry), son
da ferralla (scrap tin cap sound) o Irmandiños (medieval Galician
popular uprising). En los meses que la universidad dio al profesor para
preparar sus lecciones, Colmeiro no halló un término ni medio
aproximado para trasladar landrú al inglés: "Al fin, opté por punk. Es
lo que pasa cuando se tocan materias tan alejadas de la tradición
académica", dice.

Con muchas vueltas, logró en cambio una explicación para bravú. Un
cruce entre lo bravío y la bravura que alude a lo "indomesticado", lo
"salvaje", lo "intrépido", el espíritu de "resistencia cultural", la
"subversión política" y, como diría Xurxo Souto, gurú del movimiento,
"el sabor y el olor de la carne sin capar". En realidad, según el
catedrático, el movimiento, "eminentemente masculino", responde al
temor a una metafórica castración de una Galicia que reivindica sus
raíces para unirse al Universo. Este miedo al centralismo capador se
refleja en unas letras "cargadas de testosterona".

"El bravú es la puntita del iceberg de unas iniciativas culturales y
económicas interesantísimas que están contribuyendo a la
reconfiguración de la identidad cultural gallega y su reposicionamiento
en el mundo", defiende Colmeiro. Todo esto puede interesar a los
universitarios americanos, pero para meterles ganas, como paso
previo, Colmeiro dio una conferencia el viernes titulada ¿Dónde está
Galicia? Algo fundamental en un país donde muchos "creen que
España es una provincia de México". "Aquí, Galicia no sale en los
mapas", sigue el profesor. "Como en los libros de ¿Dónde está
Waldo?, a Galicia, en EE UU, todavía hay que buscarla", y esto a pesar
de "Zara, el Camino de Santiago y nuestra ligazón natural con
infinidad de países a través de los emigrantes".

El 27 de octubre, Colmeiro fue feliz cuando vio a Cristina Pato y su
banda acompañando al chelista Yo Yo Ma en The Colbert Report, un
programa que arrasa en EE UU. "Tocaron una panxoliña. Era la
primera vez que una gaiteira gallega triunfaba en la tele de este país
en prime time", recuerda encantado.

Para ahondar en sus teorías sobre "la Galicia postperiférica", Colmeiro
proyecta con más profesores de universidades americanas crear hacia
2010 el primer centro de estudios gallegos de EEUU. Mientras, prepara
dos libros: Galeg@s sen fronteiras (de charlas con creadores, para
Xerais) y el ensayo Resituando la cultura gallega: visiones periféricas,
posiciones globales, que pasará a la historia como el primer libro
sobre cultura gallega en inglés.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Rebelión de ritmo y verso. Rap y regueifa se alían para fomentar el gallego entre los jóvenes
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Rebelion/ritmo/verso/elpepuespgal/20081110elpgal_15/Tes
(texto engadido o día 11/ / 11/ / 08 )
PAOLA OBELLEIRO - A Coruña - 10/11/2008

"Cuando los americanos llegaron al rap, aquí ya había retranca,
picardía, ingenio", lanza Pinto d'Herbón al grupo de adolescentes que
acuden los sábados desde octubre al curso de rap y regueifa.
Organizado por la Concejalía de Juventud de A Coruña, su ánimo es el
de fomentar el gallego entre los jóvenes a golpe de versos y ritmo con
dos estilos musicales diferentes y a la vez parecidos.


Los orígenes son similares, aun separados por siglos de distancia: la
regueifa, un ancestral arte de hacer cantigas populares con poesía
improvisada, lleno de ironía y sarcasmo, nació en Galicia de las clases
más desfavorecidas y analfabetas que hicieron de la oratoria un arma
para arremeter contra el sistema, los curas y los políticos. "Igualito
que el rap, que salió del Bronx más pobre", apunta D'Herbón.


Junto a su colega Luis O Caruncho, culminarán este taller el día 22 de
noviembre con una clase final y conjunta con Serxio García, del grupo
gallego de hip hop Dios ke te crew. No es la primera ni la última
colaboración de estos dos regueifeiros profesionales con el rapero de
Ordes. Los tres protagonizan el documental Da regueifa ao rap de
Pilar Faxil y Helena Villares, estrenado la semana pasada en Santiago.


Hay una conexión evidente entre sus artes, por mucho que una
proceda de la tradición y la otra de tiempos modernos. O pese a que
el rap, de ritmo libre con provocadora letra recitada, resulte mucho
más fácil que la regueifa. Ésta requiere no sólo tener el don de la
ironía y del sarcasmo, sino el de improvisar en cuartetas, es decir:
componer cuatro versos de ocho sílabas, de los cuales deben ser
asonantes el segundo y el último.

"Es difícil", corroboran los jóvenes asistentes a este curso. Este
sábado, tuvieron que "hacer controversia" en versos sobre el botellón.
Unos regueifaron a favor con las palabras ligar, barato, compartir,
garrafón y otros se opusieron con rimas sobre el alcoholismo, el
descontrol, las meadas, los vómitos y el desorden. Los adolescentes
que siguen prefiriendo el rap, aseguran, aunque descubren con
curiosidad y asombro la regueifa, destacan Aldán y Samuel.


Este último se maravilló al aprender por boca de su abuelo que
procede de Ponteceso, tierra de "grandes regueifeiros" aún hoy. O al
descubrir cómo nació la regueifa, un pan para las bodas por el que
combatían, con la palabra y los versos, dos hombres. "Improvisaban
una controversia, siempre ácida, y el que se quedaba con la última
cuarteta, decidía el reparto del pan y se llevaba los mejores trozos",
relata Samuel.

Pinto D'Herbón, que ya lleva tiempo dando con O Caruncho talleres en
institutos, asegura que pese a la dificultad, surgen regueifeiros. El
éxito del primer concurso de esta "poesía controvertida", hace año y
medio en Vigo, con la participación de mil estudiantes de Secundaria
del sur de Pontevedra demostró "que hay cantera". "Las mejores son
ahora las chavalas, mucho más echadas para adelante".


1 comentario
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Abrindo mercados canción a canción
http://www.vieiros.com/nova/70056/abrindo-mercados-cancion-a-cancion
(texto engadido o día 6/ / 11/ / 08 )
A participación de Galiza no Womex saldouse con éxito, e pode ser considerada un 'paso adiante' para a apertura de novos espazos de comercialización.

Este tipo de feiras non están pensadas, en principio, para xerar un negocio a curto prazo. E máis aínda nos últimos tempos, en que se vén percibindo que a mercados como o Womex acoden moitos máis vendedores ca compradores, o que dá lugar a un certo desánimo. Así é todo, continúan sendo importantes para xerar movementos e construír estratexias a medio e longo prazo, como é a que se artella ao redor da marca Galician Tunes. Porén, Xabier Alonso, da Asociación Galega de Industrias Musicais (AGEM) salienta a extraordinaria corrente de negocio que se xerou neste Womex para as empresas galegas, "houbo algunha que realizou até 25 entrevistas de traballo nos tres días efectivos da feira". Alonso destacou igualmente o éxito dos artistas que actuaron na 'noite galega': Budiño, Mutenrohi e Narf, "o público destas feiras está demasiado afeito a ver concertos, e é difícil ver como se emocionan cunha actuación, como esta vez".

Tamén o director xeral de Creación e Difusión Cultural, Luís Bará, cualifica de "moi positiva" e de "paso adiante" a participación galega no Womex: "foi recoñecido por outras delegacións presentes alí, tanto a nivel da presenza institucional, a nivel de contactos comerciais das empresas galegas, e a nivel de aceptación e visibilidade dos nosos artistas". Malia a que nos últimos anos o pop-rock galego experimentou un avance moi importante, mellorando a calidade e capacidade de exportación das súas propostas, a world music segue sendo o gran mercado para a industria musical galega, sobre todo para a música en galego, "o público das músicas do mundo é moito máis receptivo a escoitar grupos que cantan noutras linguas, e aí o galego ten cabida", di Xabier Alonso.

GalicianTunes
A consolidación da marca GalicianTunes representa unha "segunda fase" na estratexia de internacionalización da música galega. Durante moito tempo Galiza tivo que loitar contra a imaxe da música do Estado Español que se vendía no extranxeiro: ritmos (e lingua) moi alleos aos nosos. Pero a marca 'España' tiña moito camiño andado e de xeito provisional a estratexia galega pasou en parte por facer un oco nos instrumentos de exportación da música española, por exemplo a marca 'sounds from Spain', na que Galiza se insería en todos os Womex até este ano. "Fíxosenos moito dano ao impoñer un único tipo de música 'española' para a súa exportación", denuncia Xabier Alonso.

Esta semana Galiza participa de forma pioneira no festival Atlantic Waves, concibido como a porta de entrada da música lusófona no mercado anglosaxón. E en poucas semanas chegará unha nova edición de Cantos na Maré, un evento pioneiro e que cada vez esperta un interese maior en todo o mundo, principalmente en Brasil. "É un sector absolutamente estratéxico que cada vez vai cobrar maior importancia: a economía da lingua", di Alonso. "Galiza está no eixo de dous mundos: o castelán, que é unha lingua en franco crecemento, e a lusofonía, cunha importancia económica absoluta a través de Brasil".

As empresas galegas non deixaron de moverse, utilizando ademais estratexias de moi distinto tipo. Abada, por exemplo, combina o esforzo levar fóra a calidade de Marful (varios concertos en España e máis no Festival de Sines), Fía na Roca (concerto en Bos Aires), Bellón e Maceiras (Alemaña, EE.UU., Suíza, Polonia ou Barcelona) ou Leilía (Bós Aires, Brest, Lorient ou Salamanca), con utilizar as innegábeis posibilidades de Batuko Tabanka, ou representar aos grupos bretóns Les Trompettes du Mozambique e Bagad Kemper para toda a península. Mutenrohi é habitual todos os veráns nas Illas Británicas ou Francia da man de Zouma. E Nordesía exporta a todo o mundo tanto a artistas galegos como Uxía ou Narf, ou outros autores lusófonos como Nancy Vieira.

Mercados para a música galega
Os espazos para o crecemento son moitos. De feito, o camiño está pouco máis que encetado. Está o mercado lusófono, moi próximo xeograficamente a través de Portugal, pero no que até o de agora os froitos conseguidos foron pouco máis ca simbólicos. "Avanzouse pouco e hai moito camiño por andar, por moi boas que sexan as relacións persoais de Uxía, ou aínda que empresas como Abada, Nordesía ou La Fábrica de Chocolate estean realizando un traballo moi bo", di Xabier Alonso, que engade que "quizais en certa forma estase errando o enfoque por intentar ir só ou en primeiro termo a Portugal, por estar aí á beira". Alonso cre que o mercado é Brasil, por dimensión e pola distinta percepción que os brasileiros teñen con respecto a Galiza, moito máis aberta que a que teñen os portugueses. Así, nos últimos anos non deixa de crecer o interese de Brasil por iniciativas como Cantos na Maré, e por exemplo a AGEM vén de pechar un acordo de intercambio de artistas coa súa asociación homóloga no Estado de Minas Gerais, con máis de vinte millóns de habitantes. Nestes momentos negóciase a extensión deste acordo a todo o Brasil.

Está tamén o resto do Estado, no que ás veces semella complicado penetrar con música feita en galego; por esa razón Luís Bará apunta a Euskadi e aos Países Cataláns como mercados máis receptivos para a música galega, principalmente Cataluña, onde cada vez son máis os grupos galegos que se desprazan para ofrecer concertos; unha das últimas accións de Galician Tunes, o cd GZPop que se distribuíu coa revista Enderrock, apuntaba nesa dirección. Pasou xa máis dunha década dende o boom do folk no Estado Español, que levou a Luar na Lubre ou a Carlos Núñez a vender ducias de milleiros de discos; ese auxe non foi aproveitado, seguramente porque naquel momento a industria musical galega aínda non estaba madura.

Finalmente, Bara apunta tamén ao "espazo atlántico" como albo da estratexia galega de comercialización da música, en referencia aos países europeos nos que a música de raíz celta é máis popular, como as Illás Británicas, principalmente Irlanda e Escocia, así como Bretaña, onde Galiza será protagonista no ano 2009, ao ser nomeado 'país convidado' no Festival de Lorient. Outro dos obxectivos naturais debe ser hispanoamérica, polos vencellos culturais estabelecidos por Galiza a través dos seus emigrantes. Pero nun mercado global ningún espazo debe ser desprezado, como recorda Bará, que apunta aos Estados Unidos, Australia ou Asia como destinos da música galega. Coñecido é o éxito acadado por Milladoiro en norteamérica ou Xapón, por Carlos Núñez no surleste asiático, ou por artistas como Apenino na China. "É un obxectivo a medio-longo prazo", di Bará, "pero hai que ter en conta que son culturas moi receptivas".

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



Musica galega e poesia - Reportaxe no programa Libro Aberto
http://es.youtube.com/watch?v=1Eu8yt98mHE
(texto engadido o día 6/ / 11/ / 08 )
Con Fanny + Alexander, NARF e Dios Ke Te Crew. Unha reportaxe de
Olalla Vaamonde sobre a relación entre a música e a poesía na
escena galega no programa Libro Aberto da TVG.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



‘Neste país interesa máis aparentar, enviando embaixadas culturais’
http://www.apeneira.com/seccion/entrevistas/entrevistas_feitas/miro_casabella.php
(texto engadido o día 5/ / 11/ / 08 )


Se falamos de Ramiro Cecilio Casabella López (Ferreira do
Valadouro, 1946) estamos a falar de canción galega. Miro Casabella,
nome polo que se lle coñece máis, estivo vencellado nos seus inicios
ao grupo Voces Ceibes e máis adiante ao grupo de folk DOA. Agora, a
piques de publicarse a súa biografía, preséntase na Coruña o día 16
de outubro (Teatro Rosalía de Castro, 21 horas), cun concerto en
compañía do cantautor catalán Raimon. Todo un luxo.


(...)
Que lembra do primeiro encontro con Raimon?

O primeiro encontro foi nun cine, no meu pobo, sendo eu un rapaciño
de 16 anos, vin un documental no que aparecía un rapaciño cantando
unha canción estupenda, Al vent. Quedei abradiado de ver a alguén
cantando nun idioma mal visto. Ese foi o meu despertar a unha nova
canción e empecei a cantar no meu idioma, o galego. Ese foi o meu
primeiro encontro. Un ou dous anos despois fun a Barcelona a velo
actuar, e empecei a cantar dunha forma intencionada e tamén con
intención.

Cando comezou no mundo discográfico de Barcelona estaba moi por
diante de Galiza neste aspecto,e os músicos galegos que tiveron que
graver en Cataluña. Mudou moito a situación hoxe en día?



Daquela non é que Cataluña estivese moito máis adiante, é que
Galicia non estaba. Non había nin aparatos para escoitar os discos.
Agora mesmo a cousa si mudou moito neste senso. Agora editar un
disco non é nada complicado. O problema é a distribución e a crise da
industria por mor da piratería.

Que queda do espíritu de Voces Ceibes nos músicos actuais?

Quedo eu. Eu son o primeiro e o derradeiro de Voces Ceibes. Dos que
comezamos a cantar por aqueles anos xa non queda ningún. Estou
eu, que nunca deixei de cantar. Estiven un tempo calado, pero
escoitando, simplemente.

Da crítica á ditadura ata o Prestige tocou moitos temas. Cales son os
que lle interesan na actualidade?


Séguenme a interesar as cousas que nos están pasando cada día. É
por iso que continuan vixentes as cantigas dos poetas, e eu sigo
traballando nelas, xa que falan da emigración, de estimarnos a nós
mesmos, de combatir o odio.... O noso combate é diario.


Rematamos, se lle parece, falando dos proxectos de futuro.

Neste país proxectos de futuro teño poucos. O meu proxecto de
futuro, de momento, é ir cantando... Tentei facer unha serie de
actuacións polos institutos galegos, pero non o conseguín, os meus
intentos non saíron adiante. Neste país interesa máis aparentar,
enviar embaixadas culturais para mostralas ao mundo, pero o
primeiro que temos que facer e mostralas aquí, na casa. Cos cartos
gastados no aniversario do Himno poderíamos ter feito moito aquí.

Polo momento, o meu futuro é o que me vaia deparando cada día.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



O legado da canción protesta
http://www.anosaterra.org/index.php?p=nova&&id_nova=16577
(texto engadido o día 5/ / 11/ / 08 )


Son voces protagonistas da lembranza (e permanencia) dunha época na que
agromou a reinvindicación da cultura e a lingua propia, nos estertores do
franquismo. Miro Casabella e Raimon contan para ANT TV as dificultades polas
que pasaron durante o fascismo, pero tamén como despois foron ingnorados.



A loita contra a inxustiza e o sometemento de Galiza e a reivindicación da lingua
tiveron unha voz propia nos estertores do franquismo: o 9 de maio de 1967, o
cantautor Raimon (Xátiva, 1940) ofreceu un concerto no estadio universitario de
Compostela, que sería o punto de partida deste movemento da canción protesta.
O paraninfo da facultade de Medicina da mesma universidade acolleu, case un
ano despois (o 26 de abril do 68), un recital no que se musicaron poemas,
nomeadamente de Celso Emilio Ferreiro, e se interpretaron composicións propias.


Benedicto cantou "Eu son a voz do pobo", "Un home", "Loitemos e Carta" a "Fuco
Buxán"; Xavier, "Monólogo do vello traballador", "María Soliña", "Romance
incompleto" e "Longa noite de pedra"; Guillermo Rojo, "Quen tivera vinte
anos", "Tirade ao chan os fusiles", "A vós irmáns", "Señor, eu fun poeta"; Xerardo
Moscoso, "Deuda cumprida" e "Réquiem Nº II" e Vicente
Araguas, "Comunión", "A cea" e "Eles non sabían cantar". En maio, xuntáronse
Araguas, Benedicto, Xavier e Moscoso, amais de Margariña Valderrama e Alfredo
Conde, coa idea de crear un colectivo semellante ao catalán Els setze jutges ou
os vascos Ez dok amairu.

Aí naceu Voces Ceibes. En xuño dese ano, por medio de Salvador García
Bodaño, acordouse co selo Edigsa, de Barcelona, publicar o primeiro disco de
cada un dos catro compoñentes, que se gravaron finalmente no outono. A finais
dese outubro houbo trece actuacións en varias localidades galegas (Vigo,
Ourense, A Coruña, Ferrol, Pontevedra...), e xa o 1 de decembro tivo lugar a
actuación máis importante, no teatro Capitol compostelán, con Benedicto, Xavier,
Guillermo Rojo, Xerardo Moscoso, Vicente Araguas e, xa daquela tamén, Miro
Casabella.

O 25 de xaneiro de 1969 o goberno declarou o estado de excepción que supuxo a
paralización dos recitais. Ese ano actuaron en París, e ao ano seguinte houbo
cambios no grupo, ao marchar Xavier e entrar Xaime Barreiro Gil, ao marchar
Benedicto a facer o servizo militar e deixar tamén Guillermo Rojo o colectivo. En
decembro entrou, por breve tempo, Tino Álvarez, e na primavera de 1971 deixouno
Miro Casabella e entraron Suso Vaamonde e Bibiano. No 72 participaron na
gravación do disco colectivo Cerca de mañana con Lluís Llach, Elisa Serna, Julia
León, Pablo Guerrero, Xavier Ribalta, Imanol Larzábal, Adolfo Celdrán e Juanele,
que saíu ao mercado en 1973 fóra de España. O grupo disolveuse no 74.


ANT TV conversou con Raimon e Miro Casabella, dous hitos da canción protesta
en Cataluña e Galiza, para acercarnos as súas vivencias nunha época convulsa.

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



O futuro da música de raíz: Xosé Luís Foxo, Mercedes Peón e Rodrigo Romaní
http://www.temposdixital.com/wp-trackback.php?p=744
(texto engadido o día 5/ / 11/ / 08 )


Pasou o boom do folk e quedan aínda máis arredados aqueles anos
nos que a xuventude apagaba na música a sede de identidade
nacional. Os sons tradicionais deberán asentar as súas raíces sobre un
solo inestábel, o dunha Galicia que xa pouco ten que ver con aquel
país no que perdurou durante xeracións. A música tradicional, di
Mercedes Peón, é hoxe por hoxe unha flor hiperdelicada. Sen o
contexto preciso, corre risco de morte. Como sobrevivir? Como
conectar coas novas xeracións? Como resolver o debate entre innovar
e conservar? Cal é o papel que xogou, pode xogar ou debe xogar o
poder na súa potenciación? Cal é a situación actual do ensino da
música de raíz? A todas estas preguntas responderon Mercedes Peón,
Xosé Luís Foxo e Rodrigo Romaní, dende a experiencia de relacións
ben distintas coa música mais co denominador común dunha paixón
compartida. Falaron de vagar, nunha conversa demorada ao longo de
dúas horas, en pleno corazón de Vigo, na sede da Fundación Carlos
Casares. Nun momento do debate, os participantes detiveron a ollada
na fiestra: A vexetación impúñase ao cemento nunha casa en ruínas
da urbe. Dun ou doutro xeito, semella que as flores delicadas tamén
buscan vías para sobrevivir.



Un texto de Belén Puñal


Mercedes Peón, cantante, música e compositora
Xosé Luís Foxo, director da Real Banda de Gaitas de Ourense
Rodrigo Romaní, director da e-Trad, Escola de Música Folk e
Tradicional de Vigo

Como entendedes a relación entre a cultura popular e a música
tradicional?

Xosé Luís Foxo: A cultura tradicional de Galicia non se pode entender
sen a música tradicional. A música é cultura e a cultura é música, e
especialmente en Galicia, porque o pobo de Galicia canta moitísimo e
miles de cantares se crearon no ambiente popular. A música de Galicia
viviu no pobo e esa é auténtica cultura, non só a nivel musical senón
tamén lingüístico.

Mercedes Peón: Popular na cultura mestúrase co que se populariza.
Podemos considerar popular calquera canción da que queda unha
pegada clara, mesmo da música pop que chega pola radio. A música
tradicional é a que chega oralmente de pais e de nais a fillos e fillas,
mais dende o meu punto de vista teñen que pasar catro xeracións por
medio. Nun momento dado pode haber unha canción tradicional que
se popularice porque, por exemplo, un grupo teña acceso aos medios
de comunicación e a popularice.

Rodrigo Romaní: Cultura popular é a que non é culta, e que se xera a
partir dun medio de vida fundamentalmente radicado no rural.
Tradicional é o que se transmite por tradición oral. A música tradicional
sería unha pequena parte da cultura popular de Galicia. O proceso de
transmisión, unha vez que se sae do rural, perde o poder de creación
que significa a transmisión oral. Cando unha persoa aprende unha
música de oído, non adoita reproducila igual senón que ao cabo do
tempo a vai transformando, e aí está o potencial creativo. Nós, ao
recoller esas pezas nas escolas, interrompemos esa creatividade.


X.L.F.: Concordo co antagonismo entre popular e culto. Os artistas
populares son creadores dun estilo e dunha linguaxe propios, e cando
un músico culto ou un poeta intenta introducir algo nese mundo, non
entra. “Unha noite na eira do trigo”, de Curros Enriquez, transmitiuse
nos coros folclóricos pero non tivo éxito no rural. Os músicos cultos
aproveitáronse dunha música que fora desprezada, como foron os
gaiteiros e a música popular en xeral.

R.R.: Porén, hai moitos autores que fixeron un tratamento culto da
música popular moi delicado. No século XIX, a música culta volve a
súa mirada á música popular para contrarrestar a invasión da música
italiana. Ese proceso de culturalización da música tradicional é o
mesmo que estamos vivindo no XXI. O que cambian son as estéticas.
Esta transformación pode entenderse como unha continuidade na
evolución da música ou ben como unha translación do rural ao urbano.


M.P.: A música tradicional é como unha flor silvestre hiperdelicada.
Para que sobreviva, é preciso que todo o que a rodea facilite a súa
supervivencia, é dicir, para que eu naturalmente cante, non porque
me pagan nun escenario, senón porque estando en calquera sitio a
sociedade dea pé a que a música tradicional coexista e sexa
contemporánea. Cando subo a un escenario a tocar a ribeirá, estou
facendo unha performance, unha imitación, mais eu pertenzo á
tradición cando estou con meu irmán, por exemplo, bailando na casa
e entrando nese transo que necesitamos todos e ao que a música
tradicional nos achega.

R.R.: A música tradicional non é un corpo de pezas que nun momento
determinado se recollen nun cancioneiro, como unha foto fixa. A
música tradicional é un proceso, e está tocada de morte, porque xa
non hai esa transmisión xeracional.

M.P.: Entendo o que dis, Rodrigo, cando afirmas que está ferida de
morte. Mais eu, cando daba aulas polas aldeas, xuntaba aos vellos
cos nenos aos que ensinaba, e iso é fundamental para a súa
supervivencia.

R.R.: Ademais, nese proceso interveñen unha serie de recursos, e os
recursos de creatividade do pobo veñen da miseria, de modo que, con
recursos limitados créase un universo sonoro fascinante. Iso xa non é
así. Agora, a creación ten unhas características totalmente diferentes,
e tamén outra transmisión, a través das escolas.

M.P.: Cando vou polo mundo adiante, dinme que fago música
tradicional e eu fártome de negalo. Para min a música tradicional é a
transmitida, e ten que ver co ciclo dun ano, cunha maneira de vivir… A
evolución que poida darse sempre é insensíbel cara ao mesmo sitio.
Si hai unha evolución pero de cambios insensibles, nunca radicais. Eu
estou máis polo concepto de translación.

Na transición e nos primeiros anos de democracia, quizais polas
ansias de liberdade e de identidade do momento, a xuventude
conectou moi ben coa música de raíz tradicional. Coidades que, na
actualidade, se está a producir unha desafección cara a ela nas novas
xeracións?

X.L.F.: Na experiencia que temos de recollida, cando unha avoa canta
un cantar, unha historia antiga, aos netos dálles vergonza.


M.P.: Cando se escoita algo tan sincero como a música tradicional, con
semellante grao de beleza, calquera persoa queda impactada se non
hai prexuízo, pero é que en Galicia hai un prexuízo moi grande, coa
fala, coa tradición, con todo o que nos recorda o noso pasado pobre. A
xente sempre quere imitar o máis chic, o que ten máis nivel
económico. O que levou a que a xente fixera tanto labor de recollida
nas aldeas nos anos 80 e 90, o que levou a ese auxe do folclore
naquel entón, non foi unha estima grande polo antigo, senón as
ansias de competir en concurso… Agora mesmo, aínda que haxa
menos xente dedicada á recollida do folclore, si hai unha mentalidade
mellor á hora de abordar esta tarefa.

R.R.: A comunicación é o primeiro axente educador. É, ademais, un
negocio, e os produtos que se transmiten a través da comunicación
son obxecto de negocio, entre eles a música. Como tales, eses
produtos teñen que renovarse constantemente. A música que remite
ao tradicional ten o seu lugar determinado e estable no consumo,
lugar que sofre modificacións en función do uso social. Cando morre
Franco, o pobo galego necesita un símbolo de identidade. A música de
raíz tradicional sofre un boom comercial, que non pode durar porque
non hai nada, agás esa circunstancia e o cambio social posterior, que
o explique. Resitúase e ponse no sitio onde está. Non hai
desafección, estamos no sitio no que nos colocan neste sistema
económico.

M.P.: Como dicía Eric Fromm, os humanos necesitamos esa sensación
orxiástica que se dá cando, en comunidade, hai un exceso: ese
exceso de comida, de baile, de música. E iso témolo aquí pegado, na
música tradicional. É como unha terapia. Os galegos temos un
imaxinario latente violado e a sorte de que está aí. E algo teriamos
que facer aínda que sexa só por saúde mental e física.


Nun momento determinado, ese gusto pola música tradicional tiña
unha vinculación co “progre” para os mozos e mozas. Hoxe en día, as
xeracións novas, nalgúns casos mesmo consideran que é carca…


R.R.: As referencias á tradición pasan á cultura urbana formando parte
dun espectáculo e polo tanto adáptanse ás influencias propias do
consumo da cidade. O que determina que sexa carca ou non é a
estética do produto e o criterio do observador. Probablemente unha
persoa de 20 anos diga que tal peza de Milladoiro é carca, pero ao
mellor da última aventura electrónica de Mercedes Peón non pode dicir
o mesmo.

Non pode acontecer, tamén, que as novas xeracións non teñan esa
sede de identidade que había na transición e nos primeiros anos da
democracia?

R.R.: Suponse que eses dereitos de expresión, de liberdade e de
identidade, foron satisfeitos e xa non hai esa necesidade.


M.P.: Realmente hai un problema na didáctica coa transmisión da
lingua. A lei non se cumpre. Os espazos do galego cada vez son máis
reducidos porque hai unha preguiza tremendísima coa lingua e, en
xeral, con todo o que ten que ver coa referencia galega. Ao mellor
neste momento estase facendo un esforzo pero imos nunha
decadencia tremendísima e iso aféctalle á música.

X.L.F.: Como iniciativa para achegármonos ás novas xeracións, dende
a Real Banda de Gaitas publicamos un disco con Miriam Figueiras,
unha nena que quedou finalista no concurso no que se escolleu o
representante español en Eurojunior. Procurabamos un entronque dos
nenos cos cantares vellos. Collín vinte cantares, adapteinos e
sacámolos nun disco. E nalgún colexio póñeno pero non acaba de
chegar.

R.R.: Recordemos cal é o primeiro axente educativo nesta sociedade,
a comunicación.

M.P.: Nós tamén fixemos unha experiencia, sobre a historia do canto
tradicional, que me encargou a Orquestra Sinfónica de Coruña.
Contabamos co apoio dun contacontos excepcional, que sabía manter
os nenos en vilo. Iso pódese facer, pero precísase iniciativa. E tamén
se precisa o apoio da propia sociedade galega á hora de entrar con
éxito no mundo da comunicación.


R.R.: Iso é unha anécdota, dentro do proceloso músico da educación
musical. O que hai é un problema estrutural. Cando a comunicación é
un negocio, non un servizo, o fracaso na aventura de educar está
servido.

X.L.F.: Neste momento o mundo rural practicamente non existe. O
contexto onde viviu a cultura de Galicia ao longo de varias centurias
morreu. Esta perda é importantísima, porque o mundo rural é a
auténtica Galicia, e iso mediatiza o desenvolvemento da música, da
lingua… Por iso é necesario facer este folclore. Hai que facer grupos,
recoller, pero o problema, de igual modo, é que xa non vive a música
no seu contexto. Nos anos 80 había grupos de baile en todos os
lados. Hoxe está moi esmorecido ese mundo, o folclore pasou de
moda.

R.R.: No ano 2006, un estudo da fundación Son de seu revelou que
hai 24.000 persoas estudando procesos que teñen que ver coa música
tradicional en Galicia, 700 centros e 800 profesores. Ademais, circula
unha cantidade importante de varios millóns de euros anuais en
diñeiro negro. Hai profesores que traballan sen contrato, ensinando en
garaxes e en sitios sen calefacción. Con esas cifras ninguén pode dicir
que en Galicia estea desaparecendo ese fenómeno, ao contrario.
Aínda máis, é moito máis grande o poder de exportación que Galicia
ten coa músicas que teñen que ver coa tradición ca o que ten
calquera outro país que nos rodea se falamos da Europa das nacións.



X.L.F.: É moi curioso ver a Mercedes Peón nunha televisión universal,
e en calquera punto do mundo coñécese a Carlos Núñez. É
importantísimo que Galicia se venda a través da música.


M.P.: Iso vennos moi ben para a economía e para gañarnos a vida.
Pero o importante son os piares, a música tradicional. Como os
grupos de aquí poden ter esa singularidade fóra? Somos orixinais
porque temos unha orixe moi clara. Entón hai que mimar os piares.
Necesitamos ter uns piares moi fortes para poder seguir a exportar
todo isto, que nos beneficia economicamente, non sei se
culturalmente. Por outra banda, na dinamización da tradición ten
moito que ver a universidade. Musicólogos, etnográfos, antropólogos,
sociólogos, deberían de dinamizar todo isto tamén.

R.R.: A universidade fai o que boamente pode cos recursos que ten.
Para min, até os anos 70 e os 80 hai un desleixo de funcións por
parte dos estamentos universitarios con respecto á música popular en
xeral. Pero dende as xeracións que empezan dende os finais dos
anos 70 até agora hai un meritorio avance nese sentido, avance cuxos
froitos hanse nos vindeiros anos.

M.P.: Ao mellor cambia a mentalidade pero fáltalles moitísima
información, que está en mans privadas.

R.R.: Eu creo que esa xeración está contribuíndo de maneira moi
efectiva a sistematizar, dende un punto de vista metodolóxico, as
circunstancias que teñen que ver coa música en Galicia e
particularmente coa música tradicional e folk.

M.P.: Están editando dende a Universidade? Hai que editar,
necesitámolo como a auga.

Canto á relación entre cultura popular e poder, considerades que se
produciu unha instrumentalización da cultura popular? Foi bo o apoio
que houbo dende o poder político cubríndoa coa pátina de cultura
oficial?

M.P.: Para min non houbo apoio ningún.

E intrumentalización?

M.P.: Si, pero de símbolos. Que Galicia se sinta identificada coa gaita
paréceme marabilloso, non me molesta en absoluto, e se fora coa
pandeireta aínda máis. Pero na tradición non se fixo nada, está en
mans de iniciativas particulares. Eu estaba metida nos grupos que
recollían a xeracións tradicional, e en 25 anos vin como evolucionou e
como a xente que nos transmitía a música tradicional foi morrendo.


R.R.: Calquera teoría ou poder político necesita símbolos e eses
símbolos van cambiando, son un produto de consumo, como a propia
política. Nun momento determinado, pode ser a música de jazz ou a
pintura ou o audiovisual. Non creo que sexan negativas todas esas
intervencións do Estado, non do poder, inxectando diñeiro en
determinadas áreas culturais, pois con ese investimento pode facelas
máis competitivas. Mais eu non vexo esa intervención política na
música tradicional. A nivel de símbolos, nun momento determinado
inxectouse diñeiro no mundo da gaita para dar a ver que estabamos
levantando a música galega. Pero creo que a xente que participa do
mundo dos grupos tradicionais non percibiu que houbera unha
inxección do estado nesa área.

X.L.F.: A mediados do século XX creouse en Lugo un obradoiro de
instrumentos musicais da man de Faustino Santalices e co mecenado
da Deputación de Lugo. O poder botou man da zanfona e da gaita, e
aínda se mantén este taller, e foi positivo. O Ballet Rei de Viana
creouse na Deputación da Coruña con moito éxito nos anos 60, pero
como estaba na man dos políticos, agora que veu unha nova forma
de entender a cultura galega, deixou de existir. En Vigo, a
universidade de instrumentos populares ten bastante que ver co
oficial, e tamén foi positivo. En Ourense, a Deputación creou a Escola
de Gaitas, de tal maneira que levamos o ensino da gaita a arredor de
160 puntos da provincia. En principio non é moi bo casorio o da cultura
oficial coa popular. Ten o seu lado negativo, mais tamén o positivo.
Calquera cousa que se faga para darlle vida á música tradicional é
importante, aínda que teña unha vida efémera.

R.R.: O problema non é a relación entre cultura oficial e cultura
popular, a intervención dunha noutra. É un deber do estado garantir o
dereito á educación, tamén á musical. Outra cuestión é a potenciación
de determinados produtos, que o réxime político en cada momento
usa como símbolo. Na época na que o PPdeG gobernou, a Real Banda
de Gaitas de Ourense era o símbolo da imaxe de Galicia no exterior.
Agora, a Real Banda de Gaitas ocupa o seu sitio, e non é a
representación da cultura tradicional ou de inspiración tradicional
galega no exterior. Iso vai cambiando, porque vai cambiando a
estética e o poder, para ben e para mal.

X.L.F.: Na Real Banda de Gaitas nunca un céntimo cobramos por nada.
É unha afección que teño eu de estar todo o día metido na escola. A
cultura popular é como un neno, ten o cariño que lle deas. A verdade
é que os políticos normalmente teñen outros intereses e non lles
importa que funcione isto. No caso da Escola de Gaitas da Deputación
de Ourense, o que contan son os resultados e as realidades. Creo que
hai un labor positivo, tradicionalista, guste máis ou menos, e queda
un pouso, o que creo que foi positivo para o mundo da gaita.


R.R.: Non estou do lado do gusto estético de Xosé Luís Foxo, non me
gusta a marcialidade, pero non vou entrar na guerra das gaitas que
tanto espazo ocupou xa nos medios de comunicación.

M.P.: Á parte de ser gaiteira, eu veño do mundo das pandeireteiras,
que foron as grandes omitidas… E logo, non esquezamos que unha
banda de gaitas nunca foi tradicional. E os cuartetos con terceiras
voces tampouco.

Hai unha liña de pensamento, da que formou parte Risco, que
defende a permanencia da tradición tal cal, fronte a aqueles e aquelas
que consideran que é preciso que a tradición evolucione para poder
sobrevivir. Como vos situades no debate entre purismo e innovación?
Cadaquén de vós encara a tradición dunha maneira particular.
Acusáronvos algunha vez de traizoar a tradición?

M.P.: Eu nunca fixen iso. Non teño tal conflito porque eu nunca digo
que faga tradición. Nunca me sentín acusada disto, ao contrario. Para
min, repito, a evolución na propia tradición son cambios insensíbeis
cara ao mesmo sitio, o que non ten nada que ver co que fago. Pinto
un cadro coas cores que me gustan. Non vou a ningunha fonte, son
parte da fonte. Son pandeireteira compositora. Nacín aí e véxome
libre.

R.R.: Para min a música tradicional é un proceso que está en
extinción. O que hai agora é outra cousa, que está suxeita ás pautas
de comportamento que ten a sociedade no mundo urbano. Polo tanto,
xa non se trata de innovación ou non, senón que vai seguir as
estéticas que estean predominando en cada momento na sociedade,
gústenos ou non.

M.P.: Oxalá sexa así.

X.L.F.: En Galicia igual había 200 coros en 1900. Hoxe quedan catro.
Cada momento ten as súas cousas. Actualmente, grupos como o de
Mercedes Peón están funcionando moi ben. Collen o sabor máis ou
menos da música de Galicia, actualízana…

M.P.: Eu considero que non fago arranxos de tradicional. O que pasa é
que teño unha tremenda pegada nosa. Creo que se non fixera
folclore, probabelmente faría punk.

Cal é para vós o futuro da música de raíz tradicional?

M.P.: Son optimista. Ao igual que temos o fluxo sanguíneo a ritmo de
3 por 4 e de 6 por 8, e de pequerrechiños, cando somos fetos, o
primeiro que escoitamos é iso, eu creo que ese fío que nos une co
noso propio ser vai existir sempre. Cando estou na cidade e vexo
como, nunha casa que deixaron abandonada en pleno centro da
cidade, abrolla a flora, dáme a min que vou ser optimista. Terá outra
existencia pero gozará de boa saúde.

R.R.: Unha flor estraña ten máis valor que unha flor habitual. Na
medida en que a música tradicional ou os produtos derivados da
música tradicional sexan máis escasos, van ser máis valorados.
Gozará sempre da saúde necesaria para poder perdurar no tempo.


X.L.F.: A música comercial e folk, que se reinventa actualizada aos
tempos, aínda ten futuro. A do pobo, os cantares de sempre, están
tocados de morte. Por iso nós acabamos de facerlle un monumento a
unha cantareira. Polo menos que quede constancia de que as
mulleres do país mantiveron a nosa música a cambio de nada, sen
cobrar, e esa é a auténtica música que si que está bastante tocada.
Espero que grazas aos cancioneiros e recolleitas, polo menos perdure.


...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )



A Revista - Coñecemos a Che, o penúltimo artesán do birimbao
http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?emi=4477&corte=2008-10-13&hora=13:23:29&canle=tvg1#
(texto engadido o día 24/ / 10/ / 08 )
agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG


Visto en Chuza.org

...comentarios..
:: Enlace a esta nova ::


    ( engade unha nova )




 


 


:: R estrea un documental sobre a música galega nos anos setenta ::



:: Novos camiños para o vello folk galego - La Voz de Galicia ::


:: A revolución tamén se fai bailando | Sara Alonso - EL PAíS ::


:: Xiras con lucro e nostalxia | Galicia | EL PAíS ::



:: O canto agochado entre pipotes ::



:: O focense que ensina canto tradicional en Oxford ::



:: Memoria de xénero - Leilí­a presentará o 3 de febreiro no Rosalí­a o seu novo disco ::



:: Entrevista a Oscar Fernández:(Os Cempés) en Galiciaé: Novo disco para o Nadal ::



:: Grande Exito da Orquestra Folk de Galicia "SonDeSeu" en Helsinky ::



:: DOA portada máis entrevista na revista Interfolk ::



:: O folk de hoxe, clásicos e modernos en plena forma ::



:: 'O noso é a música de resistencia' - O grupo Milladoiro celebra tres décadas sobre o escenario ::



:: Novo número, correspondente a Outubro, de Sons da Galiza (revista online de música folk) ::


:: Contaxiosa vivacidad · SonDeSeu no Teatro Circo Price de Madrid (Critica de Fernando Neira) ::



:: Entrevista a Berrogüetto en Galiciaé ::



:: 'Ao Vivo' de Luar Na Lubre, Mellor Album de Música Tradicional nos Premios de la Música ::



:: Serán en Toutón ::


:: A Revista (TVG) nas xornadas de música tradicional en Mondoñedo ::


:: Iván Area: “A sociedade que non conserve o seu patrimonio inmaterial caerá no olvido” ::



:: DOA "O son da estrela escura" (1979) 30 aniversario ::



:: MUSICA CELTA ARGENTINA de Carlos Prebble ::



:: Las muiñeiras nacidas en Cuba ::



:: Alalá continuará na tempada 2009-2010. ::


:: Reportaxes en AnosaterraTV: Luar Na Lubre, Guadi Galego e Fía Na Roca ::



:: Carlos Núñez: Brasil somos nós ::



:: Carlos Núñez - Alborada do Brasil (Novo disco en Xuño) ::


:: Tanxedoras publica o seu primeiro traballo musical ::



:: Susana Seivane volve cos seus soños, pezas de toda a vida ::



:: As cantareiras Tanxedoras chegan ó esceario da súa orixe ::


:: A Central Folque renova a música popular galega ::


:: Os que abriron o camiño (Milladoiro, pioneiro na renovación da música tradicional, fai 30 anos) ::


:: Mini e Mero (un texto de Xabier Cordal para Vieiros.com) ::



:: A vía das pandeiretas ::


:: Víctor Bello: `A cultura será un balón de osíxeno nesta época de crise económica´ ::



:: A gaita e o whistle soan a éxito no Bierzo ::



:: Sanín: pulindo a música tradicional ::


:: Manuel Xende: `Un día que ías tocar, gañabas para un ferrado de millo´ ::


:: PROJECTO [TREPIA] : `Todo o que facemos ten base na música tradicional´ ::


:: O `V Encontro coa Zanfona Contemporánea en Narón´ na TVG ::


:: Galas de Alén, un esforzo pola recuperación do traxe tradicional galego ::



:: U-lo Trío. Música non hai máis que unha ::


:: Entrevista a Abe Rábade: ``Son un pouco jedi´´ ::


:: Obradoiro de regueifa nos institutos galegos ::


:: A memoria das voces ::



:: Som do Galpom: `Cada vez buscaranse máis propostas musicais´ ::



:: Benedicto: `Existe unha lenda negra sobre Voces Ceibes´ ::



:: Mouriño ou como quitar vida dun pau de madeira ::


:: crítica periódico `La Opinión´ concerto 3azoteas IBEROJAZZ 09 por Quinito Mourelle ::



:: Festicultores Troupe: "Somos da festa popular a saco, é o mellor que hai" | Galicia Hoxe ::



:: Por un método de gaita en francés ::



:: Nani García: `O defecto do jazz en Galicia é que mira demasiado alén do Atlántico´ ::


:: A tradición dos cantos de Nadal ::


:: As almas da noite de Kastomä ::


:: Xose Manuel Budiño: «Toco para transmitir emocións» ::


:: As tertulias do Diario: música ::



:: Longa vida ás tradicións en Santalla ::


:: A música da lusofonía, unha marca de éxito no mundo ::


:: Voces Ceibes ::



:: Concierto de “bOnOvO” na Fnac, un proxecto nacido das inquedanzas de 3 músicos ::


:: A última banda bravú ::


:: Entrevista a Vaamonde, Lamas & Romero ::



:: Ocaso e abrente da gaita galega ::



:: Entrevista a Antón Castro, compoñente de Fuxan Os Ventos ::



:: En Projecto Miño `conviven de modo natural el swing y la pandeirada ::



:: La cultura bravú se estudia en Michigan ::


:: Rebelión de ritmo y verso. Rap y regueifa se alían para fomentar el gallego entre los jóvenes ::


:: Abrindo mercados canción a canción ::


:: Musica galega e poesia - Reportaxe no programa Libro Aberto ::



:: ‘Neste país interesa máis aparentar, enviando embaixadas culturais’ ::


:: O legado da canción protesta ::



:: O futuro da música de raíz: Xosé Luís Foxo, Mercedes Peón e Rodrigo Romaní ::


:: A Revista - Coñecemos a Che, o penúltimo artesán do birimbao ::



:: Alalá viaxa a Brasil… ::



:: Alalá co gaiteiro José María Lagares ::


:: A `Tradicción´ sen trampas de Nova Galega de Danza ::



:: Milladoiro, 30 anos de xira ::


: OUTRAS NOVAS

Ghastas Pista?

Falándote de música galega dende o Século XX
info@ghastaspista.com

[ Discos ]-[ Historia..]-[ Novas ]-[ Concertos ]-[ Radio ]-[ De copas ]
[ Foro ]-[ Actualizacións ]-[ Videos ]-[ Outras ]