Cristina Pato continúa abrindo horizontes para a gaita galega. Durante a primeira quincena de Marzo Cristina encóntrase de xira pola India invitada polo Hum Ensemble e Sandeep Das. A xira, que tamén conta cos percusionistas Mark Sutter e John Hadfield (EEUU) e a estrela do Sheng chino Wu Tong, comenzará o 7 de Marzo no prestixioso Kamani Auditorium de Nova Delhi para logo viaxar a cidades como Patna e Calcuta. Cristina e Sandeep son membros do Silk Road Ensemble de Yo Yo Ma; a primeira vez que traballaron xuntos foi no ano 2006 co gallo do concerto do SRE no Carnegi Hall (EEUU), concerto ao que Cristina foi invitada a estrear a obra Air to Air de Osvaldo Golijov. Desde aquela, Cristina e Sandeep coincidiron tocando nas Nacions Unidas e no Lincoln Center, entre outros. Esta vai ser a primeira vez que a gaita de Cristina e a tabla de Sandeep se xunten na India...
Nove anos despois do seu anterior disco en solitario, a gaiteira e pianista Cristina Pato lanza un novo traballo coa súa discográfica habitual, Zouma Records. The Galician Connection é o titulo deste álbum que desde o selo ourensán presentan como “ un disco íntimo, maduro e introspectivo” que segundo eles mostra “a madurez dunha artista que soubo evolucionar”. Pato ven ademais de ser parte galardoada na cerimonia dos Grammy por ter participado no disco Yo-Yo Ma and Friends: Songs of Joy and Peace que acaba de obter un destes galardóns como "Best Classical Crossover Album". Para The Galician Connection a gaiteira contou coas colaboracións de Rosa Cedrón, Victor Prieto Trío, a mezzosoprano canadense Patrice Jegou, o violín de Javier Cedrón e o seu cuarteto de corda, o bouzouki de Carlos Beceiro e unha longa lista. de amigos e artistas, incluíndo aos membros habituais da súa banda Laura Amado (voz) ou David G. Outumuro (percusión), Raquel Pato e Xan Padrón. O disco, gravado entre Nova York, Madrid, Galicia e Lisboa, é unha produción íntegra da propia Cristina Pato que ofrece 12 temas de autor compostos por Cristina Pato, Victor Prieto, Xan Padrón, Rosa Cedrón e Raquel Pato entre outros. Os temas teñen o seu título en galego tamén traducido ao inglés.
No proxecto Raíces enmárcase tamén o traballo colectivo Cantigas do Camiño , un disco conxunto inspirado e relacionado coas rutas xacobeas que inclúe 13 composicións de artistas que participan no ciclo. O disco será accesible en dous formatos. Poderá adquirirse cun libro escrito en galego, español e inglés, nunha edición de luxo de 90 páxinas con ilustracións, textos ao redor do Camiño de Santiago, fotos e letras de cada unha das cancións dos artistas participantes. Ademais, editarase un cedé en formato estándar que será distribuído, a partir de marzo, en máis de 400 supermercados do grupo Gadis, Claudio, Haley e Cash Ifa, a un prezo de 4,95 euros.
Os 13 artistas coas pezas que interpretan o disco son: Susana Seivane ( Camiño longo ), Faltriqueira ( Ultreia et suseia ), Guadi Galego & Vaamonde, Lamas e Romero ( Dum Paterfamilias ), Uxía ( A casa da xente ), Leilía ( 1000 camiños ), Luar na Lubre ( Romance de Don Gaiferos ), Sondeseu ( Amence no Camiño-Alborada de Pontecaldelas ), Fuxan os Ventos ( Camiño da romaría ), Treixadura ( Foliada de Santiago ), Milladoiro ( O Camiño ), Bonovo ( A ruta esquecida ), Emilio Rúa ( Crenzas ) e Berrogüetto (Indosesta ).
A Asociación Cultural e Musical O Castelo organiza dentro da programación da VI FOLIADA DE MELIDE o “II Concurso de cantos de taberna” que se celebrará en Melide o sábado 24 de abril entre as 12:00h e as 15:00h
BASES 1. Participarán un máximo de 12 grupos que serán incluidos por orde de inscrición
2. Os grupos participantes estarán compostos por un máximo de dez compoñentes
3. A inscrición é gratuita e poderase realizar mediante o e-mail da organización: foliadamelide[arroba]gmail.com, ou ben chamando o tlf: 699 173 568
4. O repertorio será preferiblemente tradicional
5. Cada grupo percorrerá un itinerario diferente e irá acompañado por un membro da organización
6. En cada taberna cantarase un só tema, podendo utilizar o mesmo tema en todas as tabernas
7. Da puntuación encargarase o taberneir@ correspondente
8. A puntuación establecerase entre 1 e 10 puntos en cada taberna. O grupo que ao final do percorrido consega máis puntos será o gañador do concurso
9. Establécense tres premios:
1º premio: cea nun reastaurante da vila
2º premio: cesta de productos típicos
3º premio: cesta de productos típicos
10. A resolución do concurso e a entrega de premios realizarase o mesmo día do concurso coa actuación dos grupos gañadores
FESTAS ITINERANTES DE MÚSICA E BAILE, ORGANIZADOS POR "ALGARAVÍA" E "AOFT GOMES MOURO". REALÍZANSE EN DIFERENTES LOCALES DA CIDADE DE OURENSE E COINCIDEN ESTE ANO, NO ÚLTIMO VENRES DE CADA MES (COMEZAN AS 22:30)
ESTAS FESTAS ESTÁN ABERTAS A TODA A XENTE QUE QUEIRA VIR E PARTICIPAR, XA SEXA TOCANDO, BAILANDO, CANTANDO OU SIMPLEMENTE TOMÁNDOLLE ALGO E DISFRUTANDO DO AMBIENTE
QUEDADES TODOS CONVIDADOS A VIR E PARTICIPAR
(Últimos venres de cada mes) Febreiro....... Grándola Marzo......... Liceo Abril........... Efémera Maio...........Ollo ledo Xuño...........Efémera
A "Asociación Grupo de Gaitas Os Viqueiras de Ordes" convidan a todos o venres 26, a partir das 10 de noite, á XVII edición das "Noites de Tasca" que organiza tódolos meses. Nesta ocasión celebrarase en Cerceda (A Coruña), no restaurante "O Panadeiro" (fronte á entrada do parque acuático). Contan ca presenza da Charanga MANCA NA CHEDA, de Mondoñedo, coa que a animación está asegurada. Tamén actuarán as PANDERETEIRAS DAS ENCROBAS e os Gaiteiros da Asociación Folclórica Cultural SAN MARTIÑO DE CERCEDA, que colaboran na celebración deste evento.
O vindeiro sábado día 13, estaremos no serán de Toutón. Este ano non estará o carneiro no palco como viña sendo costume. A organización, fíxonos saber que desisten desa práctica. Alédanos moito a nova, pois non eramos pouc@s @s que lle fixeramos de “viva voz” esa petición. Esperamos vervos a todos
O grupo está rematando un novo traballo no que o 95% das pezas son temas tradicionais, con arranxos de Linho
Dun cuarteto de pasarúas a unha orquestina ou murga. Así evolucionou o grupo Linho do Cuco, nado en A Estrada, que a piques está de sacar á luz novo traballo. Para o 13 de marzo está confirmada a súa actuación no Salón Teatro lalinense, dentro da programación «Feito en Lalín», a partires das 21.30 horas.
-¿Axiña sairá «Linho III»?
-Estamos facendo o posible para que esté na rúa pronto. Acabado xa está. Faltan as últimas voltas normais que se lle adica a calquera traballo.
-¿Que contén esta terceira publicación?
-Bueno realmente é o segundo traballo de Linho do Cuco aínda que lle puxemos terceiro. O segundo xa estaba, había temas gravados pero finalmente decidimos que non sairá, e aquí chega «Linho III» que son temas populares absolutamente bailables. É máis, o 95% son temas tradicionais -que interpretan grupos coma Os Dezas de Moneixas ou outras formacións de Galicia- aos que nós lles demos o noso xiro. Realizamos unha interpretación de ditos temas baixo o noso concepto, que non ten que ser mellor ou peor que o que fan eles.
-Falamos de temas moi coñecidos...
-Trátase dun repertorio de temas moi coñecidos e moi bailables. Estamos facendo o posible para que se poidan escoitar o vindeiro 13 de marzo no Salón Teatro de Lalín. A intención é abrir aquí a xira de presentación do disco para continuar logo por A Estrada e por Santiago onde temos a intención de darllo a coñecer ao público. Espero que se encha o Salón Teatro. Con todos os que nos coñecen por aquí, malo será...
-¿Cando comezaron a artellar este disco?
-Primeiro fixemos unha escollida de temas e o pasado 5 de decembro foi cando comezamos a gravar nun estudo en Pontecaldelas. Non foi doado dende o momento en que tiñamos que poñernos de acordo nove persoas, chegar con todo ben ensaiado e coas cousas claras. Pero fíxose e debemos de salientar as excelentes colaboracións coas que contamos neste traballo. Dous deles, Pedro Pascual e Óscar Fernández, foron mestres meus no finado Conservatorio de Música Folque de Lalín. Nun dos temas colabora Iván, que toca flamenco como quere e Celso se prestou a recrear o son de foguetes de seis estalos. Xente que admiramos e respetamos moito colaborou con nós en «Linho III».
-Pouca xente tocaba o acordeón diatónico cando se iniciou...
-Certo. Hoxe xente moi nova toca o acordeón diatónico e a zanfona. A música popular segue sendo a esencia dun país e xa se pode vivir profesionalmente dela.
ESTREA MUNDIAL!!!! Aquí tendes Buratos, o primeiro videoclip do disco "Na fura de diante"!!!! Feito e aquelado por Pixel Films e escrito e dirixido por Jairo Iglesias (que son, todos, absolutamente brutais!!!). O prota é o xenial Marquinhos Drinkin, dos Medomedá!! (e nos tamén saímos facendo o cheíñas, polo video!!)
Estamos absolutamente emocionados co video, e esperamos que vos guste o mesmiño que nos gustou a nós!!!
E temos que pedir un berro moi forte, e darlles moitas moitas moitas grazas, e pedirlles mil disculpas á xente de Pixel Films (www.pixelfilms.es) polo ben que nos trataron, polo ghuapiños que nos sacaron, pola paciencia que tiveron con nós e polo enormísimo traballo que fixeron, do que estamos moi moi orgullosos!!! Miles e miles de grazas, a todos vós, xente!!!!!!
Flipáchedes co trailer?? Ides alucinar co videoclip!!!
En Rebulir xa andamos cos preparativos da IV Noite de Fiadeiro, que como ven sendo habitual se celebrará o derradeiro Sábado de Abril, este ano día 24.
Podemos ir avanzando algunhas das novidades, como que o encargado da realización do cartaz desta edición será o coñecido pintor Vianés Angel M. Rodríguez, máis coñecido como Piquico, tamén procuraremos ampliar as actividades a toda a xornada con novidades como será o Campionato de Futbol Chapas ou a Animación de rúas.
Todos aqueles grupos de Música Tradicional que esten interesados en vir tocar esa noite ata Ramirás que contacten con nós por medio de rebulir@hotmail.com, e nos envien os seguintes datos:
* Nome do grupo: * Número de Compoñentes: * Persoa de Contacto: * Lugar de procedencia: * Teléfono: * Correo Electrónico:
Enviamosvos nos seguintes enlaces algúns dos vídeos da pasada edición:
Para máis información podedes consultar o noso blog, www.rebulir.blogspot.com ou ben no teléfono 639 90 80 05. Iremos avanzando máis detalles segundo se achegue a data.
Presentación do Cd e homenaxe ao Ghaiteiro do Piñeiro (Aldán).
(texto engadido o día 1/ / 2/ / 10 )
Moi boas. Querémosvos convidar á presentación do Cd de José Fdez. Canosa, O Ghaiteiro do Piñeiro (tamén coñecido coma o Ghaiteiriño de Aldán), na que aproveitamos para xuntar a músicos amigos e amigos en xeral no Salasón (Cangas) e rendirlle homenaxe como mellor se lle pode rendir a este Ghaiteiro: con boa música da Terra. Actuarán: -Pandereteiros O Tear de Llerena (Pontevedra/Morraso). -Sachadiço (O Hío, Cangas). -Treixadura Gaiteiros e Orfeón. -Os Carunchos. -Pecharán os propios Airiños do Piñeiro, e logo seguirá a festa rachada mentres se poida.
Animádevos, será unha moi boa ocasión para lle demostrar a José o aprezo que lle temos.
As cancións serán colgadas nas páxinas Correlingua.org e Komunikando.netpara que poidan ser desfrutadas por todo o mundo.
Ademais do tema en formato mp3, mándanos a foto da banda e un breve texto de presentación.
Os temas deberán ser orixinais, quedando excluídas as versións. A temática das letras será completamente libre, pero ollo!non poderán ter contidos obscenos nin discriminatorios. Recordade que o Correlingua está dirixido a rapazas e rapaces menores de idade. Un pouco de sentidiño… ;) Importante: o prazo para enviar os temas remata o 10 de abril de 2010.
Os gañadores
Os grupos ou solistas gañadores serán elexidos baixo un sistema mixto de votación popular vía Internet, mais un xurado integrado por persoas vinculadas dunha ou outra maneira ao difícil mundo da música. Os nomes dos gañadores serán coñecidos ao redor do día 15 de abril.
Pero… ¿hai premio ou non hai premio?
Por suposto que o hai! Como sabemos o difícil que é para os grupos galegos facer concertos, ese será o noso premio: 11 concertos para o Correlingua 2010, que se repartirán os tres primeiros grupos ou solistas clasificados no concurso. Ditas actuacións terán lugar entre os días 3 e 14 de maio de 2010, e contarán cunha remuneración económica de 700 euros por actuación.
O primeiro clasificado tocará 5 concertos
O segundo clasificado tocará 3 concertos
E o terceiro clasificado tocará 2 concertos
Todos os concertos serán pola mañá e terán unha duración aproximada de media hora e deberán ser integramente en galego. No caso de que algún dos gañadores non puidese participar nalgún dos concertos, a lista iría correndo ata completar todas as datas cos grupos que queden entre os 10 primeiros.
E lembrade…
Aínda que soe a tópico… no Cantalinguao importante é participar. O obxectivo non é acadar un premio, senón espallar a música das bandas galegas -a vosa música- entre o maior público posible. Por iso vos pedimos a todos os grupos amateurs e profesionáis, aos rapaces e rapazas, profesorado... ¡PARTICIPADE! Axudádenos a dar a coñecer a música en galego entre os máis novos. Todos sairemos gañando.
* Malandromeda Hip Hop desde Compostela * Gendbeat Beat Box desde Cerceda * DJ Tuchi Hip Hop de O Porriño * DJ Digro Hip Hop de O Porriño
Colaboración 3 Euros
Esta Caravana, que percorrerá as principias vilas e cidades de Galicia, rematará o 21 de Marzo, cunha grande manifestación en Compostela en defensa do territorio.
A venta do noso vento, da nosa costa, das nosas rias, do Courel, supón depredar o territorio fisico común para mercantilizalo en beneficio duns poucos. Privatizando beneficios e socializando os costes. O benestar colectivo non debe basearse na explotación nin das persoas nin da terra que habitamos. Este modelo caduco levounos a esta crise que todos padecemos. Galiza Non se Vende pretende porlle freo a esta locomotora que esta a avanzar queimando os seus propios vagóns nunha tola carreira cara ningures.
A Asociacion cultural, Treme a terra de Pontedeume, que realiza o Festival Treme a terra que se celebra todos os anos por estas datas, enviou um comunicado que reproducimos a continuación:Como moit@s de vós saberedes, Treme a Terra é unha asociación cultural que leva máis de 13 anos intentando dinamizar a actividade cultural da vila de Pontedeume. Ainda que traballamos en diferentes actividades (roteiros de sendeirismo, exposicións fotográficas, conferencias, concertos solidarios...) a máis repr ..>>
A Asociacion cultural, Treme a terra de Pontedeume, que realiza o Festival Treme a terra que se celebra todos os anos por estas datas, enviou um comunicado que reproducimos a continuación:
Como moit@s de vós saberedes, Treme a Terra é unha asociación cultural que leva máis de 13 anos intentando dinamizar a actividade cultural da vila de Pontedeume. Ainda que traballamos en diferentes actividades (roteiros de sendeirismo, exposicións fotográficas, conferencias, concertos solidarios...) a máis representativa é o festival Treme a Terra, que o presente ano debería cumplir a súa XV edición. O obxectivo do festival, un dos de máis tradición da provincia, non é outro que o de fomentar a música en galego.
O motivo de facer este comunicado é o de denunciar o que consideramos un desprezo por parte dos que actualmente gobernan o Concello de Pontedeume.
* Desde hai dous anos a subvención que se nos concede como asociación cultural vese reducida na súa contía nun 15%, non chegando a cubrir nin o 10% dos custos deste festival. * A subvención correspondente ao exercicio 2009 ainda non foi aboada. * Durante a organización do XIV Festival puxéronse todos os impedimentos para a súa realización na pista polideportiva, localización onde levamos máis de 10 anos celebrando esta actividade. * O 3 de abril presentamos un escrito para facer un festival solidario no que se solicitaba a carpa do concello e outra infraestructura e a actividade non foi realizada cando estaba prevista porque non obtivemos ninguna resposta. * Tres meses despois volvimos a solicitar a carpa para a actividade antes citada, e a base de insistir personalmente comunicounos Javier Crespo que a carpa non podía ser utilizada porque estaba en moi mal estado. O día da celebración de dito festival, a carpa atopábase na Urbanización Olmo. O festival celebrouse á intemperie, non sen antes ter que pedirlles aos veciños/as que retirasen os vehículos da praza (cousa que tampouco quixo facer o concello). * O día 8 de outubro presentamos outro escrito informando da nosa intención de celebrar o XV Festival Treme a Terra, pedindo a pista polideportiva para o día 22 de Xaneiro de 2010 e pregando unha resposta. De novo non houbo contestación, polo cal o día 4 de decembro solicitamos a Eugenio Pena unha reunión co alcalde. Citounos o día 10 de decembro ás 10 da mañá, presentámonos 2 membros da asociación pero esta vez a sorpresa foi que non fomos recibidos.
Dende Treme a Terra recoñecémoslle ao PP a lexitimidade para gobernar, xa que foi escollido polo Pleno Municipal para desenvolver esta labor. Respectamos que non se impliquen no eido cultural xa que non teñen a obriga legal de facelo. Pero esixímoslles que cando menos non boicoteen as iniciativas que abrollan dende as asociacións para dinamizar a vida cultural da vila. A riqueza dun pobo non se pode medir só dende parámetros estrictamente económicos, e unha sociedade culturalmente activa é unha sociedade con maior calidade de vida.
Para rematar, pedímoslles que abandonen as actitudes galegófobas que amosan tanto a nivel local como nacional. Pedimos que respecten os nosos sinais de identidade, sinais que nos fan únicos nun mundo cada vez máis uniforme. Non podemos esixir respecto cando nós mesmos/as non nos repectamos.
Moito se ten falado nos últimos anos do bo momento que vive a música galega, cunha grande cantidade de grupos e variedade de estilos. Ao carón dos nomes máis coñecidos, existe toda unha serie de producións que sobreviven centradas nun sector de público que a miúdo pasa desapercibido no panorama musical: os máis novos. Aínda que poida semellar o contrario, no noso país contamos cunha boa lista de propostas musicais pensadas especificamente para nenos e nenas. Vaia por diante que no panorama m ..>>
Moito se ten falado nos últimos anos do bo momento que vive a música galega, cunha grande cantidade de grupos e variedade de estilos. Ao carón dos nomes máis coñecidos, existe toda unha serie de producións que sobreviven centradas nun sector de público que a miúdo pasa desapercibido no panorama musical: os máis novos. Aínda que poida semellar o contrario, no noso país contamos cunha boa lista de propostas musicais pensadas especificamente para nenos e nenas.
Vaia por diante que no panorama musical galego contamos mesmo con grupos especializados neste sector do público. É o caso de Mamá Cabra e de Migallas. Mamá Cabra, con seis traballos publicados, supón a máis clara aposta por este tipo de música no noso país. Nado no ano 2000, este conxunto de sete membros desenvolve habitualmente concertos por todo o país, adaptando poemas de autores coma Gloria Sánchez, Ana María Fernández, Concha Blanco, Antonio García Teijeiro ou Susa Herrera canda a temas propios tocando os máis diversos ritmos. A iniciativa conseguiu en 2006 o galardón á Mellor Canción en Galego polo tema Tan só con leres un libro. No caso de Migallas, o conxunto musical xurdiu no marco do grupo de teatro homónimo. En 1996 do seu CD Canta connnosco, no que mesturaban desde o rap ao reagge pasando pola cumbia ou o folk. Desde aquela o grupo desenvolveu actuacións por todo o país. Tamén o grupo Na Virada, que achegan en discos como Rolada das cantigas ou Solaina (acompañado dun libro) adaptacións de poemas de autores coma Neira Vilas, Manuel María ou Uxío Novoneyra destinados aos máis novos, canda a letras de inspiración popular.
A situación Segundo explica Gloria Sánchez, de Mamá Cabra, “a verdade é que o sector medrou bastante. Nótase maior variedade e nós mesmos temos máis traballos”. No entanto, salienta que non existen circuítos específicos onde os grupos deste ambito poidan tocar, en boa medida por problemas de horarios. “Circuíto non hai, a xente andará a abrir portas por onde poida. Acontece que por exemplo se tes un teatro e queres programar para nenos tes que por actuacións ás cinco da tarde, ou sábado e domingo ás doce da mañá, que é cando os pais e as nais poden acompañalos. Pero se programas de tarde e pola noite tamén o tes ocupado, non queda moito oco para montar a actuación. E despois está problema dos orzamentos. Nós levamos a nivel musical o mesmoq ue calquera outro grupo, e precisas un equipo de sons, unhas luces, e iso haino que pagar”, conclúe.
O Xabarín Non se pode falar de música para os máis novos no noso país sen mentar a proposta que tivo máis difusión neste campo: Os discos , videos e xiras do programa Club Xabarín, da TVG, convertéronse a mediados dos anos noventa en auténticos himnos xeracionais e visibilizaron un bo feixe de grupos que facía música no noso idioma. Un total de 5 Cds, máis dous recompilatorios, un DVD e videoclips supuxeron a aposta máis importante no campo da música en galego para os máis novos, tocando estilos coma o rock, o hip hop ou o folk a cargo dalgúns dos máis recoñecidos grupos galegos da época, coma Siniestro Total, Os Diplomáticos ou Heredeiros da Crus entre moitos outros. Aínda que nos últimos anos a actividade do espazo televisivo neste campo diminuíu, supuxo un achegamento ata o de entón inédito entre os grupos convencionais do noso país e as cancións para nenos ou preadolescentes.
Tradición e educación Unha das tendencias máis claras na música para a os máis novos tenta achegarlle a nosa tradición musical ás novas xeracións. Neste campo enmárcanse propostas coma as que realizou a Asociación de Gaiteiros Galegos en colaboración con Pai Música, con discos coma O Quiquiriquí. Cantos para o Nadal (2006), ou Pelo Gato 24 (2008), un disco centrado na recuperación de xogos tradicionais. Do mesmo xeito, o grupo Servando e Contradança achega en discos coma Som voltas sons tradicionais de Galicia e Portugal a cativos e cativas. No mesmo apartado podemos incluír Para cantar e bailar (2008), un libro-CD de Luís Prego no que se lles ensina os máis novos a danzar pezas tradicionais dun xeito entretido e didáctico. De xeito semellante, o grupo Mamacabra traballou tamén este campo co seu álbum Patatín Patatán (2008), onde tamén propoñen aos máis novos un achegamento á muiñeira entre outras propostas. Non faltan tampouco propostas onde as formas tradicionais se empregan como base para transmitir contidos educativos. Deste xeito, por exemplo, o conxunto Adonairare de Vilaboa gravou o CD Coplas de estrelas (2009), recompilando cantigas populares con referencias aos astros para unha edición que fixo o Centro Superior de Investigación Científicas e mais a Universidade de Vigo con ocasión do Ano da Astronomía. Na mesma liña a Asociación Socio-Pedagóxica Galega editou Cancións para Antía, do grupo Fol do vento, coa intención de contribuír “á galeguización do espazo vital da infancia”, e achegando unidades didácticas para diferentes idades.
A pegada dos profesores O vencello da música para os máis novos coa educación déixase sentir a miúdo nos propios contidos dos temas destes grupos. “O profesorado de infantil aoita buscar material para llesamosar aos nenos poemas e cancións en galego. Nós atopamos moitos profesores que buscaban os nosos traballos para traballar cuestións coma o corpo ou os números. A partir de aí pasouse a que tamén os pais nos fosen coñecendo e buscando”, explica Gloria Sánchez. Esta música recoñece que “para algúns traballos xa fun directa ao colexio, e preparamos unha canción para cada cousa que se fai no ano. O Día da Paz, a primavera... buscas cancións que aos profesores lles vaian ben nas aulas”.
Nenos que cantan Non faltan tampouco en Galicia discos no que se recorre á voz dos nenos a prol de diferentes causas. É coñecido o traballo dos Meninos cantores (2005) e do seu disco homónimo a prol da candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués a ser declarado Obra Mestra da Humanidade. Tamén desde Pai Música desenvolveron o proxecto Operación Can (2007), un certame infantil a prol do coidado dos animais que tiña como premio precisamente a gravación dun disco cos traballos dos rapaces gañadores.
Libros e discos Unha tendencia que se desenvolve con forza no país é a edición de discos vencellados a libros infantís. Kalandraka foi a editorial pioneira neste aspecto coa súa colección Sondeconto, na que obras coma A memoria das árbores, Gatipedro ou Soños de xulieta van acompañadas de discos que fan referencia á historia. A mesma firma correu coa edición do xa mentado Solaina de Na Virada, vencellando o álbum ilustrado ao CD. En 2007, ampliou aínda máis o seu catálogo cunha serie de libros-CDs que lles achegan aos máis novos óperas coma O barbeiro de Sevilla, Turandot ou Porgy an Bess entre outros títulos. A última aposta neste sentido desde a editora pontevedresa é Tic Tac (2009), un volume no que as cancións e letras de Pablo Díaz se mesturan coas ilustracións de Marc Taeger. Outro xeito de vencellar literatura e música é o que atopou Oqo en Contos en cantos (2008), un disco no que Almudena Janeiro transforma en doce cancións outros tantos contos publicados por esta editora. Outra proposta neste último campo é o último disco dos xa mencionados Mama Cabra, que tiraron en colaboración con Susa Herrera, Todos os animais ao caixón (2008) un libro que adapta a cancións os contos da colección Cu-cú sorpresa de Combel.
Outros Aínda existen outras iniciativas destinadas aos ouvintes máis novos, como a curiosa proposta de Antón Seonae en Lambón. Cancións para os croques (2004), unha colección de temas artellados arredor deste marisco. Tamén está o traballo de Manuel Rico Verea, dirixido fumdamentalmente a educadores, con títulos coma Vente vindo, ven cantando. Cancioneiro escolar galego (1997), ou Arrolín arrolán (1994), que inclúen diferentes indicacións didácticas, entre outras inicativas. Tamén grupos de teatro coma Berrobambán inclúen cancións nas súas obras destinadas aos máis novos. Entre os proxectos máis inmediatos neste campo está nestes momentos en marcha o proxecto Azou, que pretende crear un grupo virtual arredor de temas compostos por Marcos Payno, coa intención de chegar a un público preadolescente e cubrir en boa medida o oco deixado polo Xabarín Club neste campo.
En adiante De cara ao futuro, Sánchez salienta que “ollando os que teñen camiño máis andado, os ingleses teñen unha música infantil moi variada. En Cataluña hai bastantes traballos neste sentido, e en Euskadi teñen unha grande calidade musical, con grupos coma Oskorri facendo temas para os máis novos”. Como tendencia actual, apunta que “en España en xeral están a arrasar os Cantajuegos, concertos nos que se se inclúen bonecos para acompañar as cancións e outras actividades. Vese que hai demanda para ese tipo de espectáculos. Se o futuro nos leva cara aí, pois nós encantados”. De feito, Mamá Cabra xa está a traballar para que o personaxe que lles dá nome apareza por fin nos seus espectáculos.
No 2010 "O Son do Ar" cumplirá 25 anos de existencia, e Luar Na Lubre quere aproveitar a ocasión para amosar o seu agradecemento a aqueles que nalgunha ocasión escolleron esta melodía para dar saída ás súas inquedanzas musicais. Dende o aprendiz que decidiu comeza-los seus pasos con esta composición, ata os grupos que a inclúen no seu repertorio; pasando por aqueles que a empregaron como fondo sonoro de calquera actividade artística.A agrupación galega é consciente de que resulta unha clara tes ..>>
No 2010 "O Son do Ar" cumplirá 25 anos de existencia, e Luar Na Lubre quere aproveitar a ocasión para amosar o seu agradecemento a aqueles que nalgunha ocasión escolleron esta melodía para dar saída ás súas inquedanzas musicais. Dende o aprendiz que decidiu comeza-los seus pasos con esta composición, ata os grupos que a inclúen no seu repertorio; pasando por aqueles que a empregaron como fondo sonoro de calquera actividade artística.
A agrupación galega é consciente de que resulta unha clara testemuña do recoñecemento que teñen acadado a cantidade de versións que grupos de todo o mundo fan da súa obra. Así, temas como "Chove en Santiago", "Tu gitana", "Memoria da Noite", "Roi Xordo", "Romeiro ao lonxe", "Nau" etc son habitualmente versionados e incluso gravados por bandas e solistas de diferentes estilos e latitudes. (*)
Mais "O Son Do Ar", tema estrela do seu repertorio desde que Luar Na Lubre naceu como grupo, merece unha mención especial. Esta composición de Bieito Romero, no seu momento versioneada tamén polo músico británico Mike Oldfield, pode atoparse xa só en Youtube en arredor de 200 videos, interpretada con diferentes instrumentos como a Harpa céltica, A trompeta, a ocarina, o violín, a guitarra, as quenas andinas, o baixo eléctrico, as frautas de diferentes tipos, distintas gaitas etc e incluso versioneada por bandas que ofrecen a súa visión persoal desta canción que xa colleu carácter internacional. Como curiosidade é destacable a versión do grupo folk "Harmo" desde Hiroshima ou a súa presencia no videoxogo "Braid" que arrasou en medio mundo recibindo varios premios, algúns deles no ámbito musical, e que inclúe na súa banda sonora "O Son Do Ar" interpretada pola violinista canadiana Shira Kammen. Todo esto non fai máis que confirmar que Luar na lubre é a banda de folk máis internacional de Galicia. Non en van teñen tocado por todo o territorio galego, en todas as provincias do estado español e en maís de 25 paises diferentes pertencentes a 4 dos 5 continentes. O seu recoñecemento é xeral e alí por onde pasan van deixando pegada de Galicia, da súa cultura e da súa música.
Mentras tanto a agrupación prosegue a súa andaina coa esperanza de tempos mellores nos que se recoñezan os dereitos dos músicos profesionais. Logo da publicación do CD/DVD en directo, "Ao Vivo", presentado como un agasallo para os seus seguidores, e un testemuño para toda a xente que participou nos seus concertos; Luar Na Lubre comeza a perfilar o seu novo proxecto discográfico: unha viaxe de carácter medievalista que abarcaría dende os vellos romances do ciclo bretón ou carolínxio, pasando polas diferentes cantigas de amor e de amigo, as músicas das catedrais ou mesmamente algunha das obras do Rei Alfonso X “O Sabio”. Este vai ser un traballo que segundo eles “Vai dar moito que falar” e que sería a primeira proposta deste estilo que podería divulgar a riqueza musical desta época en Galicia a través dunha grande compañía de discos como é “Warner” (compañía discográfica do grupo desde 1996) e da man dunha banda como Luar Na Lubre que ten a capacidade de chegar a todos os recunchos do planeta.
(*) Luar Na Lubre prepara unha sección no seu portal na que dar a coñecer todas estas versións e aos seus intérpretes. Coa intención, tamén, de crear un punto de encontro entre os músicos. Webs como facebook, myspace ou youtube están servindo de gran axuda nesta recopilación, para a que o grupo pon a disposición dos internautas un e-mail de contacto: info(arr oba)luarnalubre.com.
“Tic tac” é un libro-disco que combina música e ilustración para público infantil a partir de tres anos de idade. Trátase dunha obra para ver, escoitar e cantar, tanto en familia como na escola, como complemento das clases de Educación Musical.
Neste primeiro traballo musical en solitario, Pablo Díaz fai un percorrido por distintos ritmos cos que, dende a perspectiva do folk, abarca a universalidade da música, dende o xénero clásico ata o jazz, pasando polo rock, o soul, o swing e os ritmos latinos.
As 16 cantigas do disco abordan temas próximos aos cativos, como a natureza, o mar, os animais ou o fogar, de xeito que se lles proporciona vocabulario e fórmulas de expresión a través da música.
Compleméntase cunhas orixinais ilustracións feitas coa técnica do linograbado, un método recuperado por Marc Taeger co que afonda no caracter tradicional da obra. Algunhas das musicais deste traballo forman parte das actividades de animación lingüística da campaña ‘Palabras no Ar’ que KALANDRAKA realiza en concellos galegos.
No Ateneo Ferrolán, sabendo da falta de espazos para os ensaios dos grupos locais e comarcais no ámbito da música e das artes escénicas poñemos a vosa disposición o noso auditorio. De estar interesado/a, pregámoste te poñas en contacto connosco, so hai que pedir vez.
(A sede do Ateneo Ferrolán, esta ubicada nun edificio histórico do século XVIII, enclavado no Barrio da Magdalena, e a cincuenta metros do Mercado Central de Ferrol.)
A portavoz de Cultura do BNG, Ana Pontón, denuncia que "o Goberno do PP, segundo a súa política antigalega, estalle a retirar o apoio ao ensino e difusión da música galega". "O máis grave é a xustificación: non é de interese para Galiza", dixo o Goberno. En concreto, a deputada nacionalista refírese á decisión da Consellaría de Cultura e Turismo de retirar o seu apoiio ao proxecto da Central Folque, "un proxecto que nacera no concello de Lalín, que dera un paso importante coa súa implantación en Santiago, mais que este goberno decide abortar".
Ana Pontón subliña que "o máis grave é a xustificación que se da dende o Goberno de Feijóo: non é de interese para Galiza".
"Non sabemos, pois, para que precisamos unha Consellaría de Cultura, senón é para promover, dignificar e normalizar a cultura galega; non sabemos como os máximos responsábeis culturais da Xunta afirman que non ten interese promover estudos encamiñados a dignificar e promover a nosa música tradicional", advirte a parlamentaria nacionalista.
Ademais, a deputada do BNG denuncia que "a fobia ao galego do Goberno do PP non o leva só a retirar o apoio económico á Central Folque, senón mesmo a impedir que use os espazos da Escola de Altos Estudos Musicais, en Santiago, das que viña desfrutando até o momento".
Para Ana Pontón, "esta actitude da Consellaría de Cultura evidencia a deserción do actual Goberno de Feijóo coas súas obrigas no terreo cultural e lingí¼ístico e a intención clara de evitar que os nosos sinais de identidade se normalicen e sexan un elemento de cohesión e orgullo de todos os galegos e galegas".
Ante esta situación, a deputada do BNG esíxelle á Consellaría de Cultura que concrete cales son as razóns que a levaron a retirarlle o seu apoio á Central Folque.
Pregunta tamén se "considera a Consellaría de Cultura e Turismo que apoiar proxectos destinados a promover, estudar e divulgar a música tradicional galega non forma parte dos obxectivos deste departamento".
Por último, demándalle ao Goberno do PP se vai estender esta posición a outros proxectos deste tipo que contaban co apoio da Xunta de Galiza.
A nova Xunta de Galicia, de novo a través da AGADIC (está a lucirse), subvenciona a promoción de grupos galegos nunha xira por Arxentina.
Pois un deses grupo, curiosamente o que máis actuacións vai ter, NON E GALEGO!!!!!
Vestusta Morla, a quen ninguén discute a súa calidade, non é un grupo galego, e a única relación con Galiza é que a súa oficina de contratación si que é galega ... polo que unha cousa leva a outra...
Así que veña, todos a promocionar grupos de fora e a favorecer un negocio privado, que paga a Xunta.
Zeltia Montes, a compositora da banda sonora de Pradolongo, está nominada aos premios 'Hollywood Music in Media' na categoría de Mellor Composición Novel polo seu traballo nesta longametraxe rodada en Galiza. A propia organización dos HMMA (Hollywood Music in Media Awards) foi a encargada de darlle a nova á compositora galega.
Frescura, orixinalidade e esmero. É o que nos regala o Cuarteto Caramuxo nos trece temas que forman Tiruriru. Felipe Agell (clarinete en Si bemol), Xoán Carlos Vázquez (clarinete en Si bemol), Óscar Prieto (clarinete en Si bemol e baixo), Fernando Abreu (clarinete baixo e requinto en Mi bemol), Patricia Cela (percusión) e Alonso Caxade (acordeón) súbense ao escenario para reinterpretar melodías tradicionais recollidas nos cancioneiros galegos, xunto con composicións de autores contemporáneos de Galicia feitas expresamente para o grupo, e melodías inspiradas noutras culturas, no jazz e no pop.
Dende o 13 de outono esta á venda un disco gravado ao vivo nos meses de xullo e agosto, tras gañar por unanimidade o premio do Festival Folk Cancioneiros organizado no 2008 pola Fundación Pedro Barrié de la Maza.
O Cuarteto Caramuxo formouse en 1990; case vinte anos de mestura de formacións académicas e bagaxes musicais moi variadas, que van dende a música clásica ata a contemporánea pasando pola música tradicional, a pedagoxía ou a musicoterapia. Os seis compoñentes deste experimentado grupo ofrecen unha posta en escena festiva e singular repleta de acenos de coidado ao público.
E agora, Tiruriru, a declaración do pracer de facer música.
O galego Alexandre de Fisterra foi o primeiro en idear e fabricar o que se convertiría anos despois, no invento galego máis popular do mundo, o futbolín.
Dende PAI Música tamén tiñamos a nosa teima de querer promocionar para todo o mundo, o mellor da música feita en Galicia. E finalmente demos feito :)
PAI Música convírtese, según a información que dispón o distribuidor multinacional de música dixital "The Orchard", na primeira discográfica de España en lanzar todo o seu catálogo musical nunha aplicación para iPhone e iPod Touch.
PAI Música presenta así a súa App gratuíta chamada iPAI. Unha aplicación que aglutina toda a información dos grupos e artistas pertencentes ao selo discográfico. De forma gratuíta os seguidores e amantes da música feita en Galcia poderán ter no seu móbil toda a nosa música.
Dende escoitar, ver vídeos, consultar novas, seguir a axenda de concertos, consultar a discografía, escoitar Radio PAI online,... así como poder opinar sobre todos os contidos da aplicación e publicalos nas redes sociais.
dança tradicional para quem nom sabe nada (impartido por chus caramés; 3ª feira das 20h às 21h) Começa 13 de Outubro (14€)
dança tradicional para quem sabe um pouquinho (impartido por carme campo; 2ª feira das 20h15 às 21h15). Começa 19 de Outubro (14€)
pandeireta e canto iniciaçom (impartido por jara ortiz; 5ª feira das19h30 às 20h30). Começa no 15 de Outubro (17€)
pandeireta e canto aperfeiçoamento(impartido por jara ortiz;5ª feira das 20h30 às 21h30h). Começa 15 de Outubro (17€)
tamboril iniciaçom (impartido por sandra tamayo; 3ª feira das 20h às 21h). Começa 13 de Outubro (20€)
acordeom cromático (impartido por sandra tamayo 3ª feira das 21h às 22h). Começa 13 de Outubro (20€)
cursos monográficos:
Curso de Pandeireta de Acompanhamento a outros instrumentos (impartido por Aitana Cuétara; 2ª feira das 19h às 20h. Duraçom de 3 meses). Começa 19 de Outubro (14€)
Introduçom à língua e cultura Galegas para pessoas estrangeiras (impartido por Eduardo Sanches. 3ª feira das 19h a 20h; duraçom de 2 meses). Começa 3 de Novembro(14€)
Curso de Sobrevivência Doméstica: (6€ por módulo / 18€ todos)
Módulo1: "Como nom morrer de fame" (elaboraçom de pratos básicos e singelos) sábados 24 e 31 de Outubro
Módulo 2: "biscates e trabalhinhos caseiros" (truques para arranjar cousas na casa) sábados 7 e 14 de Novembro.
Módulo 3: "Remendar, remendarei" (aprendizagem básica de costura para o dia a dia) sábados 21 e 28 de Novembro.
Módulo 4: "Economia doméstica" (truques para poupar dinheiro e os recursos nas cousas de casa) Sábados 12 e 19 de dezembro.
Obradoiro de alouminhos, com Bea Busto e Miguel Salas 13 de Novembro às 19h00 (gratuito com inscriçom prévia)
Cursos impartidos na Gentalha por outras associaçons: Capoeira Angola (mestre Boca de Rio; 4ª das 20 às 21h). COMEÇA 14 DE OUTUBRO
Esgrima Antiga (impartido pola Associaçom Galega de Esgrima Antiga; professor Tomás martinez ahola 3ª das 21 às 23h). COMEÇA 13 DE OUTUBRO
Co outono as portas hai que prepararse para a chegada dos seráns, por iso continuamos as clases de baile tradicional para todas as idades que o curso pasado resultou tan ben.
Xa está aberto o prazo para a inscrición dos cursos no local da Asociación Veciñal, rúa Oliva nº 12 en horario de tarde de 18:00 horas a 20:00 horas de luns a venres.
Os cursos comezan no mes de Outubro.
Confección de traxe tradicional Galego: - Luns de 17:00 a 19:00 grupo de iniciación (Novo) - Luns de 19:00 a 21:00 grupo de perfecionamento
Baile Tradicional Galego: - Luns de 21:00 a 22:30 grupo de perfecionamento I. - Martes de 21:00 a 22:30 grupo de perfecionamento II. - Mércores de 21:00 a 22:30 grupo de iniciación. - Sábado de 11:30 a 13:00. (Novo curso)
Gaita e percusión: - Luns de 20:30 a 22:30.
Canto popular e pandeireta: - Martes de 18:00 a 20:00 nivel medio. (Novo) - Martes de 18:00 a 20:00 nivel perfecionamento. - Mércores de 18:00 a 20:00 iniciación.
Acordeón diatónico: - Martes de 20:00 a 22:00. - Sábado de 11:00 a 13:00.
Guitarra: - Martes de 20:00 a 21:00. (Novo)
Danza Oriental: - Mércores de 20:30 a 21:30 grupo de iniciación. - Mércores de 21:30 a 22:30 grupo de perfecionamento.
Danzas do mundo: - Xoves de 20:00 a 21:00.
Bailes Latinos: - Venres de 20:30 a 22:00.
Ioga: - Luns e xoves de 19:15 a 20:30.
Iniciación ao Teatro: - Venres de 20:00 a 21:00. (Novo)
Ximnasia de mantemento: - Luns e mércores de 11:30 a 12:30. (Novo)
Manualidades diversas: - Xoves de 11:00 a 13:00.
Tapiceria “Patchwork”: - Xoves de 17:00 a 19:00.
Corte e confección: - Venres de 17:00 a 19:00.
Para calquera aclaración ou dúbida chamanos ao 986 43 97 99 en horario de oficina (de 18:00 a 20:00) ou a través do correo-e: cascovellovigo@yahoo.es
Xa está aberto o prazo de inscripción nas Escolas de Música tradicionais de Cántigas da Terra, onde impartimos clases de Gaita galega, Tamboril, Pandeireta, Bombo, Pandeiro, Cunchas, Zanfona, Baile tradicional, Canto tradicional e Solfexo.
Para saber dos horarios, mestres, custo..., podedes entrar na nosa web: www.cantigasdaterra.com, chamar aos teléfonos: 981 20 32 84 - 654 41 34 67, ou pasarte polo noso local social da Rúa San Juan, 9 - Baixo da Coruña.
Para a xente interesada tamén para entrar a formar parte do noso histórico coro, no mesmo enderezo.
A Asociación Cultural Rosalía de Castro de Cacheiras ten aberto o prazo de matrícula para as actividades do curso 2009 – 2010: - Baile Tradicional (nenos e adultos), - Pandeireta (nenos e adultos), - Gaita (nenos e adultos), - Acordeón, - Curso de Manualidades, - Curso de Bordado, - Arte Floral, - Bailes de Salón, - Cociña, - Kárate, - Cestería, - Debuxo e Pintura, - Ximnasia de mantemento, - Pilates, - Ioga, - Tai Chi, etc.
A Escola de Baile e Música Tradicional (dirixida a nenos e nenas dende 3 anos ata os 18anos), xa comezou o novo curso o pasado Sábado 12 de setembro, pero ainda quedan prazas, polo que dende esta asociación animámosvos a todos a que vos matriculedes.
Para inscribirse ou obter máis información, os interesados poden dirixirse ó local da Asociación Cultural Rosalía de Castro en Cacheiras (xunto ó campo de fútbol municipal da Cañoteira) no concello de Teo ou ben chamar ó seguinte teléfono 981 80 60 91 en horario de 20:30 a 22 h (de luns a venres).
Iván Area: “A sociedade que non conserve o seu patrimonio inmaterial caerá no olvido” http://bit.ly/2NQ9U3
(texto engadido o día 22/ / 9/ / 09 )
O Proxecto Ronsel, creado polas tres universidades galegas e a Consellería de Cultura, leva dende 2007 traballando para salvagardar, preservar e poñer en valor o Patrimonio Cultural Inmaterial (PCI) de Galicia, un labor que nunca terá fin, pero que é necesario para lembrar o que fai único a un pobo. Iván Area, coordinador de Ronsel, explica os obxectivos desta iniciativa. Que é o patrimonio inmaterial?Significa un xiro respecto da idea convencional de patrimonio. O que se fai non é ocuparse de p ..>>
O Proxecto Ronsel, creado polas tres universidades galegas e a Consellería de Cultura, leva dende 2007 traballando para salvagardar, preservar e poñer en valor o Patrimonio Cultural Inmaterial (PCI) de Galicia, un labor que nunca terá fin, pero que é necesario para lembrar o que fai único a un pobo. Iván Area, coordinador de Ronsel, explica os obxectivos desta iniciativa.
Que é o patrimonio inmaterial? Significa un xiro respecto da idea convencional de patrimonio. O que se fai non é ocuparse de prácticas supostamente non materiais, senón introducir unha nova maneira de considerar o que pode ser patrimonio: chamar a atención sobre prácticas contemporáneas que sexan protagonizadas por calquera membro vivo da sociedade, en vez de limitarse só ao conxunto de bens –monumentos, memoria de personaxes históricos, arquitecturas– que unha entidade autorizada nomea como patrimonio e que son obxecto de contemplación pasiva.
Algún exemplo concreto? A lingua, a música, o baile e a danza, os oficios, os coñecementos tradicionais para traballar a terra e o mar, os xogos... As prácticas máis doadas de observar e de propoñer como patrimoniais son as tradicións porque son formas que se repiten e nas cales participa un sector representativo da sociedade. Estas prácticas teñen un denominador común: compóñense de contactos sobre todo tipo de soporte, de xestos, de movementos e de interaccións.
E se alguén lle preguntara que utilidade práctica ten? Desde a nosa perspectiva o patrimonio inmaterial de todos os pobos, no que están incluídos os coñecementos necesarios para vivir da terra, dos mares, en fin, da interacción coa natureza, son os que han ocupar o lugar que deixará esta sociedade devoradora da natureza, construída sobre o usos e o abuso de recursos naturais non renovables. Por iso débense mobilizar e logo patrimonializar aquelas prácticas que teñan utilidade para os humanos, agora ou no futuro. Unha sociedade construída a partir dos PCI locais sería, sen dúbida algunha, unha sociedade máis pacífica, segura e sustentable.
Non adoita este tipo de patrimonio ser máis rico no mundo rural? Foi a Unesco a que consensuou un concepto de patrimonio inmaterial pensado para recoñecer as achegas de moitos grupos humanos que non dispoñen de obras arquitectónicas visibles. Esta é a razón pola cal adoita asociarse ao ámbito rural, mais esa distinción é enganosa, pero calquera espazo da nosa sociedade, nas cidades tamén, produce patrimonios que teñen igualmente carácter material e inmaterial. Hai que explicar que se Ronsel privilexia neste momento as accións sobre o espazo rural e mariñeiro, porque desexa contribuír ao desenvolvemento económico e cultural dos lugares máis fráxiles.
Pois, que precisa unha tradición para que se lle outorgue a categoría de patrimonio? Entre todas as opcións que recolle a Unesco na súa definición só quedan excluídas as tradicións, prácticas, etc. que non respecten a declaración universal dos dereitos humanos.
Cal é a meta do Proxecto Ronsel? Ante todo, a salvagarda do patrimonio inmaterial, que segundo explica a Unesco, pasa por asegurar a súa viabilidade social e económica, incluíndo a súa identificación, documentación, investigación, promoción, difusión, protección e transmisión. A integración do PCI galego nos currículos do ensino obrigatorio en primaria e secundaria é un dos nosos obxectivos máis sobranceiros.
Non hai moitas iniciativas que teñan detrás ás tres universidades e á Xunta… Non estou moi de acordo no feito de que resulte complicado integrar as distintas administracións nunha iniciativa como esta. Máis ben diría que, polo seu carácter integrador, o patrimonio inmaterial abrangue campos moi diversos da cultura galega e por iso resulta interesante para administracións de calquera natureza.
Chama a atención tamén que partan vostedes de estudos como unha análise DAFO, de puntos fortes e débiles. Bota a faltar esta perspectiva noutros proxectos culturais? Evidentemente para levar a cabo un bo traballo hai que facelo empregando a metodoloxía máis integradora, que permita a participación sexa cal sexa o nivel científico e hoxe en día esta é a que propón a Unesco. Ademais, a análise DAFO, realizada por máis de 60 prestixiosos activistas e científicos culturais sobre o patrimonio, foi unha achega orixinal. Non imos falar doutros proxectos culturais pois neste país cada un fai o que pode. Nada se lle pode reprochar a quen traballa por amor á súa cultura.
En que proxectos están traballando actualmente? Xusto vimos de rematar un libro en galego, castelán, francés e inglés sobre instrumentos musicais galegos que continúa na liña dun anterior sobre contos, e temos moi avanzados outros dous, un sobre oficios e outro sobre xogos tradicionais. Tamén traballamos na edición de tres grandes estudos, un sobre os oficios tradicionais, outro sobre a menciñaría e outro sobre a gaita de fol que será o tema dunha tese de doutoramento que se lerá a finais do ano que vén e que está financiada desde o proxecto Ronsel. Este ano programaremos tamén a terceira mostra de Patrimonio en Ourense e tamén comezamos un obradoiro de extensión universitaria. En fin, non paramos! E, por suposto, nunha colección de fichas que publicaremos neste xornal sobre construción de instrumentos, que irán acompañadas de vídeos que publicaremos no portal ronsel.uvigo.es.
Terá fin algún día o seu labor? Ronsel é un proxecto realmente orixinal que fornece posibilidades de interpretación da diversidade das prácticas sociais para que as entidades se fagan cargo delas en políticas patrimoniais. Como tal, xamais esgotará o repertorio desas posibilidades, porque as prácticas sobre as que traballa son vivas, mudan e se transforman. Ronsel é un lubricante entre os poderes públicos e a actividade dunha poboación que lle busca saídas eficaces, dignas e rendibles ás manifestacións que deben ser transmitidas ás xeracións máis novas.
Non é utópico o seu papel? Si, pois o patrimonio muda e adáptase constantemente, pero o que nunca se empeza xamais se remata. Aínda así, gustaríame incidir na utilidade que teñen este tipo de iniciativas, que contribúen á posta en valor da nosa cultura así como a transmisión dun legado cultural que, doutro xeito, pasaría desapercibido e que a sociedade non debe esquecer. Ronsel é fornecedora de posibilidades, que logo as distintas institucións e entidades deben aproveitar. Por iso buscamos traballar cun número elevado de prácticas, para que ao final algunhas delas cheguen a ser políticas patrimoniais definitivas.
O luns 7 de setembro comezou a andaina de PLANETA FURANCHO na Radio Galega Música.
Unha aventura radiofónica que ten como fin a difusión da música feita na terra e que quere ser altofalante, axenda e latexo diario e actual de todo canto acontece no universo musical galego.
PLANETA FURANCHO Todos os días de luns a venres, de 23.00 a 24.00 na Radio Galega Música.
planetafurancho@crtvg.es
RADIO GALEGA MÚSICA
Pode escoitarse tamén na canle 11 da radio dixital, en Internet e en FM nas seguintes frecuencias:
SANTIAGO 104.2 FERROL 106.3 A CORUÑA 92.1 A COVA (centro.prov.Lugo) 96.6 OURENSE 95.6 LUGO (Capital) 106.2 PONTEVEDRA 101.4 VIGO(Domaio) 90.8 XIABRE(Noia, Cambados) 88.0 XISTRAL 100.2
Un total de 11 grupos galegos de diferentes estilos musicais actuarán este ano en Portugal nunha nova edición do programa de intercambio entre a Rede Galega de Música ao Vivo (RGMV) e o circuíto portugués OuTonalidades, no que tamén se insiren as actuacións de 6 bandas lusas en Galicia. A Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC) e a d’Orfeu Associação Cultural colaboran por segundo ano consecutivo na organización desta iniciativa transfronteiriza, que ofrecerá un total de 47 concertos en Galicia e Portugal entre setembro e decembro.
En concreto, os grupos galegos Aló Django, Banda Potemkin, Bukowski Blues Trío, Carmen Dor, Coanhadeira, De Outra Margem, Lamatumbá, Modulok Trío, Portrait, Som do Galpom e Son+D2 protagonizarán un total de 25 actuacións no país veciño, mentres que os portugueses Comcordas, Olivetree, Samasati, Sofia Ribeiro, Taberna Revisitada e Uxu Kalhus realizarán 22 recitais en Galicia, conformando así un amplo cartel que se desenvolverá en 20 localidades galegas e lusas.
O programa portugués percorrerá 11 dos locais que durante o próximo outono acollerán a décimo terceira edición de OuTonalidades, circuíto musical que promove a asociación d’Orfeu no país veciño. O calendario de actuacións dará comezo o 25 de setembro coa presentación de Som de Galpom na Casa da Juventude de Amarante e continuará até o 19 de decembro, visitando tamén Águeda (Espaço d’Orfeu), Aveiro (Mercado Negro), Chaves (Sala Multiusos), Estarreja (Bar do Cine-Teatro), Évora (Espaço Celeiros), Fundão (Casa da Moagem), Ovar (Café-Concerto do Centro de Arte), Porto (Contagiarte), Tondela (Bar do Novo Ciclo Acert) e Torres Novas (Café Teatro Virginia).
En Galicia, a programación inaugurarase igualmente o 25 de setembro cun concerto da banda portuguesa Taberna Revisitada na sala Aturuxo de Bueu. O cartel estenderase até o 5 de decembro por 9 espazos da Rede Galega de Música ao Vivo, que a AGADIC promove en colaboración coa asociación Clubtura: ademais do Aturuxo, Jazz Vides da Coruña, Pun D’Antón Rock Café da Laracha, Café-Cultural Roi Xordo de Allariz, Sala Run Rum de Ferrol, o Náutico do Grove, Clavicémbalo de Lugo, Pub Gatos de Melide e Auriense Café Cultural de Ourense.
O son da estrela escura, primeiro traballo de DOA, cumpre 30 anos ... Aínda lembro aquel día en Sta Cruz (Oleiros) buscando un modo axeitado para designar o proxecto que estaba nacendo. Con vocación de experimentar e unha ilusión sen límites collemos o dicionario de galego na procura dun nome. Abrindo as páxinas ao chou saíu o "D" e fomos rexeitando até que apareceu "doa: conta de colar ou rosario. Regalo". Ao decatármonos de que a palabra segmentada contiña dentro dela a primeira nota musical e ademais era un agasallo pareceunos perfecta, ou máis exactamente "a máis doada"... Xa non buscamos máis.
A partir do Venres 3 e durante as tres primeiras fins de semana de xullo haberá Ultranoite, os Venres e Sábados ás 23,00h.
Unha Ultranoite titulada "Ultraleite" para bufonear cos temas que están quentando este verán: o conflito lingüístico, as marcas brancas, o convenio do metal, a ameaza de peche da NASA ou ese camiño que se guía pola Vía Láctea. Coa equipa habitual de actores, actrices, músicos, cantantes e vedetes e coa actuación especial da Década Lactosa.
En xullo prolóngase a tempada cunha Ultranoite Ultraleite especialmente deseñada para refresacar o bochorno das noites do verán.
Un repaso en clave cabareteira e bufonesca da actualidade: o conflito lingüistico provocado polo governo galego, as marcas brancas e o sector leiteiro, as marchas do metal, os eres e os kakás..., ou o intento de peche da nasa.
Coma sempre, música en directo, vídeos inmediatos, teatro fresco para cada noite e unhas boas doses de mala hostia mesturada con moito humor
Brañas Folk prepara xa o lanzamento do seu novo disco
(texto engadido o día 3/ / 7/ / 09 )
A banda ourensá Brañas Folk ultima xa os preparativos para o lanzamento do seu próximo disco "Alalá do Cebreiro" (PAI - Música 2009) que verá a luz próximamente. Un traballo que recolle entre outros, arreglos de temas tradicionais e medievais como o Canto das Chirimías da Catedral de Santiago de Compostela.
Este novo traballo conta con importantes colaboracións de músicos e cantantes como Pancho Álvarez, Uxía, Laura Amado ou Sonia Lebedinsky.
O CD deste traballo contará cunha pista interactiva multimedia con contidos adicionais: fotografías, e catro video clips de temas do propio disco.
A Asociación de Gaiteiros Galegos preséntavos un novo traballo audiovisual que leva por nome "Trece Lúas". As lúas que compoñen o ciclo do ano, ou os doce meses do calendario; as lúas que dende tempos ancestrais foron guía da vida; as lúas que puxeron data aos traballos e tamén ás festas; as lúas que levan aparelladas unha fonda tradición cultural que chega ate os nosos días e agora queremos lembrar. Convidámosvos a facer unha viaxe no tempo, unha viaxe de doce meses con cadansúa canción, co ciclo do ano como fondo da escena. "Trece Lúas" é unha proposta de lecer, para gustar da nosa música, aquela que sempre estivo aí e que neste disco presentamos dun xeito actualizado. Pero esta proposta vai moito máis alá. Como continuación da liña seguida en traballos editados anteriormente "O Quiquiriquí" e "Pelo Gato 24", trátase dun material didáctico que pretendemos axude en boa medida á difusión da nosa cultura.
Unha ferramenta pensada para facer chegar, sobre todo aos máis novos, un anaco do que somos e do que queremos seguir sendo.
Desde a Asociación de Gaiteiros Galegos temos a convicción de que o futuro das nosas tradicións, o garante da súa supervivencia, está na xuventude.
Debemos achar a maneira de que a liña de transmisión cultural se adapte aos tempos para seguir sendo efectiva.
Así elaboramos "Trece Lúas", dun xeito respectuoso coas nosas tradicións e ao mesmo tempo atractivo, aplicando as novas tecnoloxías das que dispoñemos.
Agardamos que poida ser utilizado como elemento educativo en calquera dos ámbitos, xa sexa escolar ou familiar, e supoña un paso máis de cara á normalización da nosa música tradicional. Esperamos que vos guste..
Murcia acollerá entre o 29 de outubro e o 31 de xaneiro de 2010 a exposición Alfonso X El Sabio, que organiza Caja Mediterráneo, o concello e mais a comunidade autónoma. A iniciativa reunirá por vez primeira os catros exemplares que se conservan destas composicións en galego-portugués, así coma diferentes obras realizadas baixo o mandato deste monarca. Tamén se poderá ver, entre as preto de 200 pezas expostas, a figura de marfil coñecida coma Virxe Abrideira, que se conserva en Allariz.
O programa Alalá confirma a continuación para a próxima tempada, que será a quinta. Agradecemos a todo o público o apoio ó programa, que permitirá que sigamos traballando na divulgación da música tradicional e a cultura galegas. Durante esta 4ª tempada a audiencia media do programa foi un 18,6 % en horarios de máxima audiencia, a mellor media por tempada rexistrada polo programa dende que empezou. Gracias a todos.
2º ano do festival que amosa músicas feitas desde os lugares do mundo con cheiro a mar.
Actividades: concertos, paseos musicais pola ría e circuíto de cantos tabernarios. Artistas internacionais de Brasil, Galiza, Bretaña, Francia e Inglaterra.
As viaxes recollidas polos músicos do noso tempo chegan a Ferrol da man do Ciclo de Músicas Portuarias. Unha cita no mes de xullo con música mariñeira na cidade departamental que, desde as súas orixes na vila de pescadores do Ferrol Vello ao futuro das autoestradas marítimas, ten coma referente cultural o mar. Na primeira edición do ano pasado estiveron, entre outros Mísia -fado-, Marcelo Mercadante -tango- ou Anabel Santiago -tonada asturiana- que ofreceron un festival de calidade e diversidade. Este ano ademais dos concertos no Teatro Jofre, haberá outras actividades coma os paseos en barco pola ría con música ao vivo a cargo de dúos instrumentais e un circuíto de tabernas polos barrios de Ferrol onde aínda se canta espontaneamente. O ciclo terá lugar en Ferrol entre o 4 e o 18 de xullo, concentrando as actividades nas fins de semana. Os concertos terán unha entrada única de 10 € (abono por 20 €. O resto das actividades son de balde PROGRAMACIÓN FRED MARTINS (Brasil). Novo e premiado compositor brasileiro presentando o seu último disco “Guanaraba” do 2008. Será a primeira actuación en Galiza deste artista recoñecido internacionalmente. Teatro Jofre, Sábado 4 de xullo. 21,30 h
UXÍA (Galiza) A gran dama da canción galega presentando o seu disco “Eterno Navegar”, un traballo que mestura sons de países lusófonos e mariñeiros. Teatro Jofre, Sábado 11 de xullo. 21,30 h
NOLWENN KORBELL (Bretaña). Vangarda do canto en lingua bretoa, unha referencia do atlantismo desde estoutro Finis terrae europeo. Teatro Jofre, Sábado 18 de xullo. 21,30 h
+ Actividades paralelas:
PASEOS MUSICAIS en barco pola ría os días dos concertos amenizados con dúos de prestixio: Clonmela, Verdegaio e Salix Alba.
CIRCUITO DE CANTOS TABERNARIOS Percorrido polas tabernas e bares dos barrios onde aínda se canta espontaneamente.
A gran cita europea do mundo celta no verán é o Festival de Lorient e o pais invitado este ano e Galicia. A e-Trad estará presente coa orquestra folk Sondeseu, con quen a escola mantén unha forte relación, que protagoniza a presenza da música galega. Asimesmo, o director da escola, Rodrigo Romaní ten sido invitado pola organización a impartir unha conferencia sobre a historia da música galega dentro das actividades que leva a cabo a Université Populaire Bretonne.
A Asociación ORAL de Galiza do Centro Veciñal e Cultural de Valladares acaban de abrir unha interesante páxina web sobre o canto improvisado, a máis completa feita até hoxe desde Galiza e que pretende ser un aglutinador desta manifestación cultural que entronca aos regueifeiros, brindeiros, payadores, repentistas, bertzolaris,… de todo o mundo e ás novas correntes coma a do hip-hop, o poetry slam ou os match improvisadores. Así se presenta esta web:
“Dende a ORAL creamos este sitio coa intención de abrir unha ventá, a través da internet, a todas aquelas persoas interesadas e con inquedanza nesta vertente da improvisación oral rimada.
A regueifa é a manifestación máis estendida no noso país do secular arte popular da improvisación oral en verso do que se atopan referencias dende a Antiga Grecia e Roma pasando polas cantigas de escarnio e maldicir da Idade Media ata os nosos días.
Pero non só falaremos da súa orixe, da súa técnica, de cómo aprendela e practicala ou simplemente gozala, senón tamén doutras manifestacións tan antigas como a mesma regueifa, ou mesmo tan modernas coma o Hip-Hop e de cómo se poden relacionar. Ademais será a ágora onde falar destas disciplinas e de lugar de contacto entre os regueifeiros e o seu público. Tentarase asemade que serva para estar ao cabo da actividade dos regueifeiros e da asociación para que todos e todas saiban onde e cando acudir a un enfrontamento entre regueifeiros ou a un obradoiro ou un xantar regueifeiro.
Tamén serve para abrir un espazo no que se poida regueifar en liña en tempo real, ver actuacións e escoitar regueifas dende calquera parte do mundo.
Por último, pero non menos importante ten o obxectivo de achegar e recopilar información e documentación para ir enchendo o oco que hai no tocante ao estudo formal e profundo que a regueifa e o resto de formas de improvisación oral merecen dentro do marco da nosa Cultura Popular e Tradicional. Contacto
Asociación Oral de Galiza Centro Veciñal e Cultural de Valladares
Estrada Xeral de Valladares, 261 36315 Vigo - Pontevedra Telf.: 986 467 053 Fax: 986 467 052
Co galo de que xa queda menos dun mes para o Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira e que aínda non se fixo a presentación, ocorreuseme facer unha nova carta aberta para tratar de que a organización entenda que é necesario por, entre outras medidas, o cobro dunha entrada para o acceso á zona de acampada de Morouzos, logrando así dous obxectivos. Un deles, parar a decadencia do festival que está a levalo á súa desaparición. O outro, tratar de conseguir un público menor en cantidade p ..>>
Co galo de que xa queda menos dun mes para o Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira e que aínda non se fixo a presentación, ocorreuseme facer unha nova carta aberta para tratar de que a organización entenda que é necesario por, entre outras medidas, o cobro dunha entrada para o acceso á zona de acampada de Morouzos, logrando así dous obxectivos. Un deles, parar a decadencia do festival que está a levalo á súa desaparición. O outro, tratar de conseguir un público menor en cantidade pero maior en calidade, para lograr así que o Festival de Ortigueira sexa realmente o mellor festival de toda a península Ibérica.
A quen máis lle interesa que o festival non desapareza e que gañe calidade? aos mesmos veciños de Ortigueira, así que a eles, principalmente, vai dirixida:
A todos aqueles interesados pero especialmente aos cidadáns de Ortigueira:
Ano tras ano, por estas datas, o meu corazón vai latindo cada vez máis animado segundo vaise achegando o día en que comece o festival de Ortigueira. É para min algo moi especial poder ir aló a disfrutar dos concertos, das vistas, da festa, da vila, das xentes. Son catro días marabillosos nos que logro esquecer ao resto do mundo.
Máis hai algo que, tamén ano tras ano, vai facendo que agrome en min unha dúbida: si deixar de ir ou non ao festival, porque cada ano que pasa, o festival de Ortigueira vaise parecendo menos a aquela pequena idea que fai xa trinta anos levaron adiante os rapaces da Banda de Gaitas de Ortigueira. E así, este festival, pouco a pouco, é cada vez máis un macrobotellón e unha macrofesta das drogas. Non estou en contra nin do un nin do outro, por mais que eu non probe máis droga que o viño, a cervexa, xa saben, cousas desas, ou algún cigarriño con herba aromática de cando en vez. Non estou en contra de todo o que se fai no festival actual porque cada un é libre de facer ca súa capa un saio, pero iso non quere dicir que me pareza ben o que está a acontecer no festival.
Explícome. Eu considero, que a vista do que é o festival nestes últimos anos e do que xa aconteceu fai vinte tantos anos, que o festival está condenado a deixar de facerse.
Actualmente, segundo a organización van ao festival unhas cen mil persoas. Cantas desas persoas van realmente aos concertos? Botando contas e sendo xeneroso, eu diría que a ver os concertos van unhas corenta mil persoas por día de concerto. Polo tanto… onde están as outras sesenta mil? Pois a maior parte da xente que ven o festival queda na zona de acampada de Morouzos e só pisa o pobo si se lles esgotan as provisións ou a bebida. Morouzos, un lugar público e protexido, énchese de tendas e de chiringuitos onde non deixa de soar a música nin de pasar drogas de todo tipo en todas as noites do festival, como se fora unha macrodiscoteca tecno calquera. Así tan só unha pequena parte dos cen mil van ao pobo a ver os concertos e a facer gasto nos bares, nos supermercados, nas tendas.
Eu explícolles todo isto porque quero propoñerlles dúas posibilidades do que vai acontecer no festival no futuro e vostedes terán que escoller unha.
Nunha delas as cousas seguen como están. A zona de Morouzos segue a ser unha macrodiscoteca, chea de alcohol, drogas e xente que vai ás carpas onde só poñen música dance ou grandes éxitos pop. As tendas están pegadas unhas ás outras e os rapaces desas tendas, para poder comer algo quente ou para poder ver de noite mentres beben, fan fogueiras, con ramas arrincadas das árbores ou incluso árbores novos enteiros. Segue a haber roubos e problemas. O ano que ven, ou o seguinte, ou mesmo este, haberá unha pelexa grande e morrerán un ou dous rapaces. Batalla campal no piñeiral de Morouzos. A cousa pode non rematar aí. Imaxinen que no medio da pelexa, ou símplemente por culpa dun borracho, prende lume unha tenda e o lume pasa rapidamente dunha tenda a outra sen control e sen bombeiros que paren rápido a emerxencia, e o lume esténdese por todo o bosque… cantas persoas poderían morrer? Mentras aos concertos só van as mesmas persoas que ían os anos anteriores, ou menos porque xa non soportan o ambiente de Morouzos e non tendo outra alternativa para aloxarse deciden deixar de ir.
A outra opción que lles plantexo e poñer entrada para poder acampar. Doce, quince, vinte euros por persoa máis outros tantos por tenda. Nesta situación seguramente de cen mil persoas tan só irán ao festival a metade, unhas cincuenta mil, pero todas esas serán persoas que queiran ver os concertos, que vaian á vila a pasear, que fagan gasto nos bares, tendas e restaurantes da vila… Deixaran de ir aqueles aos que o festival ben pouco lles importa, os que pasan catro días borrachísimos ou postos ata arriba de pastillas en Morouzos entre música tecno e que non pisan a vila máis que ó baixar do tren. Por que agora xa non van familias a acampar como antes? simplemente porque o ambente de Morouzos xa non é familiar!!!
Que prefiren entón, que desapareza o festival e así tamén eses cartos que tan ben lle veñen ás xentes da vila, ou facer que o festival dure outros trinta anos máis poñendo unha entrada, para que só vaia xente interesada nos concertos, na vila de Ortigueira e seguir facendo caixa verán tras verán?
Así que, se prefiren a primeira opción, pois adiante, non teñen que facer nada e todo chegará. Se prefiren a segunda opción, está nas súas mans, xentes de Ortigueira, lograr o cambio, porque a min, un pobre rapaz do sur de Galicia, o alcalde de Ortigueira, a organización do festival, non me coñecen e tanto lles ten a miña opinión. Pero vostedes son persoas que poden protestarlle na porta do fermoso concello que teñen, persoas que eles coñecen, que poden presionalos directamente para que este ano o festival cobre entrada para acampar en Morouzos e que chegue a ser o grandioso festival folk galego tal como o é o festival de Lorient na bretaña francesa. Mobilícense, protesten, falen con quen teñan que falar, únanse para que o festival de Ortigueira non desapareza.
Aínda están a tempo de facer que este ano a organización cobre entrada para acampar!!!
Cónvocase a preincrición das probas de acceso para o vindeiro curso. Se queres saber a oferta educativa, clica aqui Se queres consultar os horarios do vindeiro curso, clica aqui Se queres facer a preinscrición nalgunha especialidade, clica aqui Lembra que tes ata o 9 de setembro para facer a túa preinscrición! O alumnado que non remata este ano o seu itinerario ten que facer a reserva de praza para o vindeiro curso en secretaría (horario de atención ao público, de 16 a 19h de luns a venres) antes do 30 de xuño.
Como en anteriores ocasións, Edicións do Cumio edita o traballo discográfico no que se recollen os temas en directo do concurso de gaiteiros Manuel Villanueva que promove a asociación cultural Pai da Cana co apoio do concello de Poio.
O certame, encadrado dentro das xornadas que se adican ao Encontro de Gaiteiros Manuel Villanueva, celebrou no 2008 a súa terceira edición, contando coa participación de once grupos procedentes de toda Galicia. Trátase de formacións chegadas de Ourense (Soallas, Marco Foxo Trío e Os Pastoriños de Samil), Costa da Morte (Dani Romar Trío), Rois e Vedra (o grupo Albaroque e o José Manuel López trío, respectivamente) e, en especial, grupos da provincia de Pontevedra: Aires de Cotodeira (Fornelos de Montes), Os trasnos da gaita (Vigo), Albor (Nigrán) e Do Trinque (Pontevedra).
Entre os gañadores atópase a formación Tentenoaire, de Castro Caldelas, que obtiveron o primeiro premio, o trío Albor, que obtiveron o segundo, e o grupo Do Trinque, que se fixeron coa terceira clasificación. O xurado, formado polos gaiteiros Roberto Quintillán, Xosé R. Vaamonde, Álvaro Novegil e Andrés Vilán, recoñeceu tamén o José Manuel López Trío co Premio especial Manuel Villanueva.
Neste CD que vén de editar Cumio, poden atoparse as 22 pezas que soaron aquel 7 de xuño do 2008 na Praza da Chousa de Combarro (Poio). Neste ano, o certame chegará á súa cuarta edición e a organización agarda unha participación semellante ou superior á da pasada edición.
Nos vindeiros días sae á venda o primeiro traballo discográfico do grupo, titulado Caminantes de Finisterre. O disco consta de 15 temas entre os que aparecen arranxos sobre temas tradicionais de Galicia, Asturias, Irlanda i Escocia, xunto a tres temas de autoría do grupo. O material foi rexistrado e mesturado durante distintas sesións ao longo dos primeiros anos de vida do grupo nos estudios Argot de La Plata e masterizado en Steps Ahead de Buenos Aires a finais de 2008.
Así que despois de moito tempo i esforzo demos por pechado este proceso para poñer o resultado a disposición dos que se interesaron ou se acheguen á nosa proposta.
O disco estará á veda nas nosas vindeiras presentacións en vivo e comunicándose a traves do enderezo: caminantesdefinisterre@yahoo.com.ar. En breve informaremos sobre novos puntos de venda ao público.
1º- Romería tradicional e campestre na Área Recreativa de A Santaia (Touro), no que teremos a Banda de Música de Touro e logo Xogos tradicionais a cargo da Asociación Galega de Xogos tradicionais así como unha demostración de Artesanía (Coiro, licores, barro, cesteiro, instrumentos, follas secas, etc...)
2º - A segunda parte, consistirá no festival "Folk in Rio", xa que se fai nunha carballeira situada á beira do Río (A Santaia). Neste festival, tal e como podedes comprobar no cartel que sea acompaña, estarán os seguintes grupos: - O Rancho Folclórico de Río Tinto (Porto - Portugal). - Grupo de Gaitas a Esmorga de Beseño (Touro) - ACASDU (Touro) - A Reviravolta de Lardeiros (O Pino) - A Requinta de Xián (Boqueixón).
Este verán, unha nova expedición musical parte para Bretaña. Do 31 de xullo ao 9 de agosto celébrase na vila de Lorient a 39ª edición do Festival Intercéltico, a cita internacional máis importante para o mundo folk, que este ano conta con Galicia como país homenaxeado, sendo convidado de honra.
A programación de grupos galegos no Festival Intercéltico de Lorient afiánzase nesta edición con Berrogüetto, Fía na roca, BellónMaceiras e bOnOvO, catro grupos con diferentes experiencias no Festival. Dous deles, Fía na roca e BellónMaceiras, veñen de participar en edicións previas do Intercéltico, nas que tiveron unha gran acollida por parte do público. A expedición deste ano conta tamén con bOnOvO, que pon o seu primeiro pé en Bretaña este verán, a onde volverá de xira en Outubro; e con Berrogüetto, un dos grupos máis aclamados e con ampla bagaxe do noso país, que actuará por vez primeira no Festival Intercéltico de Lorient.
Berrogüetto, BellónMaceiras, bOnOvO e Fía na roca; catro formacións de estilos diferentes, pero cun obxectivo común: demostrar que o folk galego de calidade pisa forte tanto dentro coma fóra das nosas fronteiras.
O gaiteiro Carlos Núñez narra para La Voz as semellanzas que atopa entre a fala do interior do país tropical e o galegoSe damos unha volta polo Museo da Lingua Portuguesa de São Paulo atoparemos un vídeo no que Caetano Veloso nos di que o portugués do Brasil é a mellor lingua do mundo para cantar. ¿Lembrades cando na escola nos contaban aquilo de que o rei Alfonso X o Sabio, mentres utilizaba o castelán para as leis, escribía as cantigas en galego?Alí sorpréndenos unha xigantesca árbore xenealóx ..>>
O gaiteiro Carlos Núñez narra para La Voz as semellanzas que atopa entre a fala do interior do país tropical e o galego
Se damos unha volta polo Museo da Lingua Portuguesa de São Paulo atoparemos un vídeo no que Caetano Veloso nos di que o portugués do Brasil é a mellor lingua do mundo para cantar. ¿Lembrades cando na escola nos contaban aquilo de que o rei Alfonso X o Sabio, mentres utilizaba o castelán para as leis, escribía as cantigas en galego?
Alí sorpréndenos unha xigantesca árbore xenealóxica das linguas na que aparece o nacemento do portugués, fillo do latín vulgar coma o francés, o castelán, o catalán e o provenzal. E atención: nin rastro do galego...
Afortunadamente, tras o noso desencanto, na «sala interactiva» deste museo, xenialmente concibida polo meu amigo o erudito e artista José Miguel Wisnik, descubrimos como os meniños e os estudantes xogan e cantan a ritmo de rap o Ondas do mar de Vigo do noso Martín Códax, facendo unha ponte co Rúas do meu São Paulo do seu Mario de Andrade. Había tempo que eu intuía que a utilización do RAP ( rhythm and poetry ) permitiría a reinterpretación dunha canción que levaba esperando máis de cen anos: a Alborada de Rosalía de Castro. Naquel museo comprendín que ninguén mellor que os brasileiros para facer con mestría esa «poesía ritmada».
Calquera galego ao aterrar no Brasil ten a sensación de chegar a outro planeta, cunha paisaxe tropical e humana moi diferente. É a lingua a primeira en abrazar ao novo visitante... En poucas horas, esqueceremos que o que falan non é galego, senón un portugués sorprendentemente próximo ao galego. Tamén no museo achamos que a explicación disto parece ser que o portugués do Brasil ficou aferrado a unha versión arcaica da lingua, conservando variantes hoxe rexionais en Portugal. Se cadra, xusto como moitos portugueses perciben hoxe o galego.
Polo que ata agora me explicaron, aínda non están estudadas as posibles conexións entre o portugués do Brasil e o galego, porque oficialmente son dúas linguas diferentes. Pero tamén hai lingüistas que consideran que realmente son tres linguas: portugués do Brasil, portugués europeo e galego. E hainos que consideran que son só unha, malia que na actualidade haxa diferenzas importantes, especialmente na escrita.
Outra maneira que teñen de chamarlle a este suposto arcaísmo brasileiro é medievalismo. Esta idea está moi espallada no Brasil. Alí gustan de pensar que nalgúns recantos no mítico Sertão segue viva a Idade Media europea ou ibérica.
É sorprendente como aínda hoxe no Nordeste -a primeira rexión do Brasil en ser colonizada- seguen vivos moitos costumes medievalizantes: os romances, a literatura de cordel coma a dos nosos cegos nas romarías, os improvisadores e repentistas como os das nosas regueifas.
Modernistas e xeración Nós
Esta herdanza tivo tamén o seu reflexo na alta cultura , sobre todo a partir dos modernistas nos anos 20. Eles foron os grandes creadores do imaxinario brasileiro tal e como hoxe o coñecemos, baseado na misciginaçao -a mestura de indíxenas, africanos e europeos-. Interesáronse moito polo folclore e a música. E tamén estudaron esta parte medievalizante do Brasil. Como vimos no museo, os seus grandes poetas como Mario de Andrade e Manuel Bandeira, mesmo escribiron á maneira dun Meendinho ou Martín Códax, como fixeron aquí os neotrovadoristas.
Como nos comentou o antropólogo António Medeiros, «modernista adora arcaísmo». El salientou as semellanzas entre o Manifesto modernista no Brasil do 1922 e o galego de Nós, do 20. Un membro daquela xeración, Guilherme de Almeida, visitou Galicia no ano 33 e chegou a publicar un artigo na revista Nós , titulado Galliza, pátria da Canção . Non debemos esquecer que as cantigas galego-portuguesas eran poesía mais tamén música, e un brasileiro non ía pasar iso por alto... O seu cicerone en Galicia foi Valentín Paz Andrade.
E chegamos á tese dun dos nosos pioneiros, Paz Andrade: no Brasil consérvase moito da vella Gallaecia, que estaría aínda ben presente na cultura dos portugueses cando estes desembarcan no Brasil. Posteriormente, o galaico diluiríase en Portugal coa influencia de Lisboa, do sur, e na costa do Brasil, mais ficaría vivo no interior.
Paz Andrade estudou a galecidade, moi especialmente na obra do para moitos máis importante escritor brasileiro do século XX: o mineiro João Guimarães Rosa, quizais pouco coñecido fóra do Brasil por non tratar na súa obra a cultura do carnaval, praia e samba, senón a dese descoñecido interior. Minas Gerais é un estado máis grande que España. Culturalmente, mesmo na paisaxe, é do máis próximo a Galicia que achei alí. Os mineiros son parecidos a nós mesmo nos tópicos: son desconfiados, responden a unha pregunta con outra pregunta, son conservadores e calados, misteriosos?
No seu impresionante rastrexo, Paz Andrade atopou palabras e expresións tan galegas como: lusco-fusco, aquí e acolá, sol-se-por, arco da vella, demo, lobisomen, orballo, corozas, queixume, vagalume... E costumes como os toques das campás ou sinos, as alfombras de flores no Corpus, o carro de bois, a coca, as penlas, as fogueiras de San Xoán? Eu, que estiven alí, pódovos asegurar que todo isto é verídico. Incluso non puiden resistirme a gravar dúas cancións mineiras no disco de tan galegas como soaban.
O segredo de que a cultura de Minas sexa tan parecida á nosa é aparentemente sinxelo: cando no século XVIII se descubre a riqueza mineira no interior brasileiro os principais poboadores foron os miñotos, ou sexa, os galegos de Portugal. Lembremos que o Miño era o sur da Gallaecia histórica, que se parte en dúas, dando orixe a Portugal. O Miño, como Galicia, disfruta da revolución provocada polo millo chegado de América, a riqueza que se ve aínda nas construcións barrocas pero que provoca un exceso de poboación que ten que emigrar.
É curioso que este éxodo de miñotos a Minas está dalgún xeito na orixe da emigración galega ao Brasil. Os galegos emigran a Portugal desde sempre. Pero moi especialmente enchen este baleiro deixado polos miñotos e de aí pasarían ás cidades, Porto e Lisboa. Nelas escoitan as historias de riqueza dos brasileiros retornados e comezan a emigración galega a partir do XIX e XX que coñecemos.
A banda santiaguesa Som do Galpom ven de estrear o seu primeiro videoclip "Quedamos nesa Praza", do seu album debut "Em Terra de Ninguém" (Falcatruada). A produción do videoclip correu a cargo da productora viguesa Verve Audiovisual, que empregou unha novedosa técnica de stop motion para a súa realización. Segundo relataron na rolda de prensa da presentación do videoclip na Fnac da Coruña, o proceso foi moi laborioso, xa que empregaron máis de 1000 fotografías.
O 17 de Maio manifestabamonos en defensa da lingua galega. Mais esta defensa non pode limitarse a unha paseo ata a Quintana. E non só hai que defender escolas en galego, hai que defender a presenza do galego en tódo-los ambitos, e o musical é MOI IMPORTANTE. E se deixamos que desapareza un programa como Aberto por Reformas, sen facer o menor ruido, estamos cometendo un grave erro.
O gaiteiro galego Carlos Núñez conta para La Voz de Galicia a súa experiencia de un ano en Brasil dedicado a investigar e a preparar o seu novo disco, «Alborada do Brasil», de próxima aparición.Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ouren ..>>
O gaiteiro galego Carlos Núñez conta para La Voz de Galicia a súa experiencia de un ano en Brasil dedicado a investigar e a preparar o seu novo disco, «Alborada do Brasil», de próxima aparición.
Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ourense) e desapareceu. Sempre se dixo que o mataran por celos profesionais. El era músico, coma min, e sempre sospeitei o que as pesquisas están confirmando: que, en realidade, como moitos galegos, iniciou unha nova vida no Novo Mundo.
Pero isto non é o máis importante da historia. A cuestión é que esta frutífera exploración musical acabou por se converter nunha auténtica viaxe iniciática na que aprendín unha chea de cousas que atinxen a Galicia. Estas son as que gustaría de compartir con vós nesta serie de artigos que hoxe comeza, esperando que as miñas andanzas polo Brasil sirvan a máis xente.
Onde pervive a alma da gaita
Brasil sempre ten sido para os galegos unha patria secreta onde desaparecer. En Brasil falan a lingua seguramente máis semellante ao galego que existe, se non é a mesma... No Brasil segue viva a alma da gaita, transmutada noutros instrumentos. Alí, a cultura das cantigas medievais galego-portuguesas, os nosos instrumentos musicais cáseque desaparecidos, as nosas tradicións... mesturáronse e fixéronse universais. En Brasil vive o noso pasado e quen sabe se o noso futuro.
Alí atopamos a nosa desexada síntese entre a cultura urbana e rural. No Brasil, as ondas do mar, a alborada, as noites de luar, as estrelas, as fogueiras de san Xoán, as sereas, as bruxas e o orballo, por non falar dos nosos diminutivos... gozan do glamour do artisticamente universal. Dito con outras palabras: no Brasil vive unha Galicia cool . Imaxinade a cara coa que ficaron os da Sony cando lles contei todo isto mentres escoitabamos o disco: «¡Carallo con estos gallegos! Ahora van y crean la música galego-brasileira!».
O caso é que volvo a casa convencido de que a nosa relación con Brasil pode ser clave para Galicia na nosa continua reinvención do país e, por que non dicilo, na creación de novos mercados. Sei que está todo por facer, pero penso que poderíamos estar diante dunha nova conexión artística tan potente como foi a música celta, coa que dalgún xeito conseguimos, dende mediados dos anos noventa, poñer a Galicia no mapa para moita xente.
Na ronda de sabios que entrevistamos para o documental que estamos a facer en paralelo ao disco, Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, xa nos avisou: «Brasil é unha grande aposta, non só económica, senón tamén cultural». O meu amigo Manuel Bragado, director de Xerais, resumiuno en tres palabras: «Brasil somos nós». Hai pouco tempo, Juan Luis Cebrián foi aínda máis alá e dixo que «Galicia ten a sorte de ser a terra das cantigas e pode ser a ponte de España e Europa co Brasil».
Sorprende que semellante mina non teña sido explorada por Galicia. Brasil non forma parte do noso imaxinario de afinidades como Arxentina, Cuba, Irlanda ou Portugal. Ata agora a nosa relación con este xigante de xa case douscentos millóns de habitantes debémoslla ao calado e tenaz traballo dos nosos emigrantes, aos non sempre comprendidos reintegracionistas e amantes da lusofonía e a algún pioneiro como don Valentín Paz Andrade, que nos anos setenta publicou unha xoia da que xa falaremos a próxima semana e que nos descobre un novo concepto: a Galecidade do Brasil.
Ninguén lles dixo de nós
O brasileiro de a pé descoñece a existencia de Galicia. Non é a súa culpa, nunca llo contaron. Era duro para Portugal recoñecer que parte da súa cultura vén dun territorio «lá na Espanha». Incluso ignoran onde está exactamente Santiago de Compostela. En cambio, o Camiño fascínaos, proba é o éxito sen precedentes do escritor Paulo Coelho.
Cando descobren que «todo iso» vén dese misterioso país, que non trae aparellado o «imperialismo» europeo, que tanto amola aos brasileiros, entón apúntanse sen dubidalo... Dalgún xeito Galicia axuda aos brasileiros a descubrírense a eles mesmos, nunha parte da súa historia que nunca lles contaran.
Nélida, a introdutora
Comeza a renacer un orgullo sen precedentes. A galego-brasileira Nélida Piñón, primeira muller presidenta da Academia Brasileira das Letras, nas súas aparicións televisivas e na súa obra, fala habitualmente do seu pequeno país de orixe. Trátase dunha persoa cunha intelixencia e enerxía deslubrantes.
Nélida foi un dos meus introdutores na jet cultural de Rio de Janeiro. Nas elites brasileiras dáste de conta do importante que é a música para o país. Todos, absolutamente todos, dende os escritores, os políticos, os empresarios, os militares... saben de música. Todos teñen os seus gustos musicais ben definidos e saben que no fondo, a música é unha das identidades máis fortes de Brasil, por enriba doutras artes. Lembremos a Gilberto Gil como carismático ministro de cultura.
Cecais o único lugar do Brasil onde todos saben que é un galego sexa Salvador de Bahía. Alí a nosa comunidade é potente e está moi ben organizada. Carlinhos Brown contounos que os galegos foron os primeiros en darlle traballo, nunha panadería. Gravar con este xenio indomable foi algo máis que música, foi unha experiencia antropolóxica.
Ter diante ao meu tocaio do Candeal ulíndote e examinándote, como faría un paisano noso, confirmoume a teoría que fun consolidando en Bahía: que entre negros e galegos hai algo moi profundo que nos une e produce unha irreprimible atracción. Quizais por iso no Brasil galego tamén significa 'louro, rubio, branquiño'. Son os opostos que se atraen.
Os outros grandes centros actuais do «poderío galego» son São Paulo e Rio de Janeiro. Alí, é curioso que máis que exhibirse, sempre tenden a esconderse misteriosamente... No Brasil os galegos aprenderon a organizarse en empresas con varios socios. Raro é atopar cabezas visibles, con excepcións que ben darían unha novela ou un filme...
Os galegos alí sempre se camuflaron como portugueses, máis que españois, ou simplemente como brasileiros. Este é un país que se come todo, non crea guetos étnicos. Todo ser humano transfórmase nun tempo récord en brasileiro. Iso mesmo acho que fixo o meu bisavó.
É posible que as percepcións dun músico non sexan científicas, pero como dixo un tal Leite de Vasconcellos: «Os artistas adivinham muitas vezes o que, por outro lado, os investigadores de História descobrem a custa de fatigante labor cerebral».
Coanhadeira vencedores do IV Concurso de Música Folk `Escenario Prau´
(texto engadido o día 25/ / 5/ / 09 )
O grupo ourensan gañou o pasado sábado o concurso cántabro `Escenario Prau´ no que participaron 20 grupos procedentes de toda a península, e tamén de Arxentina, Italia e Venezuela
A gaiteira e cantante lanza ao mercado o seu terceiro disco: 'Os soños que volven', onde recrea temas que interpretaba na súa infancia. Presentarase en xuño.
Coincidindo co décimo aniversario do seu primeiro disco, a gaiteira e cantante Susana Seivane, lanza ao mercado o seu cuarto traballo: Os soños que volven. Estará nas tendas o vindeiro mes de xuño.
Trátase dun disco no que a artista une a súa longa experiencia nos escenarios do mundo e a paixón polo tradicional, recuperando os temas que interpretaba na súa infancia; vellas cancións rescatadas agora, dándolles unha perspectiva actual, marcada polos directos de Seivane.
O disco está composto por 14 temas, e está editado polo selo discográfico da propia Susana Seivane, Enavíes Música. A produción e os arranxos corren a cargo de Seivane e a súa banda. Na gravación colaboraron músicos da talla de Rodrigo Romaní, Anxo Pintos, Pedro Lamas e Harry Price, entre outros.
Acaba de sair á rúa o novo disco de Guadi Galego, ‘Benzón’, un traballo de inspiración propia e múltiples colaboracións.
Guadi Galego devece pola música tradicional galega. As súas cancións teñen ese sabor vello e novo a un tempo. Neste disco tivo o bo ollo de rodearse de grandes músic@s e letristas de aquí que revitalizan e perpetúan cunha visión contemporánea o noso rico e fermoso acervo popular. A inspiración e beleza dos arranxos veu dada quizais, polo amor profundo que profesan á nosa música e tamén ao traballo rigoroso de Guadi neste campo onde aínda hai tanto que arar.
Foi cociñado na casa, entre amig@s, cos aloumiños precisos. Ben o puido facer ela soa, pero quixo amosar o incríbel mosaico de creadores de mundos polos que ela tamén transita valente, ecléctica e sen prexuízos. Do novo folk ao jazz, do tradicional ao pop. Cando a escoitei por primeira vez díxome o meu instinto que nada volvería a ser igual na música galega dende a súa revolucionaria irrupción.
Hoxe está máis plena e madura ca nunca como compositora, letrista e intérprete e sabe moi ben de onde vén, cal é a súa orixe e sen perder de vista o berce, poderá alcanzar o universo todo coas mans. Da Paradanta a París, da Serra da Capelada á Habana.
Esta morena de Cedeira trae canda ela o recendo salgado dos portos do norte e a brisa fresca do talento mariñeiro prendido da súa voz. Na súa leira medran barcos vellos, utopías, folliñas de alecrín, o eco dos nosos antergos e unha fonte de melodías e palabras que nunca seca.
Cativa e seduce polo fondo sentimento que lle imprime á súa música, pola intensidade coa que di cada sílaba como se quixera salvarnos do medo e da dor. Emotiva e fráxil, serena que serpea nos nosos corazóns, os pés nus nunha terra que ama e que fai máis nosa cando ela a viste co seu canto.
O tempo se cadra, para de vez, e déixanos beber a amizade nunha taberna ao norte do alén.
Como é un CD/DVD, desta vez o que atoparedes na web son anacos da grabación do concerto i, en breve, tamén algún extracto do documental.
``Despois de 24 anos percorrendo os cinco continentes. Despois de 26 países visitados. Despois de dar as grazas en 12 idiomas distintos… Era o momento de publicar o noso primeiro CD/DVD en directo. Un agasallo para o noso público e un testemuño para toda a xente que participou como espectador nos nosos máis de 800 espectáculos, e que contribuíron para que LUAR NA LUBRE sexa actualmente, o que é: un dos grupos internacionais máis importantes da música celta.´´
Crea a túa conta O 18 de Maio Ghastas Pista? cumple 10 anos de existencia na rede e disponse a comezar unha nova etapa.
A intención final é crear unha pequena rede social (ou algo parecido) dentro deste portal, arredor da música galega. Con ideas tiradas de entornos como facebook, lastfm.. e outras que vaian xurdindo ou propoñades a medida que o proxecto vaia crecendo. Polo de agora podedes ir creando a vosa propia conta dentro da web.
Ábrese o prazo de recepción de candidaturas ao concurso musical organizado por Vieiros e a Radio Galega.
Este sábado abriuse o prazo de recepción de candidaturas para a cuarta edición de A Polo Ghit, o concurso que procura a canción galega do verán. Os grupos e solistas que queiran participar no concurso organizado por Vieiros e a Radio Galega poden enviar as súas cancións aos dous medios.
Lembramos que os temas teñen que ser orixinais, a letra debe estar en galego e teñen que ter as características típicas dunha canción do verán. Haberanse de mandar en formato MP3 aos enderezos electrónicos apologhit@vieiros.com e apologhit@crtvg.es, ou ben en formato físico por correo tradicional a Extrarradio, Radio Galega, San Marcos, 15820 Santiago de Compostela e mais a Vieiros, Rúa do Pombal, 43, soto, 15705 Santiago de Compostela.
Os arquivos ou discos terán que ir acompañados dos datos dos participantes, un breve texto descritivo, a letra da canción e fotografías da banda ou solista. Nas próximas semanas publicaranse as bases desta edición de A Polo Ghit, activarase a web do concurso e comezarán a publicarse nela e a soar no programa Extrarradio da Radio Galega as primeiras candidaturas recibidas.
Catro anos de andaina Na anterior edición de A Polo Ghit participaron 82 cancións. Planeta 19, de Boy Elliott & The Plastic Bags, foi a gañadora, e representou a Galiza no festival de linguas minorizadas Liet Lavlut, que se desenvolveu en Laponia no mes de outubro pasado. Biocultivos, de Sacha na Horta, foi a primeira clasificada na edición de 2007 e In the ocean de Pulpiño Viascón, gañou o primeiro certame, en 2006.
O Tragasons, programa de músicas do nosso planeta realizado em língua galego-portuguesa, voa além do Atlântico e começa a soar na emissora FM La Tribu, no 88,7 FM de Buenos Aires. Será a partir de esta sexta-feira, 8 de maio, polas 16:30 hora local (21:30 horas da Galiza e do resto do Estado Espanhol, 20:30 horas de Portugal).
O Tragasons já se emite na Rádio Filispim de Ferrol (Galiza) os sábados as 17 horas, as terças-feiras às 21 e as quintas polas 10 da manhã.
Se tes algun problema enviando a noticia -imaxe demasiado grande, documentos pdf, etc.. - podes enviala a: ghastaspista@gmail.com
Crea a túa conta en Ghastas Pista?. O rexistro de usuarios está en preparación e fase de probas, pero a intención final é crear unha pequena rede social (ou algo parecido) dentro deste portal, arredor da música galega. Con ideas tiradas de entornos como facebook, lastfm.. e outras que vaian xurdindo ou propoñades a medida que o proxecto vaia crecendo. Polo de agora podedes ir creando a vosa propia conta.
LEMBRATE DE GHASTAS PISTA?
CANDO NAVEGUES
Envía as noticias que atopes, con só dous 'clicks'
Engade o seguinte enlace aos teus favoritos ou á barra de marcadores
(pinchar nel co botón dereito e selecciona esa opción)
e poderás engadir enviar noticias a esta páxina dende calquer web:
cando atopes algunha nova interesante, navegando pola rede,
só terás que ir aos favoritos/marcadores,
pinchar no enlace que gardaches..
e aparecerás nesta páxina co formulario xa preparado para editar
(se na outra web seleccionaches parte do tamén aparecera no formulario),
modificar (ou non) os datos e subir a noticia a esta páxina
