BENEDICTO - OS NOMES DAS COUSAS
(1978)

Lee 2 comentarios e/ou engade o teu

 

 

LETRAS

Un día
Un día non estaremos
nada seremos
nin xiquera recordo.

Haberá mar bravío
no que antes era montaña
onde agora témo-la casa.

Os nomes das cousas
a forza de usalos
mil veces terán mudado.

Un día non estaremos
non soñaremos
quimeras
por moitos amadas.

Sonarán novos cantos
asubíos de espranza cercana
do paxaro cantor de alboradas.

Os nomes das cousas
a forza de usalos
mil veces terán mudado.

Un día non estaremos
xa non seremos
nin sombra do vento que pasa.

Un día non teremos nin pesares
nin ledicias, sentimentos, alma.

Os nenos entón
non xogarán ás fadas
escoitade:
iXa cantan!

Os nomes... das cousas...
a forza... de usalos...

Letra e Música: BENEDICTO

 

 


O Aparato

No meu pobo hai unha rúa
nesa rúa hai unha casa
e na casa pasan cousas
pasan moitas cousas raras.

Disque en lugar preferente
xunto á figura dun santo
coma se unha iglesia fora
hai agora un aparato.

Adornado de puntillas
ben limpiño con plumeiro
seica nos días de festa
zúmbanlle o botafumeiro.

O aparato deste conto
asemella un bicho-caixa:
ten dous cornos, tamén rabo
por diante moita cara.

Ó tocarlle nunha orella
sutilmente preparada
asubía moi finiño
bota a falar e non para.

Debe ter falar moi sabio
ou falar en lingoa estraña
porque cando o bicho empeza
alí todo o mundo cala.

Ten monecos que se moven
sempre dentro da súa caixa
e por moito que lles miren
eles nunca a vista baixan.

Dice que mira por todos
que por todos é mandado
debe ser corto de vista:
do goberno é noticiario.

Trapalladas non lle gostan
as verdades sempre canta
se di que mañán non chove
hai que saca-los paraugas.

Conselleiro da familia
a felicidá sinala:
pode estar na lavadora
na botella ou nunha laca.

Dádo-los tempos que corren
como as cousas van moi caras
el discurre xa por todos
e a cabeza así non gastan.

No meu pobo hai unha rúa
nesa rúa hai unha casa
e na casa pasan cousas
pasan moitas cousas raras.

Letra e Música: BENEDICTO

 


Eres Tí
Como merlo que asubía na alborada
dunha noite pecha sin estrelas.
Eres ti.
Como facho chantado nun penedo
a loitar co negror da treboada.
Eres ti.
Como amigo único no porto
agardando a arribada do meu barco.
Eres ti.
Como fume que denuncia unha fogueira
no camiño dun andar pesado e frío.
Eres ti.
Como amor que xurde inesperado
cando buscas amor inútilmente.
Eres ti.

Letra: BENEDICTO
Música: ALBERTO GAMBINO

 

A Espiña
Pra que vos cante esta noite
metéronme certo empeño
e un pouco a cantarvos veño
se hai por eiquí quen me escoite.

Anos hai que nos riñós
levo cravada unha espiña
e como me doi ainda
vóuna quitar diante vos.

Si mentras a arrinco berro
disimulaime a molestia:
láiase a besta e é besta,
é ferro, e quéixase o ferro.

Moito non se han de alegrar
de ver que aínda teño alentos
os que beberon os ventos
para facerme calar.

Eses, con almas de can,
que coidan, na súa insolencia,
que se merca unha concencia
por catro codias de pan.

Eses que medrando vin
dos abusos do poder
e a xornal quixeran ter
un cómplice mudo en min.

Eses, pra quen todo enteiro
o orden moral é un negocio,
a cobiza, un sacerdocio
e o millor dios, o diñeiro.

Eses que, o nome calando,
non quero eiquí recordar
quen as fai ten que as pagar
¡eses xa as están pagando!

Xornaleiro do porvir
decote sobre o meu tallo
eu vivo do meu traballo
e traballo pra vivir.

Pra miña pedra labrar
nin forza nin tempo sobra
e quero dar fin á obra
antes de se o sol deitar.

Letra: M. CURROS ENRIQUEZ
Adaptación: BENEDICTO
Música: BENEDICTO

 

 

Choiva

Chove na rúa;
nos cristales do meu cuarto.
Rumor de vida
nas pisadas no asfalto.

A miña filla
non camiña polos campos.
A miña amiga
ten os cabelos mollados.

A choiva é triste
pra quen vive na cadea;
a choiva é vida
pra quen traballa na terra;
a choiva é terra
pró que non vive na terra.

Bocina xorda;
furgoneta do reparto.
A vida sigue
na cidade húmeda e fría.

A miña cama
ten recordos de pasado.
O meu presente
vai ficando no meu canto.

Letra: BENEDICTO
Música: ALBERTO GAMBINO

 

 

A Roseira
¿Quén ten auga prá roseira
prá roseira do xardín?

Que un cabaleiro dourado
da súa fonte auga negou.

¿Quen ten auga prá roseira
prá roseira do xardín?

Unha nena que choraba
mar de bágoas lle deitou.

Letra e Música: BENEDICTO

 

 

A Festa

É festa na miña terra;
mozos e mozas veñan pra ela.
É festa na miña terra;
mozos e mozas na carballeira.

Hai gaitas, orquestas e banda;
nin vellos nin nenos deixan de bailar.
No adro alguén vende rosquillas,
perniñas de cera e, se cadra, algo máis.

O Santo vai ben floreado
con catro tricornios da guardia local,
e o cura, con tantos devotos,
non sabe qué raios de terras comprar.

Pulpeiras, sardiñas e queixo;
quen teña cartiños xa pode estoupar.
Pra viños, están do Ribeiro,
Rosal e Albariño con auga a fartar.

Hai tracas, foguetes e bombas
e mil luminarias prá festa rachar.
A noite, xesteiras e fentos,
segredos de amores terán que gardar.

Letra e Música: BENEDICTO

 

 

O Furado

Imos facer un furado na caixa,
imos facer un convite na casa.

Abran xanelas
cancelas e portas,
Entren os aires
que saian pra fóra.

Linda maracucha ven bailar(1)
nós vimos de lonxe, alén do mar
pra traballar neste lugar
traballar neste lugar
neste lugar.

De Barquisimeto un cuatro está(2)
parello ca gaita vai sonar
se ven o Meco saltará
veña, Meco, vas saltar
Meco, a saltar.

Barlovento o ritmo vai poñer(3)
de Tomiño bombos van bater
o tres por catro, o dous por tres
tres por catro, dous por tres
catro por tres.

Maripérez non pode dormir(4)
a xente non quere salir
non hai lugar prós lampantíns
van marchar os lampantíns
os lampantíns.

Letra é Música: BENEDICTO

(1) Maracucha: moza de Maracaibo,
cidade donoroeste de Venezuela. ^
(2) Barquisimeto: cidade do interlor venezola-no,
coñeclda pola fabricación do "cuatro",
instrumento de catro cordas. ^
(3) Barlovento: rexión do norte de Venezue-la,
famosa, ó mesmo que Tomlño,
pola per-cusión de grandes bombos. ^
(4) Maripérez: barrio de Caracas
onde está a Hirmandade Galega. ^

 

Nosa Señora da Barca

Nosa Señora da Barca,
Nosa Señora valeime.
Estóu no medio do mare,
Non hai barqueiro que reme.

Nosa Señora da Barca,
Ten o camarín de pedra.
Ben o poidera ter de ouro
Nosa Virxen si quixera.

Eu fun abala-la pedra.
A pedra fun abalare.
Eu fun abala-la pedra
Que está á beiriña do mare.

Letra e Música: POPULAR
Adaptación: BENEDICTO

 


América Latina, Hirmá

Lembra-los minutos de adversidade é bon,
lembra-los minutos nos que
as realidades presentes
non eran máis que soños;

é bon lembra-la loita,
é bon lembra-lo sacrificio
e a dor que teñen costado as victorias;

é bon porque nos ensina,
é bon porque nos di
que nos camiños dos pobos nada é facil,
ensínanos que os pobos
pra conquistaren aquelas cousas que anceian
teñen que se sacrificar
e teñen que loitar moi duramente,

e que os pobos non poden desanimarse
na adversidade
nen nos intres difíciles,

porque os pobos que perseveran
e os homes que perseveran
trunfan,
os pobos que loitan
levan adiante os seus soños;
os pobos que saben erguerse
diante dos atrancos
camiñan adiante,
os pobos que non se desaniman
nen se acobardan
diante do tamaño das dificultades
que teñan por diante,
teñen dereito á victoria;

os pobos que non tremen
diante do adversario poderoso,
os pobos que non tremen
diante do precio que teñan que pagar
pola súa libertade,
os pobos que non tremen
diante do precio que teñan que pagar
pola súa dignidade,
os pobos que non tremen
polo precio que teñan que pagar
pola xusticia,
os pobos que non tremen
diante do precio que teñan que pagar
pola súa felicidade,

teñen dereito á felicidade,
teñen dereito á victoria,
teñen dereito á libertade,
teñen dereito ó progreso,
teñen dereito á dignidade.

FIDEL, 26 de xullo de 1960
Traducción e Adaptación: BENEDICTO
Música: BENEDICTO

 

(Octavilla para a 1ª Presentación no Principal de Santiago , 26 de abril do 1979)



 

Outros textos, imaxes i enlaces relacionados e/ou que apuntan a esta páxina:

ghastaspista.com/historia/zgz2004.html :
Zaragoza 2004 - Mesa Redonda: 'Censurado y no radiable' - Xevi Planas, Benedicto, Jesús Vicente Aguirre i Emilio Lahera - Moderador: Xabier Rekalde

ucm.es/info/especulo/numero30/censura.html :
<<(...) Un año más tarde sería el turno del músico José Afonso presentarse en aquella misma ciudad: “Então, em 10 de maio de 1972, o Zeca canta pela primeira vez, frente a um público numeroso, num recital individual, em Santiago de Compostela. Então se emociona e, sem estar previsto, canta pela primeira vez a Grândola, Vila Morena” (Raposo, 2000: 41). El músico portugués fue llevado a Galicia por el músico gallego Benedicto García Villar, músico que representa, y el más grande exponente, de la llamada nueva canción gallega. (...)>

aregueifa.blogspot.com/2005/04/benedicto-i.html :
(..)Todo un ídolo de finais dos 60 coa súa estética Buddy Holly. Fermosa voz, boas melodías entroncadas coa tradición e comprometidas letras. Con só unha guitarra por báculo(..)

info@ghastaspista.com

 

 

Páxina Anterior