Ghastas Pista?

Falándoche de música galega dende o Século XX
info@ghastaspista.com

Fía que fía, fía María,
fía na roca de noite e de día.

Fía que fía, fía Xoana,
son sete noites unha semana.

Eu aquí nunca cantei,
eu aquí nunca bailei,
por ser a primeira vez
non sei como salirei.

Axudaime compañeiros
a cantar nesta ocasión,
que a tocare e a cantare
alégrase o corazón.

De mañán é día santo,
día de San Gabriel,
heime de por o vestido
da cor do caravel.

Peneiriña que peneiras,
hasme de dicir verdá,
se te viras deste lado
qué mozo me quererá.

Polo ceo vai a lúa
rabeando por nacer,
tamén van os meus amores,
quen mos dera coñecer.

Prende o salgueiro de rama
ameneiro de raíz,
tamén os meus ollos prenden
no corazón de Luís.

Debuxei a media lúa
cando estaba medrando
na noite de Compostela.

Sete días despois
fun entrega-lo debuxo
e xa era lúa chea.

Canta ti e eu tamén,
canta ti e eu tamén
se non nos damos as dúas,
axudita que nos den.

Que baila la bolera,
boleriña baila,
que baila la bolera,
corazón del alma.

Miña prima Manuela,
miña prima Manuela,
alghún día miña prima,
aghora son prima dela.

Que baila la bolera..

Eu a ti heiche de amare
moi amorosiñamente,
quero casare contigo
non o quere a túa xente.

Que baila la bolera...
Vouvos da-la despedida
con rosas e caravales,
na túa cara conozo
que a despedida queres

Que baila la bolera...

Déixeime ir, mi madre, bailar ó turreiro,
que quero casare con un zapateiro.

Zapateiro non, porque malla a sola,
toma un arrieiro, faras mellor voda.

Arrieiro non, porque vai e vén,
quero un barbeiriño que me afeite ben.

Barbeiriño non, porque fai a barba,
toma un alfaiate que che corte a saia.

Alfaiate non, que é moi cubizoso,
quero un estudiante, que é máis amoroso.

Sembrador non quero, que ten moita vida,
quero un ferradore ´uso da vila

Ferrador non queiras, porque ferra a besta,
toma un cesteiriño que che leve a cesta.

Cesteiriño non, sempre está petando,
quero un frade lego dos de san Bernardo.

Fía que fía, fía María,
fía na roca de noite e de día.

Fía que fía, fía Xoana,
son sete noites unha semana.

Fía que fía a filla de Inés
a tea da lúa fiaba nun mes

E quer que lle de a manhe
e quer que lle de amore
e quer que lle de
um, um, um, um
e quer que, e non llo doue
e quer que lle de
um, um, um, um
e quer que, e non lo doue
ielele, ielele...

Marido cuco,
me levades con dúas lousas,
pois así se fan as cousas.

Ben sabedes vós, marido,
cánto vos quero,
sempre fostes percebido
para o cervo.

Aghora vós tomou o demo
con dúas lousas
pois así se fan as cousas.

Ben sabedes vós, marido,
cánto vos amo
sempre fostes percebido
para gamo.

Carregado ides, meu amo,
con dúas lousas,
pois así se fan as cousas.

Pra poñe-la tella
xa teño madeira,
falta que os pedreiros
levanten a pedra.

Petando a compás
atoparon leira
e pouquiño a pouco
abriron canteira.

A pica-la pedra
no monte con ganas
bailan o fandango
toda unha semana.

Os pedreiros baten,
armando unha festa,
alí no regheiro
que hai ó pé da xesta.

Faltándolles viño
para dar de beber,
amainando foron
da pedra o bater.

E foinos buscar
María do Chou,
xa eles marcharan,
non os atopou

Esta inocente cantiga, e o sentido das súas palabras
explicóunola un vello un día. Díxonos:

De Portugal me mandaron
tres peras nun ramalliño,
estimaba de saber
quén me ten tanto cariño.

O vira, o vira, o vira virou,
a volta do vira son eu quen a dou,
son eu quen a dou, son eu quen a dou,
o vira, o vira, o vira virou.

De Portugal me trouxeron
unha camisa ben feita
cun caravel encarnado
na pulseira da man dereita.

O vira...

Portugués do meu amore,
non me tóque-la viola,
que eu xa fun a Portugal,
Portugal ben me namora.

O vira..

Vinde, meniñas,
o corpo mollar,
cantádelle á lúa
un alalá.

Vinde, meniñas,
o corpo mollar,
cantade baixiño
un alalá.

Baixei regueiros e ríos,
andando cheguei ó mar,
fun á praia de Coruxo
por ve-las mozas bailar.

A xerfa tece na area
encaixes de branca escuma,
choutan alegres as nenas
vestindo de noiva á lúa,
alegres choutan as nenas
de noiva vestindo á lúa.

Faíscas de prata soltan
corpos de luar dourado,
choutan espidas as nenas,
de todas vou namorado.

Salgados son os abrazos,
espalla o mar os cabelos,
no medio de tantos bicos
énchense de amor os peitos,
no medio de tantos bicos
de amor vanse enchendo os peitos.

Subín montañas de escuma,
velaí vou polo ancho mar,
vinde, vinde, raparigas,
que á lúa vou namorar.

A xerfa..

Vinde, meniñas,
o corpo mollar,
cantádelle á lúa
un alalá.

Costureiriña bonita
a palacio vai coser
e na primeira escaleira
xa lle deron que facer.

Costureiriña bonita,
dáme das túas agullas,
que eu che darei alfileres
para prende-las costuras.

Costureiriña bonita,
dáme unha aghulla de prata
para sacar esta espiña
do corazón que me mata.

Costureiriña bonita,
delicada no comer,
vaite pra cas do teu amo,
que eu non che podo manter.

Costureira non a quero,
tecelana xa ma dan
teñen as pernas tolleitas
de estar ó carón co chan.