Páxina anterior

 

 

 

LEILÍA - MADAMA



.....

Ghastas Pista?

Falándoche de música galega dende o Século XX
info@ghastaspista.com

[ Discos ]-[ Historia..]-[ Novas ]-[ Concertos ]-[ Radio ]-[ De copas ]
[ Foro ]-[ Actualizacións ]-[ Videos ]-[ Outras ]

11 comentarios deste disco .....

 

 


 

Penso que hai una maneira, un modo noso de estar na vida propio da xente deste recuncho do continente que se bota cara adiante, que turra como un carneiro contra o océano, esta Galiza que ten un perfil de dedos que queren atrapar o Atlántico. O noso Atlántico, amor húmido e violento. É un xeito, un modo de ser case imperceptibel, sutil como o sotaque, un "acento" no falar.
Ese algo noso ten moito a ver co desequilibrio entre o pasado e o futuro, ten a ver coa melancolía. O noso humor é melancólico e por iso é tan amargo e retranqueiro. A nosa rabia tamén é melancólica pois nace da memoria, de lembrar que ata agora sempre perdemos a Historia, por iso a nosa rabia é tan grande e desesperada. Máis tamén temos un lugar privado para o rexoube e a alegría de que, asi e todo, coida da delicada herba da esperanza. E todo iso, todas estas cousas enredadas andan pola nosa música, que é o noso sentimiento. Un sentimiento sutil, natural, e que é dificil expresar na arte.
É dificil ser unha cousa e tamén a contraria, é dificil ser tradicional e anovador o tempo, ser popular e tamén esixente, ser intelixente e tamén conmovedor. Moi pouca xente consegue ser persoal e colectiva ao mesmo tempo. Ser pillabán e tierno consecutivamente.
As cousas dificiles son o reto para as artistas, para as mulleres de Leilía, por exemplo. Este disco é outro paso delas no camiño de facer cantigas tradicionais para hoxe, de ter conta da raíz fonda e que a planta se erga elegante, que floreza e se estenda en todas as dureccións do noso tempo. Son cantigas para a boca, o paso, a memoria e o corazón.

Suso de Toro.

 

Leilía:
Felisa Segade Otero
Monserrat Ribera Crespo
Ana Rodriguez Lareo Gómez
Patricia Segade Otero
Mercedes Rodríguez Vázquez

 

Xoán Porto:
Gaita, Acordeón, Guitarra, Bouzouki
Rafael Martín:
Percusións, Batería
Kin García:
Baixo, contrabaixo
Eric Liorzou:
Guitarra
Roberto Ezquerro:
Clarinete, Saxos

Quin Farinha:
Violín
Xosé Ramón Vázquez:
Piano, Teclados
Rosario Rodriguez:
Voz
Roberto Grandal:
Acordeón
Gaiteiros de Lisboa:
Percusión, Voz
Kepa Junquera:
Trikitixa
Israel Real:
Guitarra



1.- Pedras contra tanques
   

Letra: Suso de Toro
Música: Tradicional


2.- Se souberas     

Letra: Felisa Segade, agas a 1º copla (tradicional)
Música: Tradicional
Arranxos: Xoán Porto - Leilía


3.- Hei de estar alí     

Letra: Suso de Toro
Música: Tradicional / Xoán Porto
Arranxos: Xoán Porto - Leilía


4.- Falando de máis     

Letra: Tradicional
Música: Tradicional
Arranxos: Leilía


5.- Vaite polo mundo     

Letra: Felisa Segade, agas a 1º copla (tradicional)
Música: Tradicional / Xoán Porto
Arranxos: Xoán Porto - Leilía


6.- Vai dando a volta     

Letra: Suso de Toro agas "volta" (estribillo tradicional adaptado)
Música Tradicional
Arranxos: Xoán Porto / Leilía


7.- Non digas o que non hai     

Letra: Tradicional adaptada por Leilía
Música: Tradicional
Arranxos: Leilía


8.- O meu amor     

Letra e Música: Illas Azores
Arranxos: Leilía / Xoan Porto e Xosé R.


9.- Deusa antiga     

Letra: Suso de Toro
Música: Tradicional
Arranxos: Xoán Porto / Leilía


10.- Amantes    

Letra: Tradicional adaptada por Leilía
Música: Tradicional
Arranxos: Leilía


11.- E ti que tanto tes     

Letra: Felisa Segade
Música: Tradicional / Xoán Porto
Arranxos: Xoán Porto / Leilía


12.- Olvídame    

Letra: Tradicional adaptada por Leilía
Música: Tradicional / Xoán Porto
Arranxos: Xoán Porto / Leilía


13.- Cantar por non chorar     

Letra: adaptada por Leilía
Música: Tradicional
Arranxos: Leilía

 


 

 

 

A escencia de Leilía pasa pola recuperación do que nos dá indentidade cultural: as melodías tradicionais, pero existen outros moitos elementos que nos definen como pobo, que nos imprimen carácter e nos fan ser como somos. Destaca entre eles sin dúbida, e ocupando un posto dos máis relevantes O MAR, o noso mar bravo, aberto, rico.... e desgraciadamente ferido.
Os dramáticos acontecementos que asolaron este pais a raiz do Prestige, conmoveron a unha sociedades que vive e respira o sal do mar... O golpe dou onde máis podia facer, na colunma vertebral da nosa economía...
Persoas con nome e apelido, pero que son anónimas e das que destaca unha profunda conciencia, uníronse nunha loita titánica contra a Peste Negra. Asi, mariñeiros, mariscadores, estudiantes, xubilados, amas de casa, camareiros, transportistas... formaron unha gran masa humana baixo o nome de "Voluntarios". Foron eles e só eles quenes gañaron a batalla ó monstruo negro... pero por desgracia esa guerra non está rematada, e debemos seguir loitando coas nosas armas: as mans, os rudimentarios artiluxios, os barcos, as potas e sobre todo as miles de razóns que nos levan a recuperar as nosas costas e o noso mar.
Por sorte, sempre das miserias e as desgracias se saca algo bo, neste caso foi o movemento cívico que a sociedade galega e non galega levou adiante, e que provocou un xiro de comportamento e un exemplo a seguir.
De parte de Leilìa, e pensamos que de parte do pobo galego en xeral, ainda que sabemos que esta mensaxe só vai chegar a unha pequena parte deses voluntarios, darvos as máis siceras GRACIAS, porque axudastes non só na recuperación das praias, senon porque fixestes propia unha dor que nos estaba consumindo e que gracias á vosa presencia e os vosos esforzos foi máis levadeira.
De outra parte, dos que non se poden incluir dentro do apartado anterior preferimos non falar. De quen nos provocou tanto mal e nos fixo sufrir e chorar a tódolos que temos nome e apeildo e conciencia... non queremos nada e non lle damos nada.
A emoción, a desolación, a incertidume, o medo, a indignación, a rabia, a impotencia e a idea de que as cousas se poden facer mellor, foron os pais do tema "Cantar por non chorar".
Queremos deixar testemuña da inmensa ilusión e emoción que nos provocou a masiva reposta ó chamamento da gravación deste tema, na praia de "Ardeleiro", en Carnota o 29 de xaneiro. As voces de cada unha das personas que ese dia cantaron e colaboraron con nós, perdurará para sempre nas nosas memorias, e na memoria dun mar que loita por recuperar o esplendor pasado.
Para acabar, só unha cousa: un NUNCA MÁIS a CHORAR MIRANDO Ó MAR.

 


Leilía

Leilía
I é verdade, i é mentira
Madama



Ultimas novas en Ghastas Pista relacionadas con Leilía

* Arifi en directo no Forum Celticum (Culleredo)
* Focus GalicianTunes (Compostela)
* Festa do Marisco en O Grove
* II Festival Certame de Pandereteiras Arnoia Viva (XXXVII FESTA DO PEMENTO)
* Concerto De Tres Pesos Na Gentalha Do Pichel (Compostela)

Busca máis información sobre este grupo en Ghastas Pista





Textos, videos, imaxes.. i enlaces relacionados e/ou que apuntan a esta páxina:

info@ghastaspista.com






Voltar á páxina principal