>> Iniciar Sesión  




+     

 


 



O futuro da música de raíz: Xosé Luís Foxo, Mercedes Peón e Rodrigo Romaní
Fonte / Máis información

(ultima actualización: 5 / 11 / 08 )



Pasou o boom do folk e quedan aínda máis arredados aqueles anos
nos que a xuventude apagaba na música a sede de identidade
nacional. Os sons tradicionais deberán asentar as súas raíces sobre un
solo inestábel, o dunha Galicia que xa pouco ten que ver con aquel
país no que perdurou durante xeracións. A música tradicional, di
Mercedes Peón, é hoxe por hoxe unha flor hiperdelicada. Sen o
contexto preciso, corre risco de morte. Como sobrevivir? Como
conectar coas novas xeracións? Como resolver o debate entre innovar
e conservar? Cal é o papel que xogou, pode xogar ou debe xogar o
poder na súa potenciación? Cal é a situación actual do ensino da
música de raíz? A todas estas preguntas responderon Mercedes Peón,
Xosé Luís Foxo e Rodrigo Romaní, dende a experiencia de relacións
ben distintas coa música mais co denominador común dunha paixón
compartida. Falaron de vagar, nunha conversa demorada ao longo de
dúas horas, en pleno corazón de Vigo, na sede da Fundación Carlos
Casares. Nun momento do debate, os participantes detiveron a ollada
na fiestra: A vexetación impúñase ao cemento nunha casa en ruínas
da urbe. Dun ou doutro xeito, semella que as flores delicadas tamén
buscan vías para sobrevivir.



Un texto de Belén Puñal


Mercedes Peón, cantante, música e compositora
Xosé Luís Foxo, director da Real Banda de Gaitas de Ourense
Rodrigo Romaní, director da e-Trad, Escola de Música Folk e
Tradicional de Vigo

Como entendedes a relación entre a cultura popular e a música
tradicional?

Xosé Luís Foxo: A cultura tradicional de Galicia non se pode entender
sen a música tradicional. A música é cultura e a cultura é música, e
especialmente en Galicia, porque o pobo de Galicia canta moitísimo e
miles de cantares se crearon no ambiente popular. A música de Galicia
viviu no pobo e esa é auténtica cultura, non só a nivel musical senón
tamén lingüístico.

Mercedes Peón: Popular na cultura mestúrase co que se populariza.
Podemos considerar popular calquera canción da que queda unha
pegada clara, mesmo da música pop que chega pola radio. A música
tradicional é a que chega oralmente de pais e de nais a fillos e fillas,
mais dende o meu punto de vista teñen que pasar catro xeracións por
medio. Nun momento dado pode haber unha canción tradicional que
se popularice porque, por exemplo, un grupo teña acceso aos medios
de comunicación e a popularice.

Rodrigo Romaní: Cultura popular é a que non é culta, e que se xera a
partir dun medio de vida fundamentalmente radicado no rural.
Tradicional é o que se transmite por tradición oral. A música tradicional
sería unha pequena parte da cultura popular de Galicia. O proceso de
transmisión, unha vez que se sae do rural, perde o poder de creación
que significa a transmisión oral. Cando unha persoa aprende unha
música de oído, non adoita reproducila igual senón que ao cabo do
tempo a vai transformando, e aí está o potencial creativo. Nós, ao
recoller esas pezas nas escolas, interrompemos esa creatividade.


X.L.F.: Concordo co antagonismo entre popular e culto. Os artistas
populares son creadores dun estilo e dunha linguaxe propios, e cando
un músico culto ou un poeta intenta introducir algo nese mundo, non
entra. “Unha noite na eira do trigo”, de Curros Enriquez, transmitiuse
nos coros folclóricos pero non tivo éxito no rural. Os músicos cultos
aproveitáronse dunha música que fora desprezada, como foron os
gaiteiros e a música popular en xeral.

R.R.: Porén, hai moitos autores que fixeron un tratamento culto da
música popular moi delicado. No século XIX, a música culta volve a
súa mirada á música popular para contrarrestar a invasión da música
italiana. Ese proceso de culturalización da música tradicional é o
mesmo que estamos vivindo no XXI. O que cambian son as estéticas.
Esta transformación pode entenderse como unha continuidade na
evolución da música ou ben como unha translación do rural ao urbano.


M.P.: A música tradicional é como unha flor silvestre hiperdelicada.
Para que sobreviva, é preciso que todo o que a rodea facilite a súa
supervivencia, é dicir, para que eu naturalmente cante, non porque
me pagan nun escenario, senón porque estando en calquera sitio a
sociedade dea pé a que a música tradicional coexista e sexa
contemporánea. Cando subo a un escenario a tocar a ribeirá, estou
facendo unha performance, unha imitación, mais eu pertenzo á
tradición cando estou con meu irmán, por exemplo, bailando na casa
e entrando nese transo que necesitamos todos e ao que a música
tradicional nos achega.

R.R.: A música tradicional non é un corpo de pezas que nun momento
determinado se recollen nun cancioneiro, como unha foto fixa. A
música tradicional é un proceso, e está tocada de morte, porque xa
non hai esa transmisión xeracional.

M.P.: Entendo o que dis, Rodrigo, cando afirmas que está ferida de
morte. Mais eu, cando daba aulas polas aldeas, xuntaba aos vellos
cos nenos aos que ensinaba, e iso é fundamental para a súa
supervivencia.

R.R.: Ademais, nese proceso interveñen unha serie de recursos, e os
recursos de creatividade do pobo veñen da miseria, de modo que, con
recursos limitados créase un universo sonoro fascinante. Iso xa non é
así. Agora, a creación ten unhas características totalmente diferentes,
e tamén outra transmisión, a través das escolas.

M.P.: Cando vou polo mundo adiante, dinme que fago música
tradicional e eu fártome de negalo. Para min a música tradicional é a
transmitida, e ten que ver co ciclo dun ano, cunha maneira de vivir… A
evolución que poida darse sempre é insensíbel cara ao mesmo sitio.
Si hai unha evolución pero de cambios insensibles, nunca radicais. Eu
estou máis polo concepto de translación.

Na transición e nos primeiros anos de democracia, quizais polas
ansias de liberdade e de identidade do momento, a xuventude
conectou moi ben coa música de raíz tradicional. Coidades que, na
actualidade, se está a producir unha desafección cara a ela nas novas
xeracións?

X.L.F.: Na experiencia que temos de recollida, cando unha avoa canta
un cantar, unha historia antiga, aos netos dálles vergonza.


M.P.: Cando se escoita algo tan sincero como a música tradicional, con
semellante grao de beleza, calquera persoa queda impactada se non
hai prexuízo, pero é que en Galicia hai un prexuízo moi grande, coa
fala, coa tradición, con todo o que nos recorda o noso pasado pobre. A
xente sempre quere imitar o máis chic, o que ten máis nivel
económico. O que levou a que a xente fixera tanto labor de recollida
nas aldeas nos anos 80 e 90, o que levou a ese auxe do folclore
naquel entón, non foi unha estima grande polo antigo, senón as
ansias de competir en concurso… Agora mesmo, aínda que haxa
menos xente dedicada á recollida do folclore, si hai unha mentalidade
mellor á hora de abordar esta tarefa.

R.R.: A comunicación é o primeiro axente educador. É, ademais, un
negocio, e os produtos que se transmiten a través da comunicación
son obxecto de negocio, entre eles a música. Como tales, eses
produtos teñen que renovarse constantemente. A música que remite
ao tradicional ten o seu lugar determinado e estable no consumo,
lugar que sofre modificacións en función do uso social. Cando morre
Franco, o pobo galego necesita un símbolo de identidade. A música de
raíz tradicional sofre un boom comercial, que non pode durar porque
non hai nada, agás esa circunstancia e o cambio social posterior, que
o explique. Resitúase e ponse no sitio onde está. Non hai
desafección, estamos no sitio no que nos colocan neste sistema
económico.

M.P.: Como dicía Eric Fromm, os humanos necesitamos esa sensación
orxiástica que se dá cando, en comunidade, hai un exceso: ese
exceso de comida, de baile, de música. E iso témolo aquí pegado, na
música tradicional. É como unha terapia. Os galegos temos un
imaxinario latente violado e a sorte de que está aí. E algo teriamos
que facer aínda que sexa só por saúde mental e física.


Nun momento determinado, ese gusto pola música tradicional tiña
unha vinculación co “progre” para os mozos e mozas. Hoxe en día, as
xeracións novas, nalgúns casos mesmo consideran que é carca…


R.R.: As referencias á tradición pasan á cultura urbana formando parte
dun espectáculo e polo tanto adáptanse ás influencias propias do
consumo da cidade. O que determina que sexa carca ou non é a
estética do produto e o criterio do observador. Probablemente unha
persoa de 20 anos diga que tal peza de Milladoiro é carca, pero ao
mellor da última aventura electrónica de Mercedes Peón non pode dicir
o mesmo.

Non pode acontecer, tamén, que as novas xeracións non teñan esa
sede de identidade que había na transición e nos primeiros anos da
democracia?

R.R.: Suponse que eses dereitos de expresión, de liberdade e de
identidade, foron satisfeitos e xa non hai esa necesidade.


M.P.: Realmente hai un problema na didáctica coa transmisión da
lingua. A lei non se cumpre. Os espazos do galego cada vez son máis
reducidos porque hai unha preguiza tremendísima coa lingua e, en
xeral, con todo o que ten que ver coa referencia galega. Ao mellor
neste momento estase facendo un esforzo pero imos nunha
decadencia tremendísima e iso aféctalle á música.

X.L.F.: Como iniciativa para achegármonos ás novas xeracións, dende
a Real Banda de Gaitas publicamos un disco con Miriam Figueiras,
unha nena que quedou finalista no concurso no que se escolleu o
representante español en Eurojunior. Procurabamos un entronque dos
nenos cos cantares vellos. Collín vinte cantares, adapteinos e
sacámolos nun disco. E nalgún colexio póñeno pero non acaba de
chegar.

R.R.: Recordemos cal é o primeiro axente educativo nesta sociedade,
a comunicación.

M.P.: Nós tamén fixemos unha experiencia, sobre a historia do canto
tradicional, que me encargou a Orquestra Sinfónica de Coruña.
Contabamos co apoio dun contacontos excepcional, que sabía manter
os nenos en vilo. Iso pódese facer, pero precísase iniciativa. E tamén
se precisa o apoio da propia sociedade galega á hora de entrar con
éxito no mundo da comunicación.


R.R.: Iso é unha anécdota, dentro do proceloso músico da educación
musical. O que hai é un problema estrutural. Cando a comunicación é
un negocio, non un servizo, o fracaso na aventura de educar está
servido.

X.L.F.: Neste momento o mundo rural practicamente non existe. O
contexto onde viviu a cultura de Galicia ao longo de varias centurias
morreu. Esta perda é importantísima, porque o mundo rural é a
auténtica Galicia, e iso mediatiza o desenvolvemento da música, da
lingua… Por iso é necesario facer este folclore. Hai que facer grupos,
recoller, pero o problema, de igual modo, é que xa non vive a música
no seu contexto. Nos anos 80 había grupos de baile en todos os
lados. Hoxe está moi esmorecido ese mundo, o folclore pasou de
moda.

R.R.: No ano 2006, un estudo da fundación Son de seu revelou que
hai 24.000 persoas estudando procesos que teñen que ver coa música
tradicional en Galicia, 700 centros e 800 profesores. Ademais, circula
unha cantidade importante de varios millóns de euros anuais en
diñeiro negro. Hai profesores que traballan sen contrato, ensinando en
garaxes e en sitios sen calefacción. Con esas cifras ninguén pode dicir
que en Galicia estea desaparecendo ese fenómeno, ao contrario.
Aínda máis, é moito máis grande o poder de exportación que Galicia
ten coa músicas que teñen que ver coa tradición ca o que ten
calquera outro país que nos rodea se falamos da Europa das nacións.



X.L.F.: É moi curioso ver a Mercedes Peón nunha televisión universal,
e en calquera punto do mundo coñécese a Carlos Núñez. É
importantísimo que Galicia se venda a través da música.


M.P.: Iso vennos moi ben para a economía e para gañarnos a vida.
Pero o importante son os piares, a música tradicional. Como os
grupos de aquí poden ter esa singularidade fóra? Somos orixinais
porque temos unha orixe moi clara. Entón hai que mimar os piares.
Necesitamos ter uns piares moi fortes para poder seguir a exportar
todo isto, que nos beneficia economicamente, non sei se
culturalmente. Por outra banda, na dinamización da tradición ten
moito que ver a universidade. Musicólogos, etnográfos, antropólogos,
sociólogos, deberían de dinamizar todo isto tamén.

R.R.: A universidade fai o que boamente pode cos recursos que ten.
Para min, até os anos 70 e os 80 hai un desleixo de funcións por
parte dos estamentos universitarios con respecto á música popular en
xeral. Pero dende as xeracións que empezan dende os finais dos
anos 70 até agora hai un meritorio avance nese sentido, avance cuxos
froitos hanse nos vindeiros anos.

M.P.: Ao mellor cambia a mentalidade pero fáltalles moitísima
información, que está en mans privadas.

R.R.: Eu creo que esa xeración está contribuíndo de maneira moi
efectiva a sistematizar, dende un punto de vista metodolóxico, as
circunstancias que teñen que ver coa música en Galicia e
particularmente coa música tradicional e folk.

M.P.: Están editando dende a Universidade? Hai que editar,
necesitámolo como a auga.

Canto á relación entre cultura popular e poder, considerades que se
produciu unha instrumentalización da cultura popular? Foi bo o apoio
que houbo dende o poder político cubríndoa coa pátina de cultura
oficial?

M.P.: Para min non houbo apoio ningún.

E intrumentalización?

M.P.: Si, pero de símbolos. Que Galicia se sinta identificada coa gaita
paréceme marabilloso, non me molesta en absoluto, e se fora coa
pandeireta aínda máis. Pero na tradición non se fixo nada, está en
mans de iniciativas particulares. Eu estaba metida nos grupos que
recollían a xeracións tradicional, e en 25 anos vin como evolucionou e
como a xente que nos transmitía a música tradicional foi morrendo.


R.R.: Calquera teoría ou poder político necesita símbolos e eses
símbolos van cambiando, son un produto de consumo, como a propia
política. Nun momento determinado, pode ser a música de jazz ou a
pintura ou o audiovisual. Non creo que sexan negativas todas esas
intervencións do Estado, non do poder, inxectando diñeiro en
determinadas áreas culturais, pois con ese investimento pode facelas
máis competitivas. Mais eu non vexo esa intervención política na
música tradicional. A nivel de símbolos, nun momento determinado
inxectouse diñeiro no mundo da gaita para dar a ver que estabamos
levantando a música galega. Pero creo que a xente que participa do
mundo dos grupos tradicionais non percibiu que houbera unha
inxección do estado nesa área.

X.L.F.: A mediados do século XX creouse en Lugo un obradoiro de
instrumentos musicais da man de Faustino Santalices e co mecenado
da Deputación de Lugo. O poder botou man da zanfona e da gaita, e
aínda se mantén este taller, e foi positivo. O Ballet Rei de Viana
creouse na Deputación da Coruña con moito éxito nos anos 60, pero
como estaba na man dos políticos, agora que veu unha nova forma
de entender a cultura galega, deixou de existir. En Vigo, a
universidade de instrumentos populares ten bastante que ver co
oficial, e tamén foi positivo. En Ourense, a Deputación creou a Escola
de Gaitas, de tal maneira que levamos o ensino da gaita a arredor de
160 puntos da provincia. En principio non é moi bo casorio o da cultura
oficial coa popular. Ten o seu lado negativo, mais tamén o positivo.
Calquera cousa que se faga para darlle vida á música tradicional é
importante, aínda que teña unha vida efémera.

R.R.: O problema non é a relación entre cultura oficial e cultura
popular, a intervención dunha noutra. É un deber do estado garantir o
dereito á educación, tamén á musical. Outra cuestión é a potenciación
de determinados produtos, que o réxime político en cada momento
usa como símbolo. Na época na que o PPdeG gobernou, a Real Banda
de Gaitas de Ourense era o símbolo da imaxe de Galicia no exterior.
Agora, a Real Banda de Gaitas ocupa o seu sitio, e non é a
representación da cultura tradicional ou de inspiración tradicional
galega no exterior. Iso vai cambiando, porque vai cambiando a
estética e o poder, para ben e para mal.

X.L.F.: Na Real Banda de Gaitas nunca un céntimo cobramos por nada.
É unha afección que teño eu de estar todo o día metido na escola. A
cultura popular é como un neno, ten o cariño que lle deas. A verdade
é que os políticos normalmente teñen outros intereses e non lles
importa que funcione isto. No caso da Escola de Gaitas da Deputación
de Ourense, o que contan son os resultados e as realidades. Creo que
hai un labor positivo, tradicionalista, guste máis ou menos, e queda
un pouso, o que creo que foi positivo para o mundo da gaita.


R.R.: Non estou do lado do gusto estético de Xosé Luís Foxo, non me
gusta a marcialidade, pero non vou entrar na guerra das gaitas que
tanto espazo ocupou xa nos medios de comunicación.

M.P.: Á parte de ser gaiteira, eu veño do mundo das pandeireteiras,
que foron as grandes omitidas… E logo, non esquezamos que unha
banda de gaitas nunca foi tradicional. E os cuartetos con terceiras
voces tampouco.

Hai unha liña de pensamento, da que formou parte Risco, que
defende a permanencia da tradición tal cal, fronte a aqueles e aquelas
que consideran que é preciso que a tradición evolucione para poder
sobrevivir. Como vos situades no debate entre purismo e innovación?
Cadaquén de vós encara a tradición dunha maneira particular.
Acusáronvos algunha vez de traizoar a tradición?

M.P.: Eu nunca fixen iso. Non teño tal conflito porque eu nunca digo
que faga tradición. Nunca me sentín acusada disto, ao contrario. Para
min, repito, a evolución na propia tradición son cambios insensíbeis
cara ao mesmo sitio, o que non ten nada que ver co que fago. Pinto
un cadro coas cores que me gustan. Non vou a ningunha fonte, son
parte da fonte. Son pandeireteira compositora. Nacín aí e véxome
libre.

R.R.: Para min a música tradicional é un proceso que está en
extinción. O que hai agora é outra cousa, que está suxeita ás pautas
de comportamento que ten a sociedade no mundo urbano. Polo tanto,
xa non se trata de innovación ou non, senón que vai seguir as
estéticas que estean predominando en cada momento na sociedade,
gústenos ou non.

M.P.: Oxalá sexa así.

X.L.F.: En Galicia igual había 200 coros en 1900. Hoxe quedan catro.
Cada momento ten as súas cousas. Actualmente, grupos como o de
Mercedes Peón están funcionando moi ben. Collen o sabor máis ou
menos da música de Galicia, actualízana…

M.P.: Eu considero que non fago arranxos de tradicional. O que pasa é
que teño unha tremenda pegada nosa. Creo que se non fixera
folclore, probabelmente faría punk.

Cal é para vós o futuro da música de raíz tradicional?

M.P.: Son optimista. Ao igual que temos o fluxo sanguíneo a ritmo de
3 por 4 e de 6 por 8, e de pequerrechiños, cando somos fetos, o
primeiro que escoitamos é iso, eu creo que ese fío que nos une co
noso propio ser vai existir sempre. Cando estou na cidade e vexo
como, nunha casa que deixaron abandonada en pleno centro da
cidade, abrolla a flora, dáme a min que vou ser optimista. Terá outra
existencia pero gozará de boa saúde.

R.R.: Unha flor estraña ten máis valor que unha flor habitual. Na
medida en que a música tradicional ou os produtos derivados da
música tradicional sexan máis escasos, van ser máis valorados.
Gozará sempre da saúde necesaria para poder perdurar no tempo.


X.L.F.: A música comercial e folk, que se reinventa actualizada aos
tempos, aínda ten futuro. A do pobo, os cantares de sempre, están
tocados de morte. Por iso nós acabamos de facerlle un monumento a
unha cantareira. Polo menos que quede constancia de que as
mulleres do país mantiveron a nosa música a cambio de nada, sen
cobrar, e esa é a auténtica música que si que está bastante tocada.
Espero que grazas aos cancioneiros e recolleitas, polo menos perdure.
















COMENTARIOS:

 

Opina sobre esta nova








Ver máis novas.

 

 

 

 

 

 

 


 

 


 



máis..


:: R estrea un documental sobre a música galega nos anos setenta ::

:: Novos camiños para o vello folk galego - La Voz de Galicia ::

 

:: A revolución tamén se fai bailando | Sara Alonso - EL PAíS ::

:: Xiras con lucro e nostalxia | Galicia | EL PAíS ::

:: O canto agochado entre pipotes ::

:: O focense que ensina canto tradicional en Oxford ::

:: Memoria de xénero - Leilí­a presentará o 3 de febreiro no Rosalí­a o seu novo disco ::

:: Entrevista a Oscar Fernández:(Os Cempés) en Galiciaé: Novo disco para o Nadal ::

:: Grande Exito da Orquestra Folk de Galicia "SonDeSeu" en Helsinky ::

:: DOA portada máis entrevista na revista Interfolk ::

:: O folk de hoxe, clásicos e modernos en plena forma ::

:: 'O noso é a música de resistencia' - O grupo Milladoiro celebra tres décadas sobre o escenario ::

:: Novo número, correspondente a Outubro, de Sons da Galiza (revista online de música folk) ::

:: Contaxiosa vivacidad · SonDeSeu no Teatro Circo Price de Madrid (Critica de Fernando Neira) ::

:: Entrevista a Berrogüetto en Galiciaé ::

:: 'Ao Vivo' de Luar Na Lubre, Mellor Album de Música Tradicional nos Premios de la Música ::

:: Serán en Toutón ::

:: A Revista (TVG) nas xornadas de música tradicional en Mondoñedo ::

:: Milladoiro, 30 anos de xira ::

:: Iván Area: “A sociedade que non conserve o seu patrimonio inmaterial caerá no olvido” ::

:: DOA "O son da estrela escura" (1979) 30 aniversario ::

:: MUSICA CELTA ARGENTINA de Carlos Prebble ::

:: Las muiñeiras nacidas en Cuba ::

:: Alalá continuará na tempada 2009-2010. ::

:: A `Tradicción´ sen trampas de Nova Galega de Danza ::

:: Reportaxes en AnosaterraTV: Luar Na Lubre, Guadi Galego e Fía Na Roca ::

:: Carlos Núñez: Brasil somos nós ::

:: Carlos Núñez - Alborada do Brasil (Novo disco en Xuño) ::

:: Tanxedoras publica o seu primeiro traballo musical ::

:: Susana Seivane volve cos seus soños, pezas de toda a vida ::

:: Alalá co gaiteiro José María Lagares ::

:: As cantareiras Tanxedoras chegan ó esceario da súa orixe ::

:: A Central Folque renova a música popular galega ::

:: Os que abriron o camiño (Milladoiro, pioneiro na renovación da música tradicional, fai 30 anos) ::

:: Mini e Mero (un texto de Xabier Cordal para Vieiros.com) ::

:: A vía das pandeiretas ::

:: Víctor Bello: `A cultura será un balón de osíxeno nesta época de crise económica´ ::

:: A gaita e o whistle soan a éxito no Bierzo ::

:: Sanín: pulindo a música tradicional ::

:: Manuel Xende: `Un día que ías tocar, gañabas para un ferrado de millo´ ::

:: Alalá viaxa a Brasil… ::

:: PROJECTO [TREPIA] : `Todo o que facemos ten base na música tradicional´ ::

:: O `V Encontro coa Zanfona Contemporánea en Narón´ na TVG ::

:: Galas de Alén, un esforzo pola recuperación do traxe tradicional galego ::

:: U-lo Trío. Música non hai máis que unha ::

:: Entrevista a Abe Rábade: ``Son un pouco jedi´´ ::

:: Obradoiro de regueifa nos institutos galegos ::

:: A memoria das voces ::

:: Som do Galpom: `Cada vez buscaranse máis propostas musicais´ ::

:: Benedicto: `Existe unha lenda negra sobre Voces Ceibes´ ::

:: Mouriño ou como quitar vida dun pau de madeira ::

:: crítica periódico `La Opinión´ concerto 3azoteas IBEROJAZZ 09 por Quinito Mourelle ::

:: Festicultores Troupe: "Somos da festa popular a saco, é o mellor que hai" | Galicia Hoxe ::

:: Por un método de gaita en francés ::

:: Nani García: `O defecto do jazz en Galicia é que mira demasiado alén do Atlántico´ ::

:: A tradición dos cantos de Nadal ::

:: As almas da noite de Kastomä ::

:: Xose Manuel Budiño: «Toco para transmitir emocións» ::

:: As tertulias do Diario: música ::

:: Longa vida ás tradicións en Santalla ::

:: A música da lusofonía, unha marca de éxito no mundo ::

:: Voces Ceibes ::

:: Concierto de “bOnOvO” na Fnac, un proxecto nacido das inquedanzas de 3 músicos ::

:: A última banda bravú ::

:: Entrevista a Vaamonde, Lamas & Romero ::

:: Ocaso e abrente da gaita galega ::

:: Entrevista a Antón Castro, compoñente de Fuxan Os Ventos ::

:: En Projecto Miño `conviven de modo natural el swing y la pandeirada ::

:: La cultura bravú se estudia en Michigan ::

:: Rebelión de ritmo y verso. Rap y regueifa se alían para fomentar el gallego entre los jóvenes ::

:: Abrindo mercados canción a canción ::

:: Musica galega e poesia - Reportaxe no programa Libro Aberto ::

:: ‘Neste país interesa máis aparentar, enviando embaixadas culturais’ ::

:: O legado da canción protesta ::

:: O futuro da música de raíz: Xosé Luís Foxo, Mercedes Peón e Rodrigo Romaní ::

:: A Revista - Coñecemos a Che, o penúltimo artesán do birimbao ::

 

 




 

Voltar á páxina principal