>> Iniciar Sesión  




+     

 


 

Xose Manuel Budiño: «Toco para transmitir emocións»
Fonte / Máis información

(ultima actualización: 29 / 12 / 08 )



Non cre na sorte no traballo, senón na constancia; é parte dunha xeración de superheroes da gaita; e acaba de descubrir o recomendables que son as vacacións

Nacho Mirás 22/12/2008

Calquera diría que Xosé Manuel Budiño Lorenzo (Moaña, 1969) está a piques de entrar no club dos 40. Anos, non principais. O seu último disco, Home, é un exemplo da madureza dun músico que sempre soubo que quería vivir do seu traballo.

-Veño de ler: «Budiño no top ten do Reino Unido». Iso si que impresiona...

-Imaxínate... Soubémolo hai pouco menos dun mes, coa lista na revista Songlines, centrada en música folk e músicas do mundo que se distribúe en todas partes. Comezado xaneiro, o disco xa se distribuirá no Reino Unido tamén. Estamos moi contentos, temos feito moitos concertos en Inglaterra, Irlanda e Escocia, pero sen a posibilidade aínda de ter o disco físico.

-¿Que pensa que lle puido chegar tanto aos ingleses para poñelo entre os dez favoritos?

-É indubidable que conectan, hai unha gaita moi presente, eles teñen tamén ese instrumento moi de man. E temos contacto desde hai vinte anos con músicos de alá, hai un circuíto que comezou en Ortigueira e se expandiu por toda Galicia. Practicamente todos os grupos irlandeses, escoceses e bretóns de nome xa estiveron aquí. Hai moita conexión, aínda que despois as músicas sexan moi distintas.

-E, en directo, ¿o público desas terras entrégase igual que o galego?

-Iso está a pasar en calquera parte do mundo. Atópaste no Líbano, por exemplo, en Marrocos, e non sabes o que pode pasar alí. Nos dous últimos anos pasou en Bulgaria, coa xente levantada nun teatro; en México, na praza do Zócalo, que é como dez veces o Obradoiro, con 50.000 persoas... Incrible. Imaxina as sorpresas que levas en Siria, en Xordania...

-A estas alturas, o medo escénico estará superado...

-Si, en canto sobes ao escenario xa está. Hai unha cousa moi clara: toco para transmitir emocións, non hai máis. Se vives o que fas cada día e o levas a un escenario, o público vai bailar se ti queres; vai dar unha viravolta se queres... Depende de como comuniques. A xente ten que ver un concerto como unha película, na que hai que emocionarse, que bailar, ten que recollerse, deixarse levar polas emocións.

-Pero vostede, no escenario, non fai tanto teatro como outros, transmite igual, pero con máis clase, é, se mo permite, menos fantasma...

-Aprendín desde moi pequeno que isto é unha profesión a longo prazo. Con quince anos estaba polo festival de Lorient descubrindo músicos que vivían diso, tiven moi claro que eu tamén o quería para min. Isto é unha profesión, non un fume que desaparece nun par de anos. Hai que telo moi claro e, por suposto, ter unha visión empresarial do traballo, cos pés na terra. Ou se che poden subir os fumes.

-Grandes gaiteiros saíron da súa xeración; penso en Carlos Núñez, en Anxo Pintos, tantos outros. ¿Que pasou?

-É certo que coincidimos toda unha xeración na época da Universidade Popular de Vigo. Hai unha persoa clave aí, Antón Corral, mestre e artesán. El nos fixo ver moi claro que isto podía ser unha profesión de futuro. Unha vez, nunha clase, preguntounos a todos que por que estabamos na Universidade Popular. Eu tiña dezaseis anos e falei moi decidido: «Eu quero vivir disto, non concibo outra cousa». Foi case unha xeración espontánea que tivo presente o que quería facer.

-Estou confundido sobre o título do seu último disco, «Home», fala do home-persoa ou da acepción inglesa, do fogar; igual das dúas...

-O que ti queiras. Nun primeiro momento era home, humano, pero xa nos demos conta que o lerían como fogar. Tamén por cabo Home, esa referencia ao cabo que todos os mariñeiros que entran na ría de Vigo teñen que tomar como guía, unha homenaxe á xente mariñeira que pasa gran parte do tempo fóra para buscarse a vida. Como de familia de mariñeiros que son, síntome nesa onda. E home, como fogar, tamén, porque todos estes países polos que viaxamos son como a nosa casa.

-Cando colga a gaita e sae á rúa, a xente recoñece a Budiño...

-Si e non, é algo que nunca me preocupou. Pero non é desagradable.

-¿Fai máis cousas que vivir de e para a música?

-É complicado. Levo toda a vida así e agora está a chegar o momento no que estou descubrindo outras cousas, como marchar de vacacións. Empezo a reflexionar sobre ese tema e fago algunha escapada; no é bo estar continuamente pechado no estudio.

-Chegando aos 40, ¿non pensou en ter fillos?

-Teño un can precioso ao que quero moitísimo [ri]. É unha das miñas paixóns.

-Hoxe hai sorteo da lotería de Nadal. ¿Xoga?

-Nunca. Nunca creo na sorte no traballo; creo na constancia.














COMENTARIOS:

 

Opina sobre esta nova








Ver máis novas.

 

 

 

 

 

 

 


 

 


 



máis..


:: R estrea un documental sobre a música galega nos anos setenta ::

:: Novos camiños para o vello folk galego - La Voz de Galicia ::

 

:: A revolución tamén se fai bailando | Sara Alonso - EL PAíS ::

:: Xiras con lucro e nostalxia | Galicia | EL PAíS ::

:: O canto agochado entre pipotes ::

:: O focense que ensina canto tradicional en Oxford ::

:: Memoria de xénero - Leilí­a presentará o 3 de febreiro no Rosalí­a o seu novo disco ::

:: Entrevista a Oscar Fernández:(Os Cempés) en Galiciaé: Novo disco para o Nadal ::

:: Grande Exito da Orquestra Folk de Galicia "SonDeSeu" en Helsinky ::

:: DOA portada máis entrevista na revista Interfolk ::

:: O folk de hoxe, clásicos e modernos en plena forma ::

:: 'O noso é a música de resistencia' - O grupo Milladoiro celebra tres décadas sobre o escenario ::

:: Novo número, correspondente a Outubro, de Sons da Galiza (revista online de música folk) ::

:: Contaxiosa vivacidad · SonDeSeu no Teatro Circo Price de Madrid (Critica de Fernando Neira) ::

:: Entrevista a Berrogüetto en Galiciaé ::

:: 'Ao Vivo' de Luar Na Lubre, Mellor Album de Música Tradicional nos Premios de la Música ::

:: Serán en Toutón ::

:: A Revista (TVG) nas xornadas de música tradicional en Mondoñedo ::

:: Milladoiro, 30 anos de xira ::

:: Iván Area: “A sociedade que non conserve o seu patrimonio inmaterial caerá no olvido” ::

:: DOA "O son da estrela escura" (1979) 30 aniversario ::

:: MUSICA CELTA ARGENTINA de Carlos Prebble ::

:: Las muiñeiras nacidas en Cuba ::

:: Alalá continuará na tempada 2009-2010. ::

:: A `Tradicción´ sen trampas de Nova Galega de Danza ::

:: Reportaxes en AnosaterraTV: Luar Na Lubre, Guadi Galego e Fía Na Roca ::

:: Carlos Núñez: Brasil somos nós ::

:: Carlos Núñez - Alborada do Brasil (Novo disco en Xuño) ::

:: Tanxedoras publica o seu primeiro traballo musical ::

:: Susana Seivane volve cos seus soños, pezas de toda a vida ::

:: Alalá co gaiteiro José María Lagares ::

:: As cantareiras Tanxedoras chegan ó esceario da súa orixe ::

:: A Central Folque renova a música popular galega ::

:: Os que abriron o camiño (Milladoiro, pioneiro na renovación da música tradicional, fai 30 anos) ::

:: Mini e Mero (un texto de Xabier Cordal para Vieiros.com) ::

:: A vía das pandeiretas ::

:: Víctor Bello: `A cultura será un balón de osíxeno nesta época de crise económica´ ::

:: A gaita e o whistle soan a éxito no Bierzo ::

:: Sanín: pulindo a música tradicional ::

:: Manuel Xende: `Un día que ías tocar, gañabas para un ferrado de millo´ ::

:: Alalá viaxa a Brasil… ::

:: PROJECTO [TREPIA] : `Todo o que facemos ten base na música tradicional´ ::

:: O `V Encontro coa Zanfona Contemporánea en Narón´ na TVG ::

:: Galas de Alén, un esforzo pola recuperación do traxe tradicional galego ::

:: U-lo Trío. Música non hai máis que unha ::

:: Entrevista a Abe Rábade: ``Son un pouco jedi´´ ::

:: Obradoiro de regueifa nos institutos galegos ::

:: A memoria das voces ::

:: Som do Galpom: `Cada vez buscaranse máis propostas musicais´ ::

:: Benedicto: `Existe unha lenda negra sobre Voces Ceibes´ ::

:: Mouriño ou como quitar vida dun pau de madeira ::

:: crítica periódico `La Opinión´ concerto 3azoteas IBEROJAZZ 09 por Quinito Mourelle ::

:: Festicultores Troupe: "Somos da festa popular a saco, é o mellor que hai" | Galicia Hoxe ::

:: Por un método de gaita en francés ::

:: Nani García: `O defecto do jazz en Galicia é que mira demasiado alén do Atlántico´ ::

:: A tradición dos cantos de Nadal ::

:: As almas da noite de Kastomä ::

:: Xose Manuel Budiño: «Toco para transmitir emocións» ::

:: As tertulias do Diario: música ::

:: Longa vida ás tradicións en Santalla ::

:: A música da lusofonía, unha marca de éxito no mundo ::

:: Voces Ceibes ::

:: Concierto de “bOnOvO” na Fnac, un proxecto nacido das inquedanzas de 3 músicos ::

:: A última banda bravú ::

:: Entrevista a Vaamonde, Lamas & Romero ::

:: Ocaso e abrente da gaita galega ::

:: Entrevista a Antón Castro, compoñente de Fuxan Os Ventos ::

:: En Projecto Miño `conviven de modo natural el swing y la pandeirada ::

:: La cultura bravú se estudia en Michigan ::

:: Rebelión de ritmo y verso. Rap y regueifa se alían para fomentar el gallego entre los jóvenes ::

:: Abrindo mercados canción a canción ::

:: Musica galega e poesia - Reportaxe no programa Libro Aberto ::

:: ‘Neste país interesa máis aparentar, enviando embaixadas culturais’ ::

:: O legado da canción protesta ::

:: O futuro da música de raíz: Xosé Luís Foxo, Mercedes Peón e Rodrigo Romaní ::

:: A Revista - Coñecemos a Che, o penúltimo artesán do birimbao ::

 

 




 

Voltar á páxina principal