>> Iniciar Sesi�n  




+     

 


 

Tránsitos estrea en Canarias `Aló irmâo´
Fonte / M�is informaci�n

(ultima actualizaci�n: 19 / 4 / 09 )





Fran Pérez (Narf) é unha personaxe atípica no panorama musical galego. O contacontos e dramaturgo Quico Cadaval escribiu del que sofre unha especie de "síndrome do salmón", que o incita a ir sempre contracorrente. Cando a maioría dos músicos galegos miraban ao Norte para atopar mostras da súa identidade na música celta, el miraba ao Sur, ao Atlántico e Ultramar. Desa procura incesante xurdiron colaboracións con músicos de América e de África; a última é o espectáculo Aló irmâo, no que se senta fronte ao guineano Manecas Costa para falar a través da música do amor, a amizade e de "todo o que temos en común".
Aló irmâo estréase en Canarias o vindeiro sábado, 25 de abril, no Festival de músicas do mundo, Tránsitos, cuxa terceira edición celébrase no Auditorio de Tenerife a partires das 19.00 horas. Narf espera ese concerto como "algo máxico". Logo da súa estrea en Galicia, Canarias sitúase entre a Península e Guinea como centro de ambos puntos xeográficos, "é o sitio ideal para atoparnos, no medio do Atlántico ao que ambos pertencemos", apunta o músico en conversa telefónica. Porque Aló irmâo (Ola irmán) é iso, "un encontro feliz" entre dous músicos de procedencias completamente alleas que a través das súas cancións descobren todo o que teñen en común. Narf explica que o espectáculo se presenta cunha pregunta: "Ola irmán. ¿Onde nos imos a atopar?". A partir de aí, ambos músicos establecen un diálogo intimista e poético para falar do amor, a infancia, a memoria ou a inmigración. "É un espectáculo do que a xente sae contenta", engade. "Non pretendemos aleccionar, nin ser dogmáticos e creo que iso mesmo fai que o público o goce".
Aló irmâo estreouse hai menos dun ano e xa viaxou a Galicia, Sevilla, Portugal, Mozambique e Sevilla, onde foi presentado no Womex´09, un dos máis importantes foros de world music do mundo. As cancións son orixinais para este espectáculo e xurdiron tralo "afortunado encontro" entre Fran Pérez e Manecas Costa no Cantos na Maré, un festival internacional de lusofonía que se celebra en Pontevedra.
"Cando coñecín a Manecas souben que quería deixarme contaminar pola súa música e a súa influencia", engade Fran Pérez, cunha longa traxectoria musical que abarca estilos e linguaxes tan diversas coma flamenco, bossa nova, jazz e rock and roll. "Gústame dicir que entre as miñas influencias atópase Jimi Hendrix e se me din que iso non é galego, sempre resposto: Hendrix é extremadamente galego".
Nesta nova aventura de "ir contracorriente" acompáñao outro "cancionista", Manecas Costa. Compositor e virtuoso guitarrista, Costa é autor dunha música fuertemente ligada ás ricas tradicións da súa terra.

Cancións coma flores silvestres

Porque a Narf gústalle referirse á súa música como "música silvestre. No terreo abonado da miña identidade como galego, eu déixome influír por todo o que me atopo, dun xeito pouco ortodoxo e moi libremente. Prefiro pensar que fronte ás frores de froristería, fermosas, pero máis elaboradas, as miñas cancións son frores silvestres", engade. "A música de raíz segue sendo a música que nos identifica, pero a nosa identidade, a dos galegos ou os canarios, tamén abarca outros estilos e xéneros. Somos atlánticos, e gústame pensar que se un grupo de mozos tinerfeños fai hip-hop, o resultado final estará enriquecido porque pasou polo tamiz das súas influencias culturais e da súa sensibilidade", explica.




Noticia enviada por Xan Touro



NOVAS RELACIONADAS:



`Entre Manecas Costa e máis eu xurdiu unha chispa que explica a orixinalidade da nosa música´
http://www.galiciae.com/nova/29976.html


'Aló Irmao é un proxecto musical integrado polo galego Fran Pérez, máis coñecido como Narf, e o guineano Manecas Costa. Tivo que chegar un encontro como Cantos na Maré para que estos dous artistas uniran os seus talentos.

En Aló Irmao, o potente latido africano xúntase ás sonoridades galegas, e da faísca xorde un regueiro de ideas que dá luz a un torrente de sensacións. Estes días atópanse en Canarias, no Festival Tránsitos, mais os 16 e 17 de xuño será a hora de desembarcar en Compostela, cidade na que gravarán o seu primeiro disco en directo.

Pregunta: Que lle dirías a alguén que non soubese que é Aló Irmao?

Resposta: É un espectáculo de encontro entre un artista de Guinea Bissau, guitarrista e cantante extraordinario, Manecas Costa, e Narf, que son eu. Ten dúas características moi definitorias do que é. Primeiro, que é un espectáculo simple, moi intimista. Estamos nos os dous sós coas guitarras. Segundo, que o repertorio está composto a medias entre os dous especialmente para o espectáculo.

De maneira que saíron unhas cancións que establecen unha ponte con dous sentidos. Por unha parte, partimos do que tempos en común, que é moito a pesar das distancias físicas, e ao mesmo tempo, isto nos vale para disfrutar do que temos de diferencia, que tamén é moito; estilísticamente, a maneira de expresar as cousas, de cantar, de tocar... Son cancións que falan de temáticas que nos son comúns: a memoria, a infancia, a emigración, o amor, tantas cousas...

Orixinal sonoridade
P: Como definirías o voso son?

R: É un son orixinal. En realidade, acaba por ser unha cousa que ten bastante novidade, porque, por unha parte, se xunta un estilo que é persoal de Manecas, pero que ten as súas raíces na música de Guinea, pero é un artista que se ten expandido moito estilísticamente, que é moi aberto no seu estilo. E logo está o meu estilo, que tamén é un estilo un tanto peculiar, unha especie de galego que mira cara o sur.

En vez de ter tanta influencia celtíca teño o que eu chamo música silvestre, que é que ao terreo abonado da identidade, do que eu son, galego, chegan as sementes que veñen de calquera parte do mundo. A verdade é que de ahí sae unha cousa bastante difícil de definir, moi orixinal, e de feito esa foi a sensación que causou por exemplo en Womex, un foro moi importante de world music de Sevilla. Creo que a xente quedou moi sorprendida da sonoridade que alí saía. Logo, o idioma galego ten sido tamén unha ponte, porque en todos os países da Lusofonía falar o galego é unha porta moi grande.

Admiración mutua
P: Como decidistes unirvos?

R: Isto xurdiu precisamente nun encontro de artistas da Lusofonía, Cantos na maré. Alí encontrámonos, porque eramos convidados. Nestas cousas que pasan no camerino, cando estás esperando a saír, neses momentos mortos que hai, coas guitarras na man e xorde a chispa. Normalmente, estas cousas quedan en nada, pero logo xurdiu a oportunidade de facer un espectáculo xuntos e en vez de tirar por un camiño máis simple, de tocar cada uns as súas, como tiña xurdido aquela chispa, decidimos darlle contidos e puxémonos a compoñer cancións especificamente para ese día.

P: Sodes unha parexa ben avida? Resulta doado traballar xuntos?

R: Claro. O interesante é iso, como é o traballo de levarse ben artisticamente falando. Se queres, non é difícil entenderse cunha persoa. Aquí, temos tamén a dimensión musical, que esixe, por unha parte, dunha admiración grande mutua, un respeto, porque tanto a súa linguaxe como a miña teñen moita personalidade.

Nun encontro hai sempre unha xenerosidade. Da para que se enriqueza o producto final. Creo que a música que sae nunca a faría só e atrévome a dicir que Manecas tampouco. É moi enriquecedor para os dous e, de momento, creo que estamos tendo esa óptica de saber beneficiarnos os dous nun sentido artístico. Sentimos que iso nos engrandece aos dous.

Gravación en Santiago
P: Entón, é un proxecto con futuro por diante...

R: Si. O primeiro que queremos facer, e ademais xa temos data, é que os días 16 e 17 de xuño imos gravar en Santiago, no Teatro Principal, un disco en directo. Utilizaremos os dous días para ver cal é mellor para gravar un disco e un DVD. Iso quere dicir que dunha maneira un tanto inesperada o proxecto foi dando frutos.

P: Tocastes tanto en Europa como en África, son públicos moi diferentes?

R: Aí é onde está a cuestión curiosa. O público é diferente, pero creo que o bo que ten o espectáculo é que ten elementos para ser visto dende os dous puntos de vista. É un pouco o que che dicía antes, se nós o que facemos é disfrutar do que temos en común e do que nos diferencia, o público recibe tamén iso mesmo e acaba disfrutando un público africano, un público europeo de iso, do que temos todos en común e das maneiras diferentes de expresalo. Isto enriquécenos.















COMENTARIOS:

 

Opina sobre esta nova








Ver m�is novas.

 

 

 

 

 

 

 


 

 





 

Voltar á páxina principal