NHU
(1978)

Lee 11 comentarios e/ou engade o teu

 


(Preme nos altofalantes pra escoitar...)

 

 

Textos, imaxes i enlaces relacionados e/ou que apuntan a esta páxina:

 

Foto enviada por Benedicto García Villar:

- Ano 78 Concerto na CaixaGalicia en Santiago. Na foto, de esquerda a dereita: Tino Grandío co baixo ergueito, Emilio Cao, violín, Jose Garea, batería, Cuchús Alonso, guitarra, Julio Garea, percusión. No micro, o menda (Benedicto), Roberto Abal, guitarra e Xurxo Pérez, Hammond, que non é mesmo que dicir só teclado.

- Emilio me acompaña , primeiro co baixo e logo compartimos o escenario cantando os dous.

- 79-80 presento en Galicia e fóra dela o disco " Os nomes das cousas" . O grupo que me acompaña son os de arriba menos Emilio e Roberto. Con eles, máis un flauta travesera, Julio , e dous técnicos: Fernando e Picornell . " Trouppe" de dez que con dúas furgonas chegamos a Cataluña, Navarra, País Vasco, Madrid, etc, etc.







Penso que é de xustiza espallar ao grupo NHU e a súa importancia na historia do Rock galego dos ans 70 O nome procede das iniciais “Una Hermosa Noche” e está inspirado no grupo “It's A Beautiful Day”. Entro no 1974, coa formación de Roberto Abal (Guitarra eléctrica), Tino Grandío (Baixo electrico), Xuxo Pérez (Órgano Hammond) e Xosé Garea batería e voz; o grupo necesita outro guitarra eléctrica para sustituir ao anterior José Antonio Fernández, tamén chamado "Bretch" co que Roberto Abal non se entende (realmente eran incompatibles); os guitarristas ao marxe de Roberto, somos unha variable constante, Durante el 1974 y 1975 toco con eles (coa miña Fender Jaguar que cambio por unha Gibson SG ¡qué horror!). Temos dous repertorios, un chamámoslle "La Obra": trátase de composicións propias de rock "progresivo" a sua maioría instrumentais na onda armónica máis caótica e psicodélica: é NHU no seu estado esquizoide natural, os directos son unha especie de trance con 50 minutos de música sin interrupcións, non se fan concesións estéticas, soa compacto e orixinal... Escoitabamos moito a King Crimson, Frank Zappa, Yes e demáis.... a interpretación da música está baseada en códigos propios, certos esquemas de memorización, e unha dosis importante de improvisación e intuición que enriquece e da gran personalidade ao grupo ... O outro repertorio e pura pachanga que tocamos en bodas e salas de festa (para financiar o tremendo equipo que tiñamos) a merced dun representante de cuio nome prefiro non lembrarme. O grupo traballa por pura ideoloxía defendendo a su obra e toca sin ánimo de lucro persoal pensando únicamente en divulgar o que fai. En 1976 teño que abandonar o grupo ao rematar a carreira que nunca debín estudiar. Miña experiencia en N.H.U. foi extraordinaria e tremendamente enriquecedora; penso que existiron poucos grupos en Galicia con tanta personalidade.

Xoan Piñón

http://www.doa-music.com/
http://www.generación49.blogspot.com/
http://www.xoanpinon.com/

 

Ultimas páxinas rexistradas que apuntan a esta....

folque.com/cmn-wp/?p=1314 :
(30 anos da publicación do único álbum de N.H.U. ) :

N.H.U. só editaron un álbum, pero o seu rock progresivo en galego segue sendo obxecto de culto. Esta fin de semana o seu vinilo chegou aos 240 euros en eBay.


En 1978 o folk, a música de raíz celta estaba de moda en toda Europa, principalmente grazas ao éxito do bretón Alan Stivell, de Gwendal ou Pentagle, e ao fío dese éxito Galiza viu o nacemento, entre outros, de Milladoiro ou o importantísimo disco Fonte do Araño de Emilio Cao. Un día Nonito Pereira, produtor destes álbums, recibiu a visita de Xoán Piñón, que lle falou dun grupo de rock compostelán chamado N.H.U. A clave para vender o disco ás produtoras madrileñas era incluír algún elemento de folk, unha gaita, como xa fixeran ese mesmo ano Goma2, primeiro grupo galego que mesturara sen complexos a guitarra eléctrica coa gaita.


A gravación do álbum

Con esa encomenda marcharon N.H.U. a Madrid, aos estudios de Zafiro. Pero non fixeron caso, no lugar do son prometido, gravaron un excelente e pioneiro álbum de rock sinfónico e progresivo. Recibiu moi boas críticas, pero non tivo unha boa distribución: “había tendas en toda España que tiñan o noso disco no escaparate, pero só a caixa, non lles chegara exemplar ningún, non nos axudaron a movelo”, lembra Xosé Ferreiro, batería da banda. Canda a Xosé, N.H.U. formábano o seu irmán Xulio Ferreiro, Roberto Abal, Xurxo Pérez, Xosé Ferreiro e Tino Grandío, coas colaboracións eventuais de Ricardo Máiz e Cuchús Pimentel, fillo de Alonso Montero. Por certo que o nome da banda non responde a un afán reintegracionista, aínda que moitas veces ao pronuncialo, en moitos lugares aparecese escrito “Ñu”. En realidade N.H.U. é o acrónimo de “Una Noche Hermosa”.



O grupo formárase en 1974, “tocando pachanga nas salas de festa”, pero entre 1975 e 1976 os membros da banda foron chamados á mili. Ao seu regreso comezou a aventura de gravar o disco e de buscar locais nos que tocar: “non era doado que nos deixasen tocar en certos sitios, a xente non estaba afeita a esta música, así que lle dicíamos que ademais de guitarras eléctricas tiñamos instrumentos clásicos, como violíns e frautas, o que era certo”, di Xosé. Así conseguiron actuar, por exemplo, na Aula de Cultura de CaixaGalicia de Compostela, un concerto presentado por Benedicto e no que se xuntou tanta xente que mesmo romperon as portas do local. Os seus concertos eran basicamente instrumentais, moi densos, con longuísimas cancións cunha gran parte de improvisación, a constante presenza dun órgano hammond e guitarras psicodélicas.


240 euros en eBay

O álbum é unha alfaia para coleccionistas de todo o mundo, un disco e un grupo de culto, non só no Estado Español, senón en Alemaña, Canadá ou Xapón. Como informa Sono-tone pechouse unha subhasta no eBay do Reino Unido do que xa é o disco galego máis valorado a nivel internacional, cunha poxa final (realizada por un coleccionista de Canada) de 240 euros. “Nin eu teño o disco orixinal”, di Xosé, “manda carallo”. O disco é agora propiedade da multinacional BMG Ariola, que mercara RCA, que antes adquirira Zafiro. E alí está, no fondo dun catálogo, á espera dunha nova reedición. No ano 2000, de feito, reeditouse xa en Alemaña, recollendo de novo fantásticas críticas.


Tiñan material para un segundo álbum que nunca chegaría: “era difícil darlle saída a esa música en Galicia”. De feito a banda continuou tocando en salas de festas e algúns dos seus membros, coma o propio Xosé Ferreiro, seguen na música, no grupo Os Apóstoles. O seu disco homónimo contiña cancións como “Na terra do verde chan”, “A Titiritada”, “Friki & Alexo”, “Doente”, “Hay un tren” ou “A trancas e barrancas”. E cantaban en galego, como destacaban no texto de presentación do álbum: “Tratamos de facer camiño e cantamos en galego porque é un idioma que nos gusta. A nosa música para vós”.



info@ghastaspista.com

Paxina Anterior