>> Iniciar Sesión  




+     

 


 



‘Neste país interesa máis aparentar, enviando embaixadas culturais’
Fonte / Máis información

(ultima actualización: 5 / 11 / 08 )



Se falamos de Ramiro Cecilio Casabella López (Ferreira do
Valadouro, 1946) estamos a falar de canción galega. Miro Casabella,
nome polo que se lle coñece máis, estivo vencellado nos seus inicios
ao grupo Voces Ceibes e máis adiante ao grupo de folk DOA. Agora, a
piques de publicarse a súa biografía, preséntase na Coruña o día 16
de outubro (Teatro Rosalía de Castro, 21 horas), cun concerto en
compañía do cantautor catalán Raimon. Todo un luxo.


(...)
Que lembra do primeiro encontro con Raimon?

O primeiro encontro foi nun cine, no meu pobo, sendo eu un rapaciño
de 16 anos, vin un documental no que aparecía un rapaciño cantando
unha canción estupenda, Al vent. Quedei abradiado de ver a alguén
cantando nun idioma mal visto. Ese foi o meu despertar a unha nova
canción e empecei a cantar no meu idioma, o galego. Ese foi o meu
primeiro encontro. Un ou dous anos despois fun a Barcelona a velo
actuar, e empecei a cantar dunha forma intencionada e tamén con
intención.

Cando comezou no mundo discográfico de Barcelona estaba moi por
diante de Galiza neste aspecto,e os músicos galegos que tiveron que
graver en Cataluña. Mudou moito a situación hoxe en día?



Daquela non é que Cataluña estivese moito máis adiante, é que
Galicia non estaba. Non había nin aparatos para escoitar os discos.
Agora mesmo a cousa si mudou moito neste senso. Agora editar un
disco non é nada complicado. O problema é a distribución e a crise da
industria por mor da piratería.

Que queda do espíritu de Voces Ceibes nos músicos actuais?

Quedo eu. Eu son o primeiro e o derradeiro de Voces Ceibes. Dos que
comezamos a cantar por aqueles anos xa non queda ningún. Estou
eu, que nunca deixei de cantar. Estiven un tempo calado, pero
escoitando, simplemente.

Da crítica á ditadura ata o Prestige tocou moitos temas. Cales son os
que lle interesan na actualidade?


Séguenme a interesar as cousas que nos están pasando cada día. É
por iso que continuan vixentes as cantigas dos poetas, e eu sigo
traballando nelas, xa que falan da emigración, de estimarnos a nós
mesmos, de combatir o odio.... O noso combate é diario.


Rematamos, se lle parece, falando dos proxectos de futuro.

Neste país proxectos de futuro teño poucos. O meu proxecto de
futuro, de momento, é ir cantando... Tentei facer unha serie de
actuacións polos institutos galegos, pero non o conseguín, os meus
intentos non saíron adiante. Neste país interesa máis aparentar,
enviar embaixadas culturais para mostralas ao mundo, pero o
primeiro que temos que facer e mostralas aquí, na casa. Cos cartos
gastados no aniversario do Himno poderíamos ter feito moito aquí.

Polo momento, o meu futuro é o que me vaia deparando cada día.


- Grupo Doa -












COMENTARIOS:

 

Opina sobre esta nova








Ver máis novas.

 

 

 

 

 

 

 


 

 





 

Voltar á páxina principal